News

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΥΑΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ

Τὶ  σοί   ἐστιν    ὄνομα;                                                                                               Ὁ Κύριος  Ἰησοῦς ζήτησε ἀπὸ τὸν δαιμονισμενο τῶν  Γαδαρινων ,να τοῦ  πει  τὸ ὄνομα τοῦ.Ἀντὶ   γι΄ αὐτὸν .ἀπαντῆσαν οἱ δαίμονες.Ὁ δυστυχησμένος  αὐτὸς εἶχε χασει τὸ ὄνομα τοῦ –ταυτότητα τοῦ, ἐξ αἰτίας τῆς δίκης τοῦ  ἁμαρτίας καὶ τῶν συντοπιτων τουΑυτό που μας χαρακτηρίζει εἶναι τὸ ὄνομά που λαμβανουμε στην βαπτιση μας.,στο ὀνοματου Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ  καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ὁ  Ἀπόστολος Παῦλος στην πρὸς  Φιλιππησίους, Ἐπιστολὴ τοῦ μας λέγει ὅτι ὁ θεὸς« ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων»Ἐπίσης οἱ Ἀπόστολοι ὅταν  ἐλαβαν χαρῇ κατὰ τῶν δαιμονίων , ἀνέφεραν  στον Ἰησοῦ ὅτι  «ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐκβαλουμε τὰ δαιμόνια Ἡ ἐπικλῄσῃ τοῦ θεοῦ ,ἡ  δύναμις τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦς Χριστός, ἡ εὐχὴ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλεησὸν μὲ»σώζουν τὸν ἀνθρωποΠροορισμος τοῦ ἀνθρώπου ἀγαπτοι μοῦ, ἐν Χω Ἰησοῦ  ἀδερφοι εἲναι ἡ θέωσις , δηλ  ἡ ἐνωση τοῦ μὲ τὸν θεόν.Ποιο πρᾶγμα ἡ ἀρετὴ μπορει να πετυχει τὴν θεωση  εἰμη ἡ προσευχηΕπειδη κάθε ἄλλη ἀρετὴ χωρὶς τὴν προσευχὴ εἲναι φυσικὰ ἀδύνατο  ν΄ ἀποκτηθει  για τοῦτο μας λέγει ὁ Κύριος«Γρηγορειτε καὶ προσεύχεσθε»Καὶ ὁ οὐρανοφαντορ Βασίλειος ἀποφαίνεται«Μνημονευτέον μᾶλλον ἀναπνευστεον»Ἀλλὰ ποία ἅλλῃ προσευχή, εἲναι ποιο χαριτοβρυτη καὶ ἀποτελεσματικὴ ἀπὸ τὴν Νοερὰ προσευχή, ἡ ὁποία ἐκφραζεται μὲ τὰ λόγια«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Ἐλεησὸν μὲ» τὴν ὁποία μας συνιστουν ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες Τῆς Ἐκκλησίας  οἱ λεγόμενοι ΝηπτικοιΜερικες Σταγόνες ἀπὸ τὸν χειμαρρο τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων Τῆς Ἐκκλησίας.θὰ βρει ὁ μελετητὴς  στο τευχιδιον ,ὀνόματι«Ἀδιαλείπτως Προσεύχεσθέ»που ἀποτέλει ὄντως ἐντρύφημα ἀληθινὰ πνευματικο καὶ ἐφοδιο ἀριστο  καὶ θησαυρο πολυτιμο καὶ ὀπλο ἀκαταμαχητο κατὰ τῶν μηχανωντου σατανᾶ, ἐφοσον μὲ αὐτὰ ὁδηγουμεθα στο να ἐνοησουμε τὴν ὑψιστη ὠφέλεια τῆς Νοερὰς προσευχῆς. . .

 Τὸ μήνυμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς εἲναι να εἴμαστε καὶ να παραμένουμε μὲ τῇ Χάρι τοῦ Θεοῦ ἐνωμένοι καὶ ὀργανικὰ συνδεδεμένοι μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Πανάγιο σῶμα Τοῦ, τὴν Μητέρα μας Ἐκκλησία, για να πολεμάμε καὶ να ἀντικρούωμε τὰ πονηρὰ πνεύματα, ποὺ μὲ κάθε τρόπο ἐπιχειροῦν να ἐπηρεάσουν τῇ ζωῇ μας ἡ να καταλάβουν τὸ ὀχυρὸ τῆς καρδίας μας, ποὺ ἀνηκεῖ ἀποκλειστικὰ στον Χριστό, τὸν Ἀρχηγὸ τῆς Πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας μας, τὸν μόνον Σωτηρὰ καὶ Λυτρωτῇ καὶ Εὐεργέτῃ μας, καὶ ὁλοκλήρης τῆς ἀνθρωπότητος.

Καὶ τότε να γνωρίζουμε καλὰ ὅτι: «εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν».

 

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΕΩΡΙΤΙΚΗ ΦΥΣΗ

Ὄνυχας, ὀδόντας τε καὶ μαστούς, χεῖράς τε καὶ πόδας, ἐκκοπεῖσα ἀνηλεῶς, ὄνυξιν ἐξέσθης, πυρὶ καταφλεχθεῖσαἈναστασία μάρτυς ὀσιοπάρθενε                                                                      Ἡ Ἁγία γεννήθηκε στην Ῥώμη, καὶ σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο για να ντυθεῖ τὸ μοναχικὸ ῥάσο, κάνοντας ὑπακοὴ στην γερόντισσα Σοφία. Ἡ νεαρὴ μοναχὴ ἀντιμετώπισε ἐπιτυχῶς τις πανουργίες τοῦ Διαβόλου ὃ ὁποῖος τῆς κήρυξε μεγάλο σαρκικὸ πόλεμο. Τὸ ἐπόμενο ὅμως στάδιο τῶν δοκιμασιῶν τῆς, ἤταν τὰ ἀπάνθρωπα βασανιστήρια στα ὁποῖα ὑποβάλλονταν οἱ χριστιανοὶ ἐπὶ ἐποχῆς Διοκλητιανού.Ἡ Ἁγία λοιπὸν κατηγορήθηκε ὡς Χριστιανή, καὶ κατὰ τὴν πάγια τακτικὴ τῆς ἐποχῆς, τῆς ζητήθηκε να θυσιάσει στα εἴδωλα, να δεχθεῖ στην οὐσία, ὡς θεοὺς τὰ δαιμόνια. Πιστεύω ὅτι θὰ τῆς ζητήθηκε να θυσιάσει καὶ στον αὐτοκράτορα, στον ὁποῖο θυσίαζαν ὡς Θεὸ ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς αὐτοκρατορίας.Ἡ Ἁγία ἀρνήθηκε, ἔχοντας τὴν εὐλογία τῆς γερόντισσας της, ἀπὸ τὴν ὁποία ζήτησε να προσεύχεται για να μπορέσει ν΄ἀντέξει τὶς δοκιμασίες.Ἀρχικὰ τὴν παρουσίασαν σ΄ ἔναν ἀξιωματοῦχο ὀνόματι Πρόβο.Ὁ Πρόβος προσπάθησε να τὴν πείσει να θυσιάσει πότε τάζοντας τὴν δόξα καὶ μεγαλεῖα, πότε ἀπειλώντας τήν. Ἡ ἁγία ἤταν ἀνένδοτη λέγοντας:’- Ἐγὼ ξυλίνους καὶ πέτρινους θεοὺς δεν θὰ προσκυνήσω ποτέ.» Τότε ἄρχισαν τὰ – ὁμολογουμένως φριχτὰ- μαρτύρια της.Ἀρχικὰ τὴν γύμνωσαν τελείως καὶ τὴν περιέφεραν ἀνάμεσα σὲ ἄνδρες.. Τὴν ἔκαιγαν, καὶ ἀφοῦ τῆς διέλυσαν τὰ μέλη μὲ τὸ φοβερὸ βασανιστήριο τοῦ τροχοῦ τῆς ἀπέκοψαν τοὺς μαστούς. Ἡ Ἁγία ὅμως δεν ἐγκατέλειπε τὸν ἀγῶνα. Τὰ βασανιστήρια συνεχίστηκαν, ξερριζώνοντας της τὰ δόντια καὶ τὰ νύχια. Τὶ ἄλλο ἔμενε πιὰ να κάνουν οἱ εἰδωλολάτρες , στο βασανισμένο κορμὶ αὐτῆς τῆς νέας κοπέλλας; Θὰ τῆς ξερίζωναν τὴν γλῶσσα!. Ἡ Ἁγία πάλι δεν δειλιασε, καὶ ζήτησε να προσευχηθεῖ καὶ να δοξάσει Τὸν Κύριο μὲ τὸ  όργανο τῆς γλώσσας.Ἀκούσαμε ἀγαπητοὶ ἐν Χω Ἰησοῦ ἀδερφοι τὸ συντομο συναξαρι τῆς ἁγίας Ἀστασιας τῆς Ῥωμαίας. Ἡ Ἁγία Ἀναστασία πρὶν τὸ μαρτυριο ζητησε να προσευχηθεῖ καὶ να δοξάσει Τὸν Κύριο «Ἡ εὐχὴ  τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλὸν εἲναι πνευματικὴ ὑγεία, δύναμη, θεία βοήθεια, ἐλευθεριαΟλες ἡ προσευχες ποὺ ἀπευθύνουμε στον γλυκυτατο Ἰησοῦ ,εἲναι Εὐλογημένες Ἡ βασίλισσα τῶν Προσευχῶν εἲναι τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλὸν Λοιπὸν σκοπὸ ἔχει ἡ νοερὰ προσευχὴ να φέρῃ τὸν Χριστὸ εἰς τὴν καρδία τοῦ ἀνθρώπου, ἐξορίζοντας ἐκεῖθεν τὸν διαβολο καὶ χαλώντας ὅλο τὸ ἔργο του ὅπου εἶχε καμωμένο ἐκεῖ διὰ τῆς ἁμαρτίας. Διότι «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου», λέγει ὁ ἠγαπημένος Μαθητῆς. Ὅθεν μόνον ὁ διάβολος γνωρίζει τὴν ἀνέκφραστη δύναμη αὐτῶν τῶν πέντε λέξεων καὶ διὰ τοῦτο μὲ λυσσώδη μανία, ἀντιστρατεύεται, πολεμεῖ τὴν εὐχή. ?  - Ἀπειρες φορὲς οἱ δαίμονες διὰ στόματος δαιμονιζομένων ὡμολόγησαν ὅτι καίονται ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῆς εὐχῆς.Ἤταν ἔνας μοναχὸς καὶ εἶχε πέσει εἰς ἀμέλεια πολλή, τόσον ὅτι καὶ τὸν κανόνα του ἄφησε καὶ ἐστρέφετο πρὸς τὸν κόσμο. Ἔπηγε εἰς τὴν πατρίδα του Κεφαλληνία ὅπου ὡς γνωστὸν προστρέχουν οἱ δαιμονιζόμενοι χάριν θεραπείας εἰς τὸν Ἅγιο Γεράσιμο. Καὶ λοιπόν, πηγαίνοντας καὶ αὐτὸς να προσκυνήσῃ τὸν Ἅγιο, ἀφοῦ εὑρέθη εἰς τὴν πατρίδα του, τὸν συναντὰ μία δαιμονισμένη εἰς τὸν δρόμο καὶ τοῦ λέγει -Ξέρεις τι κρατάς στο χέρι σου; Αχ, να ήξερες ταλαίπωρε, τι κρατάς στο χέρι σου! Να ήξερες πόσο με καίει εμένα αυτό το κομποσχοίνι σου· και συ το κρατάς έτσι από συνήθεια, για τον τύπο! Ἐμβρόντητος ἔμεινεν ὁ μοναχός. Ἀπὸ Θεοῦ ἤταν να ὁμιλήσῃ ἔτσι τὸ δαιμόνιο. Συνῆλθε. Τὸν ἐφώτισε ὁ Θεὸς καὶ λέγει εἰς τὸν ἑαυτὸ του -Για ἰδές τι κάνω ὁ ἀνόητος! Κρατῶ στο χέρι μου τὸ δυνατώτερο ὄπλο καὶ δεν ἠμπορῶ να χτυπήσω ἕνα διαβολο. Καὶ ὄχι μόνο να τὸν χτυπήσω δεν ἠμπορῶ, ἀλλὰ μὲ σύρει καὶ αἰχμάλωτο ὅπου θέλει. Ἥμαρτον, Θεέ μου! Καὶ τὴν ἰδία ἐκείνη στιγμὴ ἀναχωρεῖ μετανοημένος διὰ τὸ Μοναστῆρι του. Καὶ ἐρχόμενος ἔβαλε πάλι καλὴ ἀρχή. Καὶ τόσον ἐπρόκοψε εἰς τὴν εὐχὴ καὶ τὴν ἄλλη μοναχικὴ πολιτεία, ὅπου ἔγινεν ὑπόδειγμα ὠφελείας εἰς πολλούς. Δεν ἄκουγες ἀπὸ τὸ στόμα του ἄλλο παρὰ τό· Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ! Ἀκατάπαυστα. Τοῦ ἔλεγες κάτι, σοῦ ἔλεγε δύο λέξεις καὶ ἡ γλῶσσα του ἐγύριζεν εὐθὺς εἰς τὴν εὐχή. Τόσο τὴν εἶχε συνηθίσει. Τόσο τὸν εἶχε ἀλλοιώσει. Καὶ να σκεφθῇ κανεὶς ὅτι τὴν ἀξία τῆς εὐχῆς καὶ τοῦ κομποσχοινίου του τὴν ἀπεκάλυψε -χωρὶς βέβαια να θέλῃ- ὁ διάβολος, κατὰ τὰ κρίματα καὶ τὶς ἀνεξιχνίαστες βουλὲς τοῦ Ὑψίστου. Ἡ συχνὴ καὶ ἐγκάρδια ἐπίκληση τοῦ ἁγίου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ ἐνσαρκώνει ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν καθημερινὴ ἀναζήτηση καὶ εὕρεση τῆς βαθύτερης πραγματικότητας τῆς ζωῆς, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος δηλαδὴ ποὺ δίνει ἀληθινὸ νόημα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. . Ἡ «Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ» το Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ  ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλὸν   εἶναι γιὰ τοὺς πιστοὺς μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ προσφιλεῖς προσευχές, γιατὶ περιέχει ὅλη τὴ χάρη τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Δημιουργεῖ στὸν ἄνθρωπο κατάνυξη καὶ μετάνοια, γεμίζει τὴν καρδιά του μέ ἀγάπη, χαρὰ καὶ εἰρήνη, καὶ τὸν ἐνισχύει στὸν ἀγώνα του κατὰ τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐπιθέσεων τοῦ διαβόλου. Ἐπειδὴ εἶναι ἁπλὴ καὶ περιεκτικὴ μπορεῖ νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ ὁ καθένας καὶ σὲ κάθε στιγμὴ καὶ περίσταση τῆς ζωῆς του. Ἀποτελεῖται ἀπὸ μίαν φράσιν μικράν, ἀπὸ μετρημένας τάς λέξεις.Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ τὸν ἁμαρτωλὸνΜὲ τὴν βοερὰν κραυγὴν «Κύριε», δοξολογοῦμεν τὸν Θεόν, τὴν ἔνδοξον μεγαλειότητά Του, τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, τὸν δημιουργὸν τῆς ὀρατὴς καὶ ἀοράτου κτίσεως, ὂν φρίττουσι τὰ Σεραφεὶμ καὶ τὰ Χερουβείμ.Μὲ τὴν γλυκυτάτην ἐπίκλησιν καὶ πρόσκλησιν «Ἰησοῦ», μαρτυροῦμεν, ὅτι εἶναι παρῶν ὁ Χριστός, ὁ σωτὴρ ἡμῶν, καὶ εὐγνωμόνως τὸν εὐχαριστοῦμεν, διότι μας ἡτοίμασε ζωὴν αἰώνιον.Μὲ τὴν τρίτην λέξιν "Χριστέ", θεολογοῦμεν, ὁμολογοῦντες ὅτι ὁ Χριστὸς εἲναι αὐτὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός. Δεν μας ἔσωσε κάποιος ἄνθρωπος, οὔτε ἄγγελος, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεός.Ἐν συνεχείᾳ, μὲ τὴν ἐνδόμυχον αἴτησιν «ἐλέησον μέ», προσκυνοῦμεν καὶ παρακαλοῦμεν να γίνη ἵλεως ὁ Θεός, ἐκπληρῶν τὰ σωτήρια αἰτήματα μας, τοὺς πόθους καὶ τάς ἀνάγκας τῶν καρδιῶν μας.Καὶ ἐκεῖνο τὸ «μέ», τὶ εὖρος ἔχει! Δεν εἲναι μόνον ὁ ἐαυτός μου - εἲναι ἅπαντες οἱ πολιτογραφηθέντες εἰς τὸ κράτος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν, εἲναι ὅλοι αὐτοί που ἀποτελοῦν μέλος τοῦ ἰδικού μου σώματος.Καί, τέλος, διὰ να εἲναι πληρεστάτη ἡ προσευχὴ μας, κατακλείομεν μὲ τὴν λέξιν «τὸν ἁμαρτωλόν», ἐξομολογούμενοι - πάντες γὰρ ἁμαρτωλοί ἐσμεν - καθὼς ἐξωμολογοῦντο καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ ἐγίνοντο διὰ ταύτης τῆς φωνῆς υἱοὶ φωτὸς καὶ ἡμέρας.Ἐξ αὐτῶν ἀντιλαμβανόμεθα, ὅτι ἡ εὐχὴ ἐμπεριέχει δοξολογίαν, εὐχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν καὶ ἐξομολόγησιν.  Ἰδιαίτερα ὅμως προσφέρεται σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἡ ὀργάνωση καὶ ὁ ρυθμὸς τῆς καθημερινῆς τους ζωῆς ὄχι μόνο δὲν τοὺς ἀφήνει πολὺ χρόνο γιὰ προσευχή, ἀλλὰ τείνει νὰ κρύψει ὁλότελα ἀπὸ τὴν ψυχή τους τὴ θέα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ. Αγαπητοί εν Χω Ιησου ἀδερφοι  ἡ Ἁγία Ἀναστασία παρακάλεσε (τὸν Κύριο) να τὴν ἀξιώσῃ να τελειώση καλῶς τὸ μαρτύριο, καὶ ὅσοι ἄρρωστοι τὴν ἐπικαλεσθοὺν σὲ βοήθεια, να τοὺς θεραπεύῃ ὡς ἰατρὸς κάθε ἀρρώστειας. Τὴν ὥρα που ἡ Ἁγία εἶπε τὴν προσευχή, ἀκούσθηκε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό που μαρτυροῦσε τὴν πραγματοποίηση τῶν αἰτημάτων, δηλαδὴ να γίνη τὸ θέλημα της ὅπως τὸ ζήτησε»Να ἐχουμε  τὴν εὐχὴ της τὴν βοήθεια τηςκαὶ τὶς Θερμες πρεσβειες  της

 ·

 

 

Τὸ ἀποστολικό ἀνάγνωσμα Τῆς Κυριακῆς

                        Τὸ ἀποστολικό ἀνάγνωσμα

Τῆς Κυριακῆς

                  ΄ Β΄ Κορ. ια΄ 31 - ιβ΄ 9

Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σα­τᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπε­ραί­ρωμαι. ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου·                                                                        Ἐξαιτίας τῶν πολλῶν καὶ μεγάλων ἀποκαλύψεων, γράφει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ μοῦ δόθηκε «σκόλοψ τῇ σαρκί», ἕνα πράγμα βασανιστικὸ γιὰ τὸ σῶμα, ἄγγελος τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ μὲ χτυπᾶ καὶ νὰ μὲ ταλαιπωρεῖ, ὥστε νὰ μὴν ὑπερηφανεύομαι.Τρεῖς φορὲς παρακάλεσα τὸν Κύριο νὰ ἀπομακρύνει τὸν πειρασμὸ αὐτό, ἀλλὰ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται»· σοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ Χάρις ποὺ σοῦ δίνω. Διότι ἡ δύναμή μου ἀναδεικνύεται τέλεια, ὅταν ὁ ἀδύναμος ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐνίσχυση τῆς Χάριτος κατορθώνει μεγάλα καὶ θαυμαστά. Ὡστόσο δὲν τὸν ἄφησε καὶ σὲ ἀπορία. Τοῦ φανέρωσε ὅτι ὁ πειρασμὸς αὐτὸς συντελεῖ στὸ νὰ συναισθάνεται τὴν ἀδυναμία του καὶ νὰ μὴν παρασύρεται στὴν ὑπερηφάνεια, ἐνῶ παράλληλα ἀναδεικνύεται μὲ πιὸ θαυμαστὸ τρόπο ἡ παντοδύναμη Χάρη τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ αἰσθανόταν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος μέσα στὴν ἀδυναμία του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγε ὅτι μὲ μεγαλύτερη εὐ­χαρίστηση καυχιέμαι γιὰ τὶς ἀσθένειές μου παρὰ γιὰ τὶς ἐντυπωσιακὲς ἀποκαλύψεις.Ἡ θεία χάρις μας διδάσκει τὸ δικὸ μας χρέος. Για να τὴν προσελκύσουμε, θέλει ἀγάπη, λαχτάρα. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θέλει θεῖο ἐρώτᾳ. Ἡ ἀγάπη ἀρκεῖ, για να μας φέρει  σὲ καταλληλη «φόρμα» για προσευχή. Μόνος Τοῦ θὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς καὶ θὰ ἐγκύψει στην ψυχὴ μας, ἀρκεῖ να βρει ὁρισμένα πραγματάκιά που να Τὸν εὐχαριστούν, δηλ.. ἀγαθὴ προαίρεση, ταπείνωση καὶ ἀγάπη. Χωρὶς αὐτὰ δεν μποροῦμε να ποῦμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον μὲ» οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον ᾿Ιησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ., μας λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ στόμα τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ Μὲ τὸ νὰ λέγῃ, πὼς δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἰπῇ τοῦτο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, παρὰ μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, φανερώνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μὲ τρόπον θαυμάσιον, πὼς αὐτὸ τὸ ὄνομα εἶναι τόσον πολὺ ὑψηλὸν καὶ ἀνώτερον ἀπὸ τὰ ἄλλα ὀνόματα τῶν πολλῶν, διὰ τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ εἰπῇ κανεὶς διαφορετικά, παρὰ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον Πόσην δύναμιν ἔχει ἡ εὐχή, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με; Καὶ τί λογῆς χαρίσματα χαρίζει εἰς ἐκείνους ὅπου τὴν μεταχειρίζονται; Καὶ εἰς ποίαν κατάστασιν τοὺς φέρνει; Αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ εἰποῦμεν ἐμεῖς καὶ νὰ τὸ φανερώσωμεν Ἐμεῖς μόνον τοῦτο νὰ εἰποῦμε διὰ τὴν εὐχὴν αὐτήν, ὅτι ἀπὸ τὸν καιρὸν τῶν Ἀποστόλων ἐχαρίσθη εἰς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἐδιωρίσθη νὰ τὴν λέγουν ἀκαταπαύστως. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν γνωρίζουν ὅλοι τί φανερώνουν τὰ λόγια τῆς εὐχῆς αὐτῆς, διὰ τοῦτο θὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἑρμηνεύσωμεν τὰ λόγια τῆς εὐχῆς καὶ κυρίως νὰ κάνωμεν φανερὸν ποίαν ὠφέλειαν λαμβάνουν οἱ Χριστιανοὶ ὅταν λέγουν μὲ συναίσθηση τὴν εὐχὴν αὐτήν. Τὸ «Κύριε» φανερώνει τὴν θείαν φύσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνατρέπει τὴν αἵρεσιν ἐκείνων, ὁποῦ τὸν ἔλεγον πὼς εἶναι μόνον ἄνθρωπος καὶ Θεὸς δὲν εἶναι. Τὸ «Ἰησοῦς» φανερώνει πάλιν τὴν ἀνθρώπινην φύσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀνατρέπει τὴν αἵρεσιν ἐκείνων ὁποῦ τὸν ἔλεγον πὼς εἶναι μόνον Θεὸς, καὶ ἄνθρωπος δὲν εἶναι, ἀλλὰ κατὰ φαντασίαν φαίνεται ἄνθρωπος. Ὁ Δαβὶδ εἰς τοὺς ψαλμοὺς εἶπεν: «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου» (Ψαλμ. 109, 1). Καὶ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ εὐηγγέλισεν εἰς τὴν Θεοτόκον τὴν ἐνανθρώπησι τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς εἶπε: «Καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν» (Λουκ. α´, 31). Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων καὶ Θεός, ἠθέλησε διὰ τὴν ἄκραν αὐτοῦ ἀγαθότητα καὶ εὐσπλαγχνίαν νὰ γίνῃ ἄνθρωπος, διὰ νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον. Καὶ διὰ τοῦτο ὠνομάσθη καὶ Ἰησοῦς, ὁποῦ θέλει νὰ εἰπῇ σωτὴρ καὶ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου Τὸ «Χριστὸς» φανερώνει τὴν θέωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὁποῦ ἔλαβεν ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ ἐσαρκώθη καὶ ἔγινεν ἄνθρωπος. Πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὸν θάνατόν του τὸ ἐμπόδιζεν εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ τὸν κηρύττουν Χριστόν. Ὕστερα ὅμως ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὴν ἀνάστασίν του, μὲ μεγάλην παρρησίαν τὸν ὠνόμαζεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἔμπροσθεν εἰς τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, Χριστόν, λέγοντας «γινωσκέτω πᾶς οἶκος Ἰσραήλ, ὅτι καὶ Κύριον αὐτὸν καὶ Χριστὸν ὁ Θεὸς ἐποίησ Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ τὴν ζητοῦμεν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ φωνάζωμεν ἀκαταπαύστως τό, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», δηλαδὴ λυπήσου με, Κύριε, τὸν ἁμαρτωλὸν εἰς τὴν ἐλεεινὴν κατάστασιν ὁποῦ εὑρίσκομαι καὶ δέξου με πάλιν εἰς τὴν χάριν σου.Δός μου πνεῦμα δυνάμεως, διὰ νὰ μὲ δυναμώσῃ νὰ ἀντισταθῶ εἰς τοὺς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου καὶ εἰς τὴν κακὴν συνήθειαν τῆς ἁμαρτίας. Δός μου πνεῦμα σωφρονισμοῦ, διὰ νὰ σωφρονισθῶ καὶ νὰ ἔλθω εἰς αἴσθησιν τοῦ ἑαυτοῦ μου, διὰ νὰ διορθωθῶ. Δός μου πνεῦμα φόβου, διὰ νὰ φοβοῦμαι καὶ νὰ φυλάττω τὰς ἐντολάς σου.Δός μου πνεῦμα ἀγάπης, διὰ νὰ σὲ ἀγαπῶ καὶ νὰ μὴν χωρίζομαι πλέον ἀπὸ κοντά σου, δός μου πνεῦμα εἰρήνης, διὰ νὰ φυλάττῃ τὴν ψυχήν μου εἰρηνικὴν καὶ νὰ συμμαζώνω ὅλους τοὺς διαλογισμοὺς καὶ νὰ εἶμαι ἥσυχος καὶ ἀτάραχος.Δός μου πνεῦμα καθαρότητος, διὰ νὰ μὲ φυλάττῃ καθαρὸν ἀπὸ κάθε μολυσμόν. Δός μου πνεῦμα πραότητος, διὰ νὰ εἶμαι ἥρερος εἰς τοὺς ἀδελφούς μου Χριστιανοὺς καὶ νὰ ἀπέχω ἀπὸ τὸν θυμόν. Δός μου πνεῦμα ταπεινοφροσύνης, διὰ νὰ μὴ φαντάζομαι ὑψηλὰ καὶ ὑπερηφανεύωμαι..Μὲ τὸ θεῖον αὐτὸ Ὄνομα οἱ Ἀπόστολοι ἔκαναν καὶ ἐδίδαξαν μεγάλα καὶ θαυμαστά. Καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος λέγει: «ταῦτα γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ» (Ἰωάν. κ´ 31). Ἰδοὺ ἡ σωτηρία καὶ ἡ ζωή Ὅσοι ὅμως ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς προστρέχουν εἰς τὸν Θεὸν καὶ φωνάζουν τό, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», διὰ νὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῇ ὁ πολυέλεος Κύριος καὶ νὰ τοὺς ἐλεήσῃ καὶ νὰ τοὺς δεχθῇ, ὡς τὸν ἄσωτον υἱόν, αὐτοὶ ἐξάπαντος θέλουν ἐπιτύχῃ τὸ ἔλεος τοῦ πανάγαθου Θεοῦ καὶ θέλουν λάβῃ τὴν χάριν του, διὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ σωθοῦν.Τῇ πρεσβείᾳ τῆς Θεοτόκου καὶ  τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἀποστόλου τοῦ Οὐρανοβαμωνος, θείου Παυλου εἴθε νὰ εὕρωμεν ἔλεος καὶ νὰ ἔχωμεν καλὴν ἀπολογίαν ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως. Ἀμήν.

ΕΥΛΟΓΙΑ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ –ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

 

 

 

 

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΟΥ ΕΤΕΛΕΣΘΗ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ

2/10/2016

    

Βρισκόμαστε σὲ μία ἐποχή που στην καθημερινότητα μας κυριαρχοὺν ἡ ὑπερένταση , τὸ ἄγχος , οἱ ἀγωνίες  καὶ οἱ προσωπικὲς μας δυσκολίες . Ἐπιζητοῦμε ἀλλὰ δεν βρίσκουμε χρόνο για λίγη ἠρεμία καὶ αὐτοκριτικὴ . Καὶ ὅμως ἔρχεται ἡ ἐκκλησία να μας προσφέρει ἄλλη μία δυνατότητα μὲ τις νυχτερινὲς ἀκολουθίες , ἐκεῖ που ἐπικρατεῖ ἡ ἠρεμία τῆς φύσεως , ἀλλὰ γαληνεύει καὶ ἡ ψυχὴ . Μέσα στο ναὸ ἔχουμε τὴν κατανυξη ποὺ βοηθὰ τὸν ἐσωτερικὸ μας κόσμο να θέλει να ὑψώσει τὰ χέρια , να ψάλει , να ἀγρυπνήσει για να βρεθεὶ  πιὸ κοντὰ στο Θεὸ . Καλούμαστε ὅλοι μαζὶ  να συμμετέχουμε  στις ἱερὲς ἀγρυπνίες,  μὲ τὴν πεποίθηση να φτάσουμε σὲ αὐτό που γράφει  ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος «Ὁ ἄγρυπνος ὀφθαλμὸς ἐξήγνισε τὸν νοῦ » . Τὸ κατ΄ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας εἲναι ἡ Θεία Εὐχαριστία. Ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει για να τελεῖ τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὴ να προσφέρει τὸν Χριστὸ στόν κόσμο. Καὶ τὸν προσφέρει ἀπὸ τῇ μίᾳ ὡς κήρυγμα μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν ἁγιογραφικὼν ἀναγνωσμάτων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὡς Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ για τῇ Σωτηρίᾳ τῶν πιστῶνΜέ τὴν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως κλείνει τὸ τμῆμα τῆς προπαρασκευῆς. Ἀρχίζει πλέον ἡ Ἁγία Ἀναφορά. Τὰ Τίμια Δῶρα εἲναι ἕτοιμα στην Ἁγία Τράπεζα. οἱ πόρτες εἶναι κλειστές. οἱ παρόντες εἶναι μεταξὺ τους συμφιλιωμένοι καὶ ἀγαπημένοι. Ὅλοι ἔχουν ὁμολογήσει ἀνεπιφύλακτα τὴν ὀρθὴ πίστη Ὁ ἱερέας στρέφεται πρὸς τὸν λαὸ καὶ ἀρχίζει ἔνας συγκινητικὸς διάλογος.                                                                                                      1. Γιατὶ ὀνομάζεται Ἀναφορὰ καὶ Εὐχαριστία.                                         Τὸ τμῆμα τῆς Θ. Λειτουργίας, κατὰ τὸ ὁποῖο γίνεται ἡ Θ. Εὐχαριστία καὶ ὁ καθαγιασμὸς τῶν Τιμίων Δώρων, λέγεται Ἀναφορά. Λέγεται δὲ Ἀναφορά, γιατὶ  εἶναι μία «φορὰ» πρὸς τὰ «ἄνω», ἕνα ἀνέβασμα τῆς προσφορᾶς καὶ τῶν ἑαυτῶν μας στόν οὐρανό, στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Λέγεται ἐπίσης καὶ Εὐχαριστία, γιατὶ πράγματι ἀποτελεῖ τὴν πιὸ μεγάλη μας εὐχαριστία στόν Θεό. Εὐχαριστία ὄχι σὰν μία λέξῃ ἡ φράσῃ, ἀλλὰ σὰν μία καταστάσῃ, σὰν μίᾳ στάσῃ τῆς ψυχῆς μας. Ἀφοῦ ὁ Θεὸς μας τὰ ἔχει δώσει ὅλα, μας ἔχει συγχωρήσει τίς ἁμαρτίες μας ἔχει ἀνεβάσει καὶ μᾶς ἔχει μεταμορφώσει, ἀφοῦ ἔχει γεμίσει τὴν ψυχὴ μας μὲ κάθε χαρά, τότε οἱ ἄνθρωποι δεν ἔχομε νά κάνουμε τίποτα ἄλλο παρὰ νά εὐχαριστήσουμε τὸν Θεό.Στὴν μέση τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ ἱερέας, λίγο πρὶν εὐλογήσει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο γιὰ νὰ μεταβληθοῦν σὲ σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ, ἐκφωνεῖ:Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν Σοὶ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα.Τὰ λόγια αὐτὰ σημαίνουν:
Τὰ δῶρα (ἄρτος καὶ οἶνος) εἶναι δικά Σου· ἀπὸ δικά Σου δημιουργήματα (ὁλόκληρο τὸν κόσμο). Σοῦ τὰ προσφέρομε σύμφωνα μὲ ὅλα ὅσα μᾶς ἐδίδαξε ὁ Υἱός σου (κατὰ πάντα)· καὶ γιὰ ὅλα ὅσα ἔχεις κάνει Σὺ γιὰ μᾶς (διὰ πάντα)!
Δὲν ἀρκεῖ, λοιπόν, νὰ προσφέρουμε τὰ δῶρα μας στὸν Θεό, σὰν νὰ βγάζουμε μία ὑποχρέωση! Γιὰ κάτι ποὺ μᾶς ἔκαμε! Ἤ γιὰ νὰ Τοῦ ζητήσουμε κάτι.Προσφέρουμε δῶρα στὸ Χριστό:
 Γιὰ νὰ Τοῦ ἐκφράσουμε τὴν εὐχαριστία-εὐγνωμοσύνη μας γιὰ ὅλα ὅσα ἔκαμε, ἀλλὰ καὶ ἔπαθε γιά μᾶς· καὶ κυρίως γιὰ τὸν Σταυρό Του· τὴν Ταφή Του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του.Αὐτὴ εἲναι ἡ Εὐχαριστία τῆς Ἐκκλησίας ἄλλα καὶ ἡ δικὴ μας προσωπικὴ Εὐχαριστία στον Θεό.Ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάσει στο σημεῖο να αἰσθάνεται ἔτσι, να βλέπει δηλαδὴ να προσφέρονται ὅλα σὰν μία Εὐχαριστία στον Θεό, τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει φθάσει στην καταστάσῃ τοῦ τελείου ἀνθρώπου, γιατὶ ἡ Εὐχαριστία εἲναι ἡ μόνη ἀνταπόκριση τοῦ ἀνθρώπου για .τὶς μεγάλες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ.. Ὅλα ὅσα γίνονται στην Θεῖα Λειτουργία κάθε στιγμὴ μας θυμίζουν τὴν ἀπείρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ για μας. Καὶ ἐμείς, ποὺ θυμόμαστε τὴν ἀγάπη αὔτη, τοῦ προσφέραμε σὰν Εὐχαριστία ὅ,τι πιὸ πολυτιμο ἔχουμε, αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Μαζὶ δὲ μὲ τὸν Κύριο προσφέραμε σὰν Εὐχαριστία καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτὸ μας, ἀφοῦ μὲ τὴν Θεία Κοινωνία ἔχομε κι ἐμεὶς ἐνωθεῖ μαζὶ τοῦ.  «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός·καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἴη μετὰ πάντων ἡμῶν.Η παρουσία μας στο ναὸ δηλώνει τῇ συμμετοχή μας  ἀκόμη στήν στρατευομένῃ Ἐκκλησία. Ὁ ἱερέας εὐλογώντας μας χαρίζει οὐράνιες εὐλογίες.Ἡ ἁγία Τριάδα, ἡ ὁμοούσιος καὶ ζωαρχική, κατέρχεται. Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα μας καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μας προσφέρονται πλούσια.Ὁ κάθε χριστιανός, ἀνάλογα μὲ τῇ δεκτικότητά του, βιώνει τὸ μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Τριαδικοὺ Θεοῦ στο χρόνο τῆς Λειτουργίας στο χῶρο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ.Τὶ να πεις για τῇ ζωῇ ὅταν τῇ ζεις; Τὸ μυστήριο μας δίδεται για να τὸ ζήσουμε.Ἡ Χάρις, ἡ ἀγάπη, ἡ κοινωνία, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Θεὸς παρὼν ἀνάμεσα στα παιδιὰ Του Εὐλογία οὐράνια, ἀνείπωτη καὶ μεγίστη.Μακάρι αγαπητοι εν Χω Ιησου αδερφοι να εχουμε ζησει ,αλλα και μετα την θεια λειτουργια  την θεια λειτουργία

 ω

Περί προετοιμασίας για την Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων

 

«Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου  πινέτω ο   γάρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ  εσθίει και πίνει, μη διακρίνων  το σώμα του Κυρίου» (Α' Κορ.11,28-29)

Πατέρες και αδελφοί,

Στα προηγούμενα παρουσιάσαμε μερικά για την ιερωσύνη του Νόμου και της Χάριτος, καθώς και μερικά α­πό τα πολλά καθήκοντα του ιερέως της Εκκλησίας του Χριστού. Τώρα  θεώρησα καλόν να αναφερθώ και για τις μεγάλες τιμωρίες που θα υποστούν οι ιερείς την ημέρα της Κρίσεως, εάν στην ζωή των δίνουν τα Άγια Μυστή­ρια στους αναξίους και τα ασυγχώρητα κρίματα που παίρνουν στην ψυχή των, όσοι προσέρχονται στην Κοινω­νία των Θείων Δώρων αναξίως.

Λοιπόν, είναι μεγάλη ανάγκη να γνωρίζουμε ότι όχι μόνο οι χριστιανοί που κοινωνούν αναξίως θα κολάζονται στους αιώνες, αλλά περισσότερη τιμωρία θα λάβουν οι ιερείς, οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν τους χριστιανούς, τους παρέχουν την Θεία  Κοινωνία αναξίως.

Γι’ αυτή την περίπτωση, ιδού τι λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Προς εσάς τους διακόνους που υπηρε­τείτε και τους ιερείς που προσφέρετε τα Άγια Μυστήρια δεν θα είναι μικρή η τιμωρία εναντίον σας, όταν ανέχεσθε τους αναξίους να κοινωνούν, ενώ γνωρίζετε τις κακίες των. Το Αίμα του Χριστού  από το χέρι σας θα ζητηθεί. Ας είναι αξιωματούχος ή ένας έπαρχος ή οποιοσδήποτε βαθμοφόρος της πολιτείας, εμπόδισε τον, διότι μεγαλύτε­ρη είναι η ιδική σου εξουσία από την ιδική του».

Στην συνέχεια είναι ανάγκη να πούμε μερικά γι’ αυ­τούς που θέλουν να μεταλάβουν τα Πανάχραντα Μυστή­ρια. Σ’ όλους αυτούς κατάλληλη συμβουλή και μέσον σωτηρίας να είναι αυτό: Δεν πρέπει το κάθε τι να το εξαρτούν από τον Θεό και οι ίδιοι να τεμπελιάζουν για την προετοιμασία, όσο είναι δυνατόν, ούτε πάλι κοπιάζοντες και ασκούμενοι να πιστεύσουν ότι όλα τα κατόρθωσαν και να υπερηφανευθούν νομίζοντας ότι εξεπλήρωσαν τα πάντα και μπορούν πλέον να πλησιάσουν αξίως και πρεπόντως  στα Άχραντα Μυστήρια.

Στην συνέχεια θα παρουσιάσουμε τα αναγκαιότερα έργα τα όποια πρέπει να γνωρίζουν, όσοι επιθυμούν να κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων.

Κατ’ αρχήν πρέπει να καταλάβουμε ότι η προ της Θείας Κοινωνίας προετοιμασία είναι διπλή, δηλαδή σω­ματική και πνευματική. Η  σωματική έγκειται στην νη­στεία, στην εγκράτεια από τις σωματικές επιθυμίες, στην αγρυπνία, στην κλίση των γονάτων (μετάνοιες) και άλ­λους κόπους με τους οποίους καθαρίζεται  και ελαφρύνε­ται  το σώμα από αυτά που το βαρύνουν, το ενοχλούν και το μολύνουν. Ενώ η πνευματική προετοιμασία αποτελεί­ται από την εξομολόγηση στον Πνευματικό, την ανάγνωση των προσευχών, όπως συνιστά το Ωρολόγιο, με φόβο Θεού, με προσοχή και ταπείνωση. Άλλη αγία προετοιμα­σία είναι η συμφιλίωσης με όλους να μη είναι με κανέναν ψυχραμένος, να μη κρατά οργή σε κάποιον, να συγχωρεί όλους, όσοι του έκαμαν κάτι, ενθυμούμενος τα λόγια του Σωτήρος που λέγει: Εάν συγχωρήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών και ο Πατήρ υμών ο ουράνιος συγ­χωρήση τα παραπτώματα υμών (Ματθ. 6,14) και γενικά να αγωνίζεται να  μη  έχει  με  τον πλησίον του κάτι που να τους χωρίζει.

Προηγουμένως μνημονεύσαμε ότι απαραίτητη είναι και η νηστεία. Αυτή είναι δύο ειδών: σωματική και πνευ­ματική. Γι’ αυτόν που δεν είναι ασθενής η σωματική νη­στεία περιλαμβάνει τις τέσσερεις μεγάλες νηστείες του έ­τους, όπως αυτές έχουν καθορισθεί από τους Αποστό­λους και τους Πατέρας της Εκκλησίας, καθώς και τις ημέρες Τετάρτη και Παρασκευή. Και όποιος έχει πνευμα­τικές προϋποθέσεις και δυνατότητες μπορεί να κρατά και την νηστεία της Δευτέρας. Αυτές οι ημέρες νηστεύονται όλο το έτος, πλην των ημερών που επιτρέπει η Εκ­κλησία την κατάλυση σύμφωνα με το τυπικό των εορτών. Όλοι οι χριστιανοί εκτός των ανωτέρω, έχουν καθήκον να νηστεύουν την παραμονή της Γεννήσεως του Χριστού, της Βαπτίσεώς Του, την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και την Αποτομή της Κεφαλής του Τιμίου Προδρό­μου.

Εγκράτεια στην τράπεζα σημαίνει να μη τρώμε μέ­χρι χορτασμού. Όποιος επιθυμεί να κοινωνήσει την επο­μένη, θα πρέπει από το βράδυ να εγκρατεύεται του φαγητού. Κατόπιν για τους παντρεμένους  επιβάλλεται εγ­κράτεια μεταξύ των. Δεν πρέπει να συνέρχωνται στις ά­γιες νηστείες, τα Σάββατα, τις Κυριακές και εορτές, κα­θώς και την προηγούμενη της Θείας Κοινωνίας ημέρα, ως και μία μετά την Θ. Κοινωνία ημέρα. Αυτή η απόφαση εγκρατείας των συζύγων πρέπει να γίνεται με κοινή συγκατάθεση και επί πλέον πρέπει να απέχουν για ένα διάστημα από τις συζυγικές των σχέσεις για να επιδίδωνται στην νηστεία και προσευχή, όπως μας διδάσκει ο Απόστολος Παύλος στην Α' Κορ. 7,5. «Μη αποστερείτε αλλήλους, ει μη τι αν εκ συμφώνου προς καιρόν, ίνα σχολάζητε τη νη­στεία και τη προσευχή και πάλιν επί το  αυτό συνέρχεσθε, ίνα μη πειράζη υμάς ο  σατανάς διά την ακρασίαν υμών».

Ενώ οι κληρικοί (έγγαμοι) πρέπει να γνωρίζουν τα έ­ξης: Να φυλάγωνται από οποιαδήποτε σχέση με τις συζύ­γους των, όταν πρόκειται την επομένη να τελέσουν την Θεία Λειτουργία. Ο Βάλσαμων στην 49η απόκριση του προς τον Μάρκο Αλεξανδρείας γράφει: «Όσοι δεν εγκρατεύονται  από  τις νόμιμες συζύγους των το Σάββατο και την Κυριακή πρέπει με κατάλληλα επιτίμια να διορθώνονται». Κατόπιν προσθέτει ότι αυτοί πρέπει ομοίως να φυλάγωνται όλη την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, και όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές. Σε περίπτωση καταπατήσεως αυτών, πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να πά­ρουν ούτε αντίδωρο, ούτε μικρό ή Μεγάλο Αγιασμό, ούτε τις άγιες Εικόνες να  ασπασθούν. Οι πιο ευλαβείς και ευτυχείς είναι εκείνοι που όχι μία μόνο ημέρα αλλά τρεις προ της Θείας Κοινωνίας εγκρατεύονται από  τις  συζυγι­κές των σχέσεις και ετοιμάζονται με νηστεία και επίμονη προσευχή. Και ο  Μωϋσής, εάν  δεν επέβαλε με εντολή του Θεού να  καθαρισθή ο  λαός του Ισραήλ με νηστεία, προ­σευχή και εγκράτεια στις σαρκικές σχέσεις των τρεις η­μέρες  προ της επιφοιτήσεως του Θεού στο  όρος Σινά, δεν θα ήταν άξιοι να πλησιάσουν το όρος, στο οποίο θα παρουσιαζόταν ο Θεός. Πόση λοιπόν προετοιμασία πρέ­πει να κάνουν οι χριστιανοί, οι οποίοι δεν θα πλησιάσουν το όρος Σινά, αλλά τον ίδιο τον Θεό! Εάν τότε ελέχθη ότι όποιος πλησιάσει και αγγίσει στο όρος, όπου θα κα­τέβαινε ο  Θεός, θα απέθνησκε με σκληρό θάνατο και  θα­νατηφόρες παιδεύσεις (Εξοδ. κεφ. 19), άραγε τι πρέ­πει να πούμε για τους χριστιανούς εκείνους που όχι μό­νο πλησιάζουν ή εγγίζουν το Σινά, αλλά κοινωνούν το ίδιο Σώμα και Αίμα του Υιού του Θεού! Εάν είναι απροετοί­μαστοι γι’ αυτό το μεγάλο Μυστήριο, πώς θα λυτρωθούν από τις τιμωρίες του Θεού λόγω της αδιαφορίας και ανευλάβειας των, όταν προσέρχονται στο θείο πυρ (την Θεία Κοινωνία)!

Αυτά τα ολίγα  επαρκούν  για  την εξωτερική ή σωμα­τική νηστεία.

Στην συνέχεια θα πούμε ολίγα για  την υψηλότερη και  πνευματική νηστεία, η οποία όσο είναι ωφελιμότερη, άλλο τόσο είναι λεπτή και δυσκολοκατόρθωτη. Κατ’ αρχήν στην πνευματική νηστεία είναι μεγάλη ανάγκη ο άν­θρωπος να φυλάττη  τον νου του από τους αισχρούς λογι­σμούς και  από  τον διασκορπισμό του στα εφήμερα και μάταια του βίου πράγματα. Διότι, όπως το σώμα έχει τον κόσμο των σωματικών παθών, έτσι και ο νους έχει τον κόσμο των λογισμών και κακών πνευμάτων. Και όπως το σώμα μπορεί να πορνεύσει ή να κάνει οποιοδήποτε αμάρ­τημα με το έργο, έτσι και ο νους μας πορνεύει ή κάνει άλ­λες αμαρτίες με τους λογισμούς του. Οπότε, αυτός που πρόκειται να πλησιάσει τα Άχραντα Μυστήρια, πρέπει να έχει μεγάλη φροντίδα στην φυλακή των πέντε αισθή­σεων: στην όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση και αφή. Διότι αυτές, κατά την μαρτυρία του αγίου προφήτου Ιερεμίου (9,20) είναι οι  θύρες  από τις οποίες εισέρχεται στην ψυχή μας ο θάνατος της αμαρτίας. Κατόπιν χρειάζεται προσο­χή στην γλώσσα μας  δεν πρέπει να  λέγει ψέματα, αστεία και άλλα κενόδοξα και σαπρά λόγια, διότι μας λέ­γει η Αγία Γραφή ότι πολλοί έπεσαν από το όργανο της γλώσσης (Σειράχ 20,18). Να νηστεύει  όχι μόνο η γλώσσα από τις περιττολογίες, αλλά και το χέρι να μη εγγίζη το ξένο πράγμα, να μη τολμά  να υπογράφει  άδικα έγγραφα και γενικά να μη κάνη τίποτε απ' αυτά πού οδηγούν στην αμαρτία. Να νηστεύουν και  τα πόδια μας για  να  μη πη­γαίνουν εκεί, όπου  δεν ευαρεστείται ο Θεός .Εκτός  από την διπλή νηστεία πού μέχρι εδώ αναφέραμε, χρειάζεται επί πλέον ταπείνωσης της καρδίας και συνείδησης καθαρή και ειρηνική απέναντι όλων των ανθρώπων.

Επίσης να μη πιστεύει κάποιος ότι η ευτυχία του ε­ξαρτάται από την συχνή Θεία Κοινωνία, αλλά από την, κατά το δυνατόν, καλή προετοιμασία με μεγάλη ταπείνωση, συντριβή καρδίας και ανυπόκριτη ευλάβεια. Επ’ αυτών ο ιερός Χρυσόστομος λέγει τα εξής: «Πολλοί λαμβάνουν αυτό το Μυστήριο μία φορά τον χρόνο, ενώ άλλοι περισσότερες φορές... Προς όλους μας απευθύνε­ται η πρόσκληση για το Μυστήριο αυτό, όχι μόνο προς τους πολίτας, αλλά και προς τους ερημίτας, μερικοί των οποίων κοινωνούν μία φορά τον χρόνο ή κάθε δεύτερο χρόνο... Λοιπόν, ποιοι απ’ αυτούς βαδίζουν την σωστή οδό; Αυτοί που κοινωνούν μία φορά τον χρόνο, αυτοί που κοινωνούν πολλές φορές ή αυτοί που κοινωνούν λίγες φο­ρές τον χρόνο»; Προκειμένου να δείξει ποια είναι η αλη­θινή προετοιμασία για  την Θεία Μετάληψη, λέγει τα  εξής: «Αυτοί που έχουν καθαρούς λογισμούς και σκέψεις, κα­θαρή καρδιά και αμόλυντη ζωή, πρέπει πάντοτε να προ­σέρχονται. Ενώ όσοι δεν έχουν αυτές τις προϋποθέσεις δεν πρέπει ούτε μία φορά τον χρόνο να προσέρχονται». Αλλά, μετά απ’ αυτά, μπορεί να ερωτήση κάποιος: «Πώς μπορώ εγώ να γίνω άξιος για μία τόσο ανεκτίμητη Κοινωνία, η οποία απαιτεί από έμενα μεγάλη προετοιμα­σία»; Σ’ αυτήν την ερώτηση δεν θα απαντήσω εγώ, άλλα ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης: «Μόνον εάν θέλεις, άν­θρωπε, μπορείς να γίνεις άξιος». Και θέλοντας να δείξει  ποιες είναι οι δυσκολίες γι’ αυτή την προετοιμασία, λέγει: «Γνώριζε πως είσαι αμαρτωλός, εγκατάλειψε την αμαρ­τία, διώξε την οργή και την πονηρία, δείξε έργα της μετα­νοίας, απόκτησε την καθαρότητα, την πραότητα και  ταπείνωση, δώσε ελεημοσύνη στους πτωχούς και στους ξέ­νους από τους καρπούς της δικαιοσύνης και προσευχή­σου στον Θεό με συντριμμένη ψυχή και έτσι θα είσαι πλέον άξιος για  το Μυστήριο».

Πόση αγάπη και στοργή εκφράζεται σ’ αυτό το Μυ­στήριο εκ μέρους του Θεού! Λόγω της μεγίστης αγάπης Του που έχει προς τον άνθρωπο, ευδόκησε να  επιτρέπει σ’ εμάς να Τον τρώγωμεν και  να  Τον πίνωμεν. Πράγματι ο καλός μας και μεγάλος Ποιμήν δεν έχει άλλον όμοιον Του στους οικτιρμούς και το έλεος σ’ αυτό το ανθρώπινο γένος. Διότι κανείς ποιμήν, όσο καλός και να είναι και όσο πολύ ν’ αγαπά τα πρόβατα του, ποτέ δεν ακούστηκε ότι τα έθρεψε αυτά με την σάρκα του σώματος του και τα πότισε με  το αίμα του. Πολλές είναι  οι περιπτώσεις που γονείς δίνουν τα παιδιά των, μετά την γέννηση των, σε άλ­λους να τα θρέψουν και μεγαλώσουν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον Χριστό, ο οποίος μας τρέφει σ’ όλη μας  την  ζωή με  το σώμα Του.

Στην συνέχεια  θα μιλήσουμε για  την έξης τακτική του διαβόλου. Μερικούς τους εξαπατά με κάποια  υποκρι­τική ευλάβεια και ταπείνωση , ότι  δεν  είναι άξιοι να λαμ­βάνουν τα Πανάχραντα Μυστήρια. Και με αυτή την φαι­νομενική ευλάβεια τους ρίχνει ο πονηρός στην ακηδία, στην  αδιαφορία και  αναισθησία και  έτσι χάνουν  την μεγί­στη ωφέλεια, την οποία θα κέρδιζαν, εάν κοινωνούσαν  με  ειλικρινή ευλάβεια τα Θεία Μυστήρια... Άλλους τους κάνει να αναβάλουν τον χρόνο της Κοινωνίας από το ένα διάστημα στο άλλο και από  την μία νηστεία στην άλλη και έτσι τους απομακρύνει περισσότερο από την Μετάληψη  των Θείων  Μυστηρίων. Το  αποτέλεσμα είναι να  μη  προοδεύουν σχεδόν καθόλου στην οδό της εργασίας των θείων εντολών. Και πώς αυτοί θα μπορέσουν να ενωθούν με  τον  Πλάστη  των, που τους λέγει: «Μείνατε εν εμοί καγώ εν υμίν... ότι άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»; (Ίωάν. 13,5-6). Άλλους πάλι  ούτε στα γεράματα των, ούτε στις βαρειές και θανατηφόρες ασθένειες δεν τους αφήνει να ενωθούν με τον Χριστό. Γι’ αυτό μία καλή φροντίδα που πρέπει να έχουμε εμείς οι χριστιανοί για τους οι­κείους και συγγενείς μας είναι, όταν κάποιος αρρωστήσει, να καλούμε αμέσως τον Πνευματικό και  να συμβου­λεύουμε τον ασθενή να εξομολογηθεί  όλες τις αμαρτίες του. Και αφού γίνει αυτό και  τον θεωρήσει ο ιερεύς ως κατάλληλον  για  την  Θεία Κοινωνία, κατόπιν να  τον κοινωνήσει. Εάν  όμως η κατάσταση  του είναι πολύ σοβαρά και πρόκειται να  πεθάνει, ο ιερεύς πρέπει να  τον κοινωνήσει  απαραιτήτως, διότι τότε ο ιερεύς έχει την άδεια να  λύνει  και  να  συγχωρεί αμαρτήματα, να κοινωνεί τον ετοιμο­θάνατο ακόμη και όταν έχει θανάσιμα αμαρτήματα που κανονικά απαγορεύουν την Θεία Κοινωνία. Στην περίπτωση αυτή μπορεί να γίνει δεκτός από τον Κύριο, όπως ο ληστής επί του σταυρού. Εάν  όμως με την ευλογία του Θεού, μετά την Μετάληψη των Θείων Δώρων, γίνει  υγιής, τότε να  παραμείνει στον κανόνα της μετανοίας που του είχε επιβληθεί μέχρις ότου τον τελειώσει.

Άκουσα ακόμη από το στόμα μερικών χριστιανών και άλλες συμβουλές που ο πονηρός τους ψιθυρίζει στα αυτιά των: «Μη καλείς τον παπά, εάν κάποιος είναι ασθε­νής, διότι εάν έλθει εκείνος τότε θα αποθάνη ο ασθενής. Άφησε, εάν υπάρξει μεγάλη ανάγκη θα τον καλέσουμε». Αλλά αλλοίμονο! Τι μεγάλη απάτη του διαβόλου είναι αυτή η συμβουλή με την οποία μερικοί αγωνίζονται να μη φέρουν τον ασθενή αδελφό τους, όντας στο κρεβάτι  του θανάτου, να πλησιάσει τα Άχραντα Μυστήρια! Πολλοί ακούγοντας αυτές τις προτροπές του πονηρού οδηγηθήκαν στα αιώνια βάσανα, διότι τους άρπαξε ο θάνατος τό­τε, όταν τον  έστειλε ο Θεός και όχι όταν ήθελαν αυτοί να έλθει. Πολλούς απομακρυσμένους από την αλήθεια τους συμβουλεύει ο σατανάς ότι η ευτυχία και αγιότης εξαρτά­ται από την όσο το δυνατόν συχνή Θεία Κοινωνία, χωρίς την πρέπουσα προετοιμασία, όπως αναφέρθηκε παραπά­νω. Αυτοί όντως πλανεμένοι από τον διάβολο κατά τρό­πο αξιολύπητο, ξέχασαν τα λόγια του Αποστόλου Παύ­λου, που λέγει: «Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του ποτηρίου πινέτω, ο γάρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου» (Α' 11, 28-29). Εάν μερικοί ξέχασαν και περιφρόνησαν αυτά τα λόγια, ας προσέξουν και ας φοβη­θούν από τα εξής λόγια του ιδίου Αποστόλου «Αθετήσας τις νόμον Μωϋσέως χωρίς οικτιρμών επί δυσίν ή τρυσί μάρτυσι αποθνήσκει, πόσω δοκείτε χείρονος αξιωθήσεται τιμωρίας ο τον Υιόν του Θεού καταπατήσας και το αίμα της διαθήκης κοινόν ηγησάμενος, εν ω ηγιάσθη και το Πνεύμα της χάριτος ενυβρίσας» (Έβρ. 10, 28-29).

Με ποιόν τρόπο πέφτει κανείς σ’ αυτή την τιμωρία, της καταπατήσεως του Υιού του Θεού, μας διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος, ο οποίος λέγει: «Όταν συ κοινωνείς Αυτόν στο Άγιο Μυστήριο και κάνεις αμαρτία, λέγε μου: Δεν τον κατεπάτησες; Δεν τον χλεύασες; Καθώς εμείς δεν έχουμε καμμία συναίσθηση και συντριβή γι’ αυτά που καταπατούμε, έτσι και αυτοί που σφάλουν, δεν έχουν καμμία συναίσθηση και φόβο για τον Χριστό».

Κανείς λοιπόν, να μη πλησιάζει τα Άγια Μυστήρια χωρίς την πρέπουσα ευλάβεια και προετοιμασία, ούτε πάλι, λόγω οκνηρίας και απελπισίας, να απομακρύνεται περισσότερο απ’ αυτά. Οι Άγιοι Πατέρες σε κάθε έργο λέγουν ότι τα άκρα είναι του διαβόλου, ενώ η μέση και βασιλική οδός που βάδισαν και οι Άγιοι, είναι του Χριστού.

Αλλά μπορεί κάποιος να μας ερωτήσει, ποια είναι η μέση και βασιλική οδός; Θα απαντήσουμε σ’ αυτούς: Η Μετάληψη των Θείων Μυστηρίων είναι στενά συνδεδεμένη με την εξομολόγηση. Αυτή πρέπει να γίνεται, τουλάχι­στον για τους λαϊκούς τέσσαρες φορές τον χρόνο, κατά την περίοδο των μεγάλων νηστειών. Η συχνή ή αραιή συμμετοχή περαιτέρω στα Θεία Μυστήρια επαφίεται πε­ρισσότερο στην κρίσι του Πνευματικού, ο οποίος μπορεί με διάκριση να χρησιμοποιεί την ακρίβεια και οικονομία των ιερών Κανόνων και γνωρίζει την πρόοδο κάθε μιας ψυχής στην μετάνοια.

Ένα πράγμα όμως ας έχουν υπ’ όψιν των, όσοι επιθυμούν να κοινωνούν συχνότερα: Αυτό το οποίον επιθυμούν είναι «Τα Άγια τοις αγίοις» και ας ακούσουν τι λέ­γει όσον αφορά αυτό ο Θείος Χρυσόστομος: «Βλέπε, ότι, όταν ο ιερεύς ή ο διάκονος λέγει: «Τα Άγια τοις αγίοις» αυτό εννοεί: εάν κάποιος δεν είναι άγιος να μη προσέρχε­ται. Όχι μόνο καθαρός από την αμαρτία, αλλά άγιος...».

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού γίνονται αιτία με­γάλων βασάνων γι’ αυτούς που δεν προσέρχονται επα­ξίως. Ενώ οι ι. Κανόνες για το ίδιο μυστήριο λέγουν: Τα Άγια προσφέρονται στους αγίους, ενώ η αγιότης κατορ­θώνεται με νηστεία και προσευχή. Αμήν.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ

Εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

 

Συντομη αναφορα Στο θεολογικο νοημα Του ευαγελικου λογου Στην ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ Ζ΄ΛΟΥΚΑ

Στo σημερινό ευαγγέλιο ο Κύριός μας, που είναι «πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν (=ελέους, αγάπης) καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως» (=παρηγοριάς) (Β' Κορ. 1, 3) δέχεται την παράκληση ενός πονε­μένου και συντετριμμένου πατέρα, του αρχισυναγώγου Ιαείρου, που πέφτει στα πόδια Του και τον παρακαλεί να πάει στο σπίτι του και να σώσει από τον θάνατο τη δωδεκάχρονη κόρη του, που ήταν στα τελευταία της.

 Ξεκινώντας για να νικήσει τον θάνατο, συναντά και άλλη περίπτωση βαθύτατης θλίψεως και πόνου από μια ανίατη ασθένεια. Μπροστά λοιπόν, στον Χριστό, παρουσιάστηκαν δύο εχθροί του ανθρώπου -ανίατη ασθένεια και θάνατος- πραγματικές «μάστιγες» κατά τον χαρακτηρισμό του Χριστού (Μαρκ. 5, 34). Αυτές, ως αλλά μαστίγια μαστιγώνουν τον «ταλαίπωρον ἄνθρωπον», γιατί προτίμησε να ζει μόνος, μακριά από τον Πατέρα Του, χωρίς προστασία, χωρίς παρηγοριά, εκτεθειμένος σε όλους τους κινδύνους. Αν η αθέτηση των εντολών του Θεού έφερε τον θάνατο, η τήρηση φέρει τη ζωή. Γι’ αυτή τη ζωή την αληθινή, ο Χριστός κήρυξε το «Μετανοείτε». Από την αθέτηση στην τήρηση. Από τον θάνατο στη ζωή. Νέκρωση των παθών και τήρηση του θείου θελήματος είναι «νεκρῶν ἀνάστασις». Σύναψη με τον Χριστό είναι ανάσταση και ζωή αιωνία. Αυτή η σύναψη λαμβάνει χώρα και στο δωμάτιο της νεκρής κόρης. Με τον ζωοποιό λόγο και τη ζωοποιό αφή του Ιησού το «κοράσιον» αναβίωσε. «Κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς», αλλά και με το πρόσταγμα «ἡ παῖς ἐγείρου», «ἀνέστη παραχρῆμα». Επανήλθε αμέσως στη ζωή, γιατί ήλθε μέσα της η ζωοποιός Χάρις και «ἐγένετο εἰς ψυχὴν ζῶσαν». Έγινε ανωτέρα θανάτου, κοινωνός αφθαρσίας.Τό φως. Και η γλυκύτητα της ωραιοτητος του προσώπου του Κυρίου μας Ιησου, είναι αγαπητοί μου Αδερφοι, η αληθινή αναπαυση.Κάθε άλλο προσωπο , κάθε άλλη γλυκυτης  που δεν φέρνει  την σφραγίδα του Ιησου  ουτε αναπαυει  ουτε χορταινει, την υπαρξει με πληρωμα χαρας,  ζωης,  κι ελπιδος, παρηγοριας και αναπαυσεως.Μέσα μας φερνουμε «την κατ΄εικόνα  θεου πλασθεισαν  ημιν ωραιότητα »Η χαμένη ομορφια των Πρωτοπλάστων ηταν κομμάτι  και ανταυγεια  της υπερφυους και υπερκοσμιας  και απεριγραπτης ομορφιας του θειου Προσώπυ, το αρχαιον κάλλος.Οι Αγιοι αστράφτουν  απ΄αυτή  την μεθυστική  ομορφιά του θεου, που φαίνεται μόνο στα πνευματικά  ματια  που καθάρισαν την καρδιά τους από τα πάθη.Η γλυκύτητα  της  θέας του προσώπου του θεανθρώπου, δίνει τόση  χαρα και μακαριοτητα ,εν αντιθέσει  η στέρησεις της θέας του προσώπου του Ιησου  δημιουργει πικρίαΤί αβάστακτος  πόνος να μη βλέπουν  οι κολασμένοι το παντερνο  του θεου   και πλαστουργου τους Πρόσωπο.

Αδερφοί  Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο, για να μας λυτρώσει από τον θάνατο της αμαρτίας και να μας χαρίσει τη ζωή. Και αυτή η ζωή δεν είναι μια επιβίωση μετά τον φυσικό μας θάνατο. Ζωή είναι η Χάρις Του, που ζωοποιεί τα πάντα απ’ αυτή τη ζωή. Είναι αυτή η Χάρις, που ανέστησε την νεκρή κόρη και «εγείρει» τις νεκρωμένες ψυχές, που ενώνονται ταπεινά και αγαπητικά με Αυτόν εις «πνεύμα ἐν». Με τη μετάδοση του Σώματος και του Αίματος Του μεταγγίζει σ’ εμάς την αιώνια ζωή.

Σοφά λόγια

"Ανάθεσε στον Κύριον την ασθένεια της φύσεώς σου αναγνωρίζοντας την αδυναμία σου και τότε θα λάβεις το χάρισμα της σωφροσύνης χωρίς να το καταλάβεις". (Κλίμαξ)

"Οι λογισμοί που σου φέρνουν αμηχανία και ταραχή προέρχονται από το διάβολο. Οι κατά θεόν λογισμοί εμπνέουν σιγουριά και ειρήνη. Πάλεψε και θα τ' αποκτήσεις". (Όσιος Μάρκος)

"Όσο πιο άρρωστος είσαι, όσο πιο αμαρτωλός, πιο πληγωμένος,
τόσο πιο κατάλληλος είσαι για να σε πάρει στα χέρια του ο Χριστός
και να γιατρέψει, να σε σώσει, να σε λυτρώσει".
"Οι άνθρωποι, με το πεπερασμένο μυαλό,
δεν μπορούν να καταλάβουν πολλά πράγματα στη ζωή.
Όταν όμως έρθει η ώρα, τότε βλέπουμε τι καλό έχει βγει από τις θλίψεις και από τις δυσκολίες που έχουμε περάσει, αφού ο Θεός μόνο το καλό δουλεύει και τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την πρόνοιά του". (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

"Η πραότητα είναι γενναιότητα.
Γιατί, όταν σε παρερμηνεύουν και διαστρέφουν τις προθέσεις και τα λόγια σου,είναι γενναίο να παραμένεις ήρεμος τιθασεύοντας τον εγωισμό σου".
"Αυτός που δεν είναι πνευματικός έως τη σάρκα του,
γίνεται σαρκικός έως το πνεύμα του". (Ιερός Αυγουστίνος)

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ἡ Ἁγία Αἰκατερῖνα διδάσκει

Ἡ ἀγωνιστικὴ διάθεση ἑνὸς ἀνδρὸς εἶναι μέσα στὴ φύση του. Ἡ ἀγωνιστική, ὅμως, διάθεση μιᾶς γυναικὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴ γυναικεία φύση, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ γυναικεῖο φύλλο ὀνομάζεται καὶ ἀσθενές.  Αὐτὴ ἡ διάκριση δὲν ἰσχύει γιὰ τοὺς Χριστιανούς, στοὺς ὁποίους δὲν ξεχωρίζεται ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴ γυναίκα, ἀφοῦ «οὔκ ἐνι ἄρσεν ἢ θῆλυ» (Γαλ. γ΄ 12). Ἔτσι Χριστιανοὶ νέοι καὶ νέες, γέροι καὶ γριές, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι, ἀγωνίσθηκαν καὶ μαρτύρησαν ὅλοι μὲ πίστη βαθιὰ ριζωμένη καὶ προσέφεραν σὰν ἱερὰ σφάγια τοὺς ἑαυτούς τους δῶρο στὸ βωμὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Πίστευαν ὅλοι τους μὲ θέρμη στὸν ἀρχηγὸ καὶ «τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ιβ΄ 2) καὶ εἶχαν πόθο μαρτυρίου στὴν ψυχή τους· πόθο ποὺ τὸν θεωροῦσαν ὄχι προσωπικὸ ἀνδραγάθημα, ἀλλὰ προνόμιο καὶ δῶρο τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ἡμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς Αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ Αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλ. α΄ 29).Οἱ Μάρτυρες αὐτοὶ τῆς πίστεως ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ φύση τους μέσα τοὺς αἰῶνες ἀποτελοῦν τὴν ἀστείρευτη πηγὴ τῆς ζωῆς ὅλων τῶν Χριστιανῶν καὶ φυσικὰ καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου ἔθνους μας, ποὺ μᾶς ποτίζει μὲ τὰ πολύρρυτα νάματα τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἐλευθερίας ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός μας, ἀφοῦ ὅπου «τὸ Πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορ. γ΄ 17). Οἱ Μάρτυρες αὐτοὶ εἶναι οἱ αἱμοδότες μας, ἀφοῦ μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου τους ζωογονοῦν τὶς ἀναιμικὲς καρδιές μας, εἶναι οἱ ναυαγοσῶστες μας, ἀφοῦ δίνουν τὸ φιλὶ τῆς ζωῆς στὶς μισοπεθαμένες ναυαγημένες ὑπάρξεις μας στὴ θάλασσα τῆς ἀτολμίας, τῆς ἀγνωσίας, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπογνώσεως. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀμφίστομες μάχαιρες, ποὺ κόβουν τοὺς δεσμούς μας μὲ τὴ ματαιότητα τῶν γηΐνων ἀπολαύσεων καὶ τὴν ὑποδούλωσή μας στὴ χίμαιρα ποὺ ὁδηγεῖ στὸν αἰώνιο θάνατο. Τέλος αὐτοὶ οἱ Μάρτυρες εἶναι οἱ ὁδοδεῖκτες μας πρὸς τὴν ἐλεύθερη ἀπεραντωσύνη τῶν οὐρανῶν καὶ οἱ ἴδιοι μᾶς δίνουν μὲ τὶς πρεσβεῖες τους τὸ εἰσιτήριο γι’ αὐτὴ προβάλλοντας τὸν Ἐσταυρωμένο Θεάνθρωπο καὶ φωνάζοντάς μας: «Τιμῆς ἠγοράσθητε· μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ. ζ΄ 23).Ἡ Μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνα εἶναι Ἁγία τῶν μεγάλων διωγμῶν καὶ καταδεικνύει ὅτι ὁ ἡρωϊσμὸς τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων, ὅπως καὶ τῶν μετέπειτα μέχρι τὶς ἡμέρες μας, δὲν ἦταν ἀνθρώπινη ἀνδραγαθία καὶ συναισθηματισμός, ἀλλὰ καρπὸς τῆς θείας χάριτος. Αὐτῆς ποὺ ἐνδυνάμωσε τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Νέστορα, νὰ κατατροπώσουν τὸν Γολιὰθ καὶ τὸν Λυαῖο, καὶ πτέρωσε τὸ φρόνημά τους, ὥστε νὰ «σβήσουν δύναμιν πυρός, νὰ φύγουν στόματα μαχαίρας, νὰ φράξουν στόματα λεόντων, νὰ γενηθοῦν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ» ( Ἑβρ. ια΄ 34). Αὐτῆς ποὺ ἔντυσε τὶς γυναῖκες, ὅπως τὴν Ἁγία Αἰκατερῖνα, μὲ ἀνδρικὸ σθένος, γιὰ νὰ ἀγωνισθοῦν νόμιμα στὸ στάδιο τοῦ μαρτυρίου, γιὰ τὴ δόξα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ μας, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ. Τὸ ὁλοφώτεινο νέφος τῶν μαρτύρων καὶ ὁμολογητῶν τῆς πίστεως, ποὺ καταυγάζει τὸ νοητὸ τῆς Ἐκκλησίας στερέωμα εἶναι ἡ μεγάλη δόξα τῆς Θείας Χάριτος. Γι' αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ καὶ δοξάζει τοὺς ἀθλητὲς ποὺ ἔδωσαν τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστεως καὶ ποὺ ἀλυσοδεμένοι ἐφέροντο ἐνώπιον Βασιλέων καὶ Ἡγεμόνων, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη τους γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ δυνάμωνε τοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς τους καὶ ἐνίσχυε τὴν ἀντοχή τους.          Ἡ Ἁγία Αἰκατερῖνα ἔδωσε τὴν καλὴ ὁμολογία μὲ ἕνα φιλοσοφικὸ τρόπο, ἔτσι ὥστε ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ νὰ σταματᾶ μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς ἀθλήσεώς της. Αὐτὴ ὑπέμεινε καρτερικώτατα τὰ βασανιστήρια γνωρίζοντας ὅτι «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος σωθήσεται» ( Ματθ. ι΄ 22) καὶ ἔτρεχε μὲ προθυμία στὸ μαρτύριο μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι δὲν τρέχει πρὸς τὸ θάνατο, ἀλλὰ πρὸς τὴ ζωή, πρὸς συνάντηση τοῦ οὐρανίου Νυμφίου της, τοῦ γλυκύτατου Ἰησοῦ, τοῦ γλυκασμοῦ τῆς καρδιᾶς της.

   Ὅλοι θαυμάζουν τοὺς σοφοὺς τοῦ κόσμου, τοὺς ρήτορες, τοὺς διδασκάλους, τοὺς ἡγέτες τῶν ἐθνῶν. Ἡ σοφία εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, δῶρο τῆς ὄντως Σοφίας πρὸς τὰ πλάσματά Του. Ἀλλὰ ποιὸς πραγματικὰ εἶναι ὁ σοφὸς ἄνθρωπος; Μᾶς τὸ ὑποδεικνύει ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος στὴν Ἐπιστολή του λέγοντας: «Τίς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων ἐν ὑμῖν; Δειξάτω ἐκ τῆς καλῆς ἀναστροφῆς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν πραΰτητι σοφίας» (Ἰακ. γ΄ 13), γιὰ νὰ συνεχίσει μὲ τὴ διαπίστωση: «Ἡ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος καὶ ἀνυπόκριτος» (Ἰακ. γ΄ 17).Τύπος καὶ ἐξεικόνισμα τῆς ἀληθινῆς σοφίας ἀποτελεῖ ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Αἰκατερῖνα. Τὴ σοφία της τὴ θαυμάζουν οἱ γενιὲς τῶν ἀνθρώπων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Δὲν τὴ θαύμασαν μόνο τότε ποὺ ζοῦσε καὶ τὸ μαρτύριό της δὲν ἔρριξε στὴ λήθη τὴ θεϊκή της σοφία. Ἡ Ἁγία Αἰκατερῖνα πέρασε στὴν αἰωνιότητα, ἀφοῦ οἱ δίκαιοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ «εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι» ( Σοφ. Σολομ. ε΄ 15). Τὴν ἐγκωμιάζουμε ὡς σοφή, ἀφοῦ εἶχε ἀποκτήσει ὅλη τὴ γνώση τοῦ κόσμου διαβάζοντας Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα, Βιργίλιο, Ὅμηρο, Ἀσκληπιό, Ἱπποκράτη, Γαληνὸ καὶ ὅλους τοὺς ποιητές, ἰατροὺς καὶ φιλοσόφους ποὺ ἐπηρέαζαν τὴ σκέψη, τὴ ρητορικὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη τῆς ἐποχῆς της. Δὲν παρέμεινε ὅμως μόνο στὴ ἀπόκτηση γνώσεως καὶ ἐπιστήμης, ἀλλὰ τὴ γνώση της τὴν ἔντυσε μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς ἀρετῆς, ἀφοῦ γνώριζε ὅτι «ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται».Ἡ Ἁγία Αἰκατερῖνα εἶδε τὸ φῶς τοῦ ἥλιου στὴν Ἀλεξάνδρεια  κατὰ τὸν τέταρτο μετὰ Χριστὸν αἰῶνα, τότε ποὺ βασίλευε στὰ μέρη ἐκεῖνα ὁ ἀσεβὴς βασιλιὰς Μαξέντιος. Τὴ χαρακτήριζε ἡ ψυχικὴ εὐγένεια καὶ ἡ βασιλικὴ καταγωγή, ἀφοῦ ἦταν κόρη τοῦ πρώην βασιλιᾶ Κώνσταντος, ἡ σωματική της ὀμορφιὰ καὶ ἡ πνευματική της σοφία.  Ἡ μόρφωσή της καὶ οἱ φιλοσοφικές της ἀνησυχίες τῆς ἐπέτρεψαν νὰ γνωρίσει τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ νὰ μνηστευθεῖ μὲ τὴν ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, τὸν οὐράνιο Νυμφίο, Χριστό. Αὐτὸν ἔκανε κέντρο τῆς ζωῆς της, ὅταν μὲ τρόπο θαυμαστὸ πληροφορήθηκε γι’ αὐτὸν ἀπὸ ἕνα ἐνάρετο Ἀσκητὴ ποὺ ζοῦσε στὴν ἔρημο. Μὲ τὴ χριστοκεντρικὴ αὐτὴ πυξίδα βάδισε τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ ντρόπιασε τοὺς ἀπίστους μὲ λόγια καὶ πράξεις, μὲ τὸ μαρτύριό της,  τὸ ὁποῖο ὑπέμεινε μὲ ἄφθαστη γενναιότητα καὶ στερροψυχία. Ἡ ἀγάπη της πρὸς τὸ Νυμφίο Χριστό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔλαβε καὶ δακτυλίδι ἀρραβῶνος πνευματικοῦ μὲ θαυμαστὸ τρόπο, τὴν ὤθησε στὴν ἀπώθηση κάθε κοσμικῆς καὶ ἐφήμερης ἡδονῆς, κάθε τρυφηλῆς σχέσεως, ποὺ ἡ νεανικὴ ἡλικία δημιουργεῖ σὲ κάθε κοπέλα.

          Ἡ Αἰκατερῖνα ζοῦσε γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπαναλαμβάνει τὸ τοῦ Παύλου μὲ ὅλες της τὶς δυνάμεις: «Ἐμοὶ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ. α΄ 21). Ἔτσι, ὁ διωγμὸς ποὺ κίνησε κατὰ τῶν Χριστιανῶν ὁ Μαξιμιανὸς βρῆκε τὴν Αἰκατερῖνα ἕτοιμη στὶς ἐπάλξεις, νὰ πολεμήσει γιὰ τὸν ποθεινό της Νυμφίο. Οἱ ἀνάλγητοι εἰδωλολάτρες χωρὶς διάκριση φύλου, ἡλικίας, ἀξιώματος καὶ πλούτου συνελάμβαναν καὶ βασάνιζαν πικρὰ ὅλους τοὺς Χριστιανούς. Μπροστὰ ὅμως στὴν Αἰκατερῖνα δείλιασαν. Τοὺς θάμπωσε ἡ καλλονή της, ἡ γνώση της, ἡ σοφία της, ἡ εὐγένεια τῆς καταγωγῆς καὶ τῆς ψυχῆς της.

          Ὁ ἀσεβὴς ἔπαρχος προσπάθησε νὰ ξεπεράσει ὅλα αὐτὰ τὰ ἐμπόδια μὲ τὴν ἐπιστράτευση ὅλων τῶν σοφῶν, ρητόρων καὶ διδασκάλων τοῦ καιροῦ του. Ἐπιθυμοῦσε νὰ καταντροπιάσει τὴ νεαρὴ Χριστιανή, ποὺ τεκμηρίωνε μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία τὶς ἀπόψεις της καὶ προσείλκυε πολλοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως τῆς φιλοσοφικῆς αὐτῆς ἀντιπαραθέσεως τὸν ἐξέθεσε ἀνεπανόρθωτα, ἀφοῦ ἡ Αἰκατερῖνα κατόρθωσε νὰ πείσει καὶ αὐτοὺς τοὺς ἀντιπάλους της γιὰ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεών της. Ἤθελε ὁ ἀσεβὴς τύραννος νὰ ντροπιάσει τὴν πάνσοφη νύμφη τοῦ Χριστοῦ καὶ ντροπιάστηκε ὁ ἴδιος καὶ ὅλοι οἱ πιστεύοντες στὰ ἄψυχα εἴδωλα. Μετὰ τὸ τέλος τῆς συζητήσεως ὅλοι οἱ σοφοὶ αἰσθάνθηκαν τὴν πνευματική τους γύμνια καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ζήτησαν νὰ ἐνδυθοῦν μὲ τὸ χιτώνα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ἀλήθειας. Σὰν ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστομώσεως «τῶν κομψῶν, τῶν ἀσεβῶν τοῦ Πνεύματος τῆ δυνάμει», ὅπως χαρακτηριστικὰ ψάλλουμε καὶ στὸ Ἀπολυτίκιό της, βαπτίσθηκαν μὲ τὸ αἷμά τους 150 Ρήτορες, ὁ Στρατηλάτης Πορφυρίων καὶ ἡ γυναίκα τοῦ Βασιλέως, ἡ Βασίλισσα,  καὶ ὅλοι  ἔλαβαν ἀμέσως τὸ στεφάνι τῆς ἀφθαρσίας.Τὴν Ἁγία Αἰκατερῖνα περίμεναν τότε δεινὰ κολαστήρια ἀπὸ τὸν ντροπιασμένο ἔπαρχο. Τὴν κλείσανε στὴ φυλακή, τὴ ράβδισαν μὲ βούνευρα, τὴν κατατρύπησαν σὲ ξύλινο περιστρεφόμενο τροχὸ μὲ ὀξύτατες σιδερένιες λάμες καὶ σὲ ἡλικία μόλις δεκαοκτὼ ἐτῶν  τὴν ἀποκεφάλισαν. Τὸ τίμιο λείψανό της Ἄγγελοι Κυρίου τὸ μετέφεραν σὲ μιὰ δυσπρόσιτη κορυφὴ τοῦ ὄρους Σινᾶ, ὅπου τὸ περιφρουροῦσαν, ὅπως ἦταν ἀκέραιο καὶ ἀλώβητο γιὰ διακόσια χρόνια. Ὅταν κτίστηκε το περίφημο Μοναστήρι τοῦ Σινᾶ στὴν Ἁγία Βάτο μεταφέρθηκε ἐκεῖ καὶ τὸ χαριτόβρυτο λείψανο τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης· ἐκεῖ παραμένει μέχρι σήμερα, γιὰ νὰ εὐλογεῖ, νὰ ἁγιάζει, νὰ ἐνισχύει, νὰ θεραπεύει καὶ νὰ προστατεύει τοὺς ἐρημίτες, τοὺς μοναχούς, ἀλλὰ καὶ κάθε εὐσεβῆ ποὺ σπεύδει στὴ χάρη της καὶ ἐπικαλεῖται τὸ πανάγιο ὄνομά της.Ὁ βίος καὶ τὸ μαρτύριο τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης μᾶς δίνει πολλὰ μαθήματα πίστεως καὶ θυσιαστικῆς ἀγάπης. Μπροστὰ στὸ παράδειγμά της δὲν δικαιούμαστε νὰ λέμε ὅτι ἡ ὀμορφιά μας, οἱ σπουδές μας, οἱ γνώσεις μας, τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας μας μᾶς ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρά του καὶ τί πιὸ ὡραῖο ἀπὸ τὸ νὰ τοῦ προσφέρουμε πίσω μὲ προθυμία λέγοντας: «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Καὶ μάλιστα ὅταν αὐτὴ ἡ προσφορὰ ἀγγίζει τὰ ὅρια τοῦ μαρτυρίου! Μαρτυρίου που ἐπιτυγχάνεται ὄχι μὲ τὴ δική μας δύναμη, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη Ἐκείνου ποὺ μᾶς τὸ κάνει δῶρο. Ἀπὸ ἐμᾶς Ἐκεῖνος, ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς, περιμένει μόνο τὴν πρόθεση. Τὸ μαρτύριο καὶ τὸ στεφάνι εἶναι δῶρα δικά Του. Γι’ αὐτὸ καὶ στοὺς Χριστιανοὺς οἱ ἄνδρες Μάρτυρες δὲν ξεχωρίζουν ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ἀφοῦ ὅλοι εἴμαστε ἕνα «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. γ΄ 28).                  

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

 

 

 

 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ – Η Προσευχή του Ιησού

– 

Η Προσευχή του Ιησού (από το βιβλίο «Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν»

Αρχίζοντας να μιλώ για την προσευχή του Ιησού, επικαλούμαι τη βοήθεια του πανάγαθου και παντοδύναμου Ιησού ενάντια στη ραθυμία μου και αναθυμούμαι τα λόγια του δίκαιου Συμεών για τον Κύριο: « Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 2,34). Ακριβώς όπως ο Κύριος ήταν και είναι σημείον αληθείας, ένα σημείον αντιλεγόμενο, αντικείμενο αμφισβήτησης και ασυμφωνίας μεταξύ εκείνων πού Τον γνωρίζουν και εκείνων πού δεν Τον γνωρίζουν, έτσι και η προσευχή στο πανάγιο όνομα Του, πού είναι, με την πλήρη σημασία της λέξεως, μέγα και θαυμαστό σημείο, έχει καταστεί θέμα αμφισβήτησης και διχογνωμίας μεταξύ των όσων ασκούνται σ’ αυτήν και όσων δεν την εφαρμόζουν. Κάποιος από τους Πατέρες δίκαια παρατηρεί ότι αυτός ο τρόπος προσευχής απορρίπτεται μόνον από εκείνους πού δεν τον ξέρουν και τον απορρίπτουν αυτοί από προκατάληψη και σφαλερές αντιλήψεις πού σχημάτισαν γι’ αυτόν.

Μη δίνοντας προσοχή στην κατακραυγή πού απορρέει από προκατάληψη και άγνοια, εμπιστευόμενοι στο έλεος και τη βοήθεια του Θεού, προσφέρουμε στους αγαπητούς πατέρες και αδελφούς την ταπεινή μας μελέτη για την προσευχή του Ιησού με βάση την Αγία Γραφή, την Εκκλησιαστική παράδοση και τα γραπτά κείμενα των Πατέρων, στα όποια εκτίθεται η διδασκαλία για την πανάγια και παντοδύναμη αύτη προσευχή. 

«Άλαλα γενηθήτω τα χείλη τα δόλια τα λαλούντα ανομίαν», ενάντια στο «δίκαιο» και μεγαλοπρεπές όνομα Του «εν υπερηφάνεια» μέσα στη βαθιά τους άγνοια και με περιφρόνηση για τα θαυμάσια του θεού.
Αναλογιζόμενοι το μεγαλείο του ονόματος του Ιησού και τη σώζουσα δύναμη της προσευχής πού γίνεται στο όνομα Του, αναφωνούμε με πνευματική ευφροσύνη και θαυμασμό: «Ως πολύ το πλήθος της χρηστότητας σου, Κύριε, ης έκρυψας τοις φοβουμένοις σε, εξειργάσω τοις ελπίζουσιν επί σε εναντίον των υιών των ανθρώπων» (Ψαλμ. 30,19-20).
Η προσευχή του Ιησού λέγεται μ’ αυτά τα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν». Αρχικά λεγόταν χωρίς την προσθήκη των λέξεων «τον αμαρτωλόν». Οι λέξεις αυτές προστέθηκαν στα άλλα λόγια της προσευχής μεταγενέστερα. 

Οι τελευταίες αυτές λέξεις, παρατηρεί ο άγιος Νείλος Σόρσκυ, πού υποδηλώνουν συνείδηση και ομολογία της πτώσης, είναι ταιριαστές για μας και ευάρεστες στο Θεό, πού μας έδωσε εντολή να προσευχόμαστε για να αναγνωρίζουμε και να εξομολογούμαστε την αμαρτωλότητά μας (Άγιος Νείλος Σόρσκυ, Κεφ. 2.).

 

 Οι Πατέρες επιτρέπουν στους αρχάριους, από σεβασμό προς την αδυναμία τους, να χωρίζουν την προσευχή σε δύο μέρη και να λέγουν κάποτε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» και κάποτε «Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». 

Αυτό, όμως, είναι απλώς μια παραχώρηση η επιείκεια, και καθόλου μια εντολή η κανόνας πού απαιτεί ανελλιπή συμμόρφωση. Είναι πολύ καλύτερο να λέγεται αδιάλειπτα η ίδια προσευχή ολόκληρη, χωρίς ο νους να περισπάται ή να σκοτίζεται με αλλαγές ή με έγνοια για αλλαγές. Ακόμα κι εκείνος πού βρίσκει αναγκαία κάποια αλλαγή εξ αιτίας της αδυναμίας του, δεν πρέπει να επιτρέπει κάτι τέτοιο στον εαυτό του συχνά. Για παράδειγμα, το πρώτο μισό της προσευχής είναι δυνατό να λέγεται ως το άλλο μισό ύστερα από το γεύμα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης απαγορεύει τις συχνές αλλαγές, λέγοντας: «Ου ριζούνται τα φυτά συνεχώς μεταφυτευόμενα».


Αυτός ο τρόπος προσευχής, το να προσεύχεται δηλαδή κανείς λέγοντας την προσευχή του Ιησού, είναι θείος θεσμός, πού θεσπίστηκε όχι μέσω Αποστόλου ή Αγγέλου, αλλά από τον Υιόν του Θεού, πού είναι Θεός ο ίδιος. 

Μετά τον Μυστικό Δείπνο, ανάμεσα σ’ άλλες υψηλές, ύστατες εντολές και οδηγίες, ο Κύριος Ιησούς Χριστός θέσπισε την προσευχή στο όνομα Του. Έδωσε αυτό τον τρόπο προσευχής σαν μια νέα, εξαίρετη και ανεκτίμητη δωρεά. Οι Απόστολοι γνώριζαν ήδη μερικώς τη δύναμη του ονόματος του Ιησού, μ’ αυτό θεράπευσαν ανίατες αρρώστιες και υπέταξαν δαίμονες, και μ’ αυτό τους κατανίκησαν, τους έδεσαν και τους εξέβαλαν. Αυτό το πανίσχυρο και θαυμαστό όνομα ό Κύριος μας αφήνει εντολή να το χρησιμοποιούμε στην προσευχή. Υποσχέθηκε ότι τέτοια προσευχή θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. «Ό,τι αν αιτήσητε τον πατέρα», είπε στους αγίους Αποστόλους, «εν τω ονόματι μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υίω. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματι μου, εγώ ποιήσω» (Ίωάν. 14,13). « Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όσα αν αιτήσετε τον πατέρα εν τω ονόματι μου, δώσει υμίν. Έως άρτι ουκ ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου αιτείτε και λήψεσθε, ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» ( Ίωάν. 16,23-24).
Πόσο υπέροχη δωρεά! Είναι εγγύηση ατέλειωτων κι απέραντων ευλογιών! Δωρεά πού βγήκε από τα χείλη του άπειρου Θεού, ντυμένου την πεπερασμένη ανθρώπινη φύση και καλουμένου με το ανθρώπινο όνομα του Σωτήρα (Σωτήρας – στα εβραϊκά «Ιησούς» (Ματθ. 1,21). 

 

Το όνομα υπό την εξωτερική του μορφή είναι περιορισμένο, άλλα αντιπροσωπεύει κάτι το άπειρο, τον Θεό, από τον Οποίο αντλεί απέραντη, θεία αξία, τη δύναμη και τις ιδιότητες του Θεού.
Ω, εσύ Χορηγέ ανεκτίμητης, αδιάφθορης δωρεάς! Πώς μπορούμε εμείς οι αμαρτωλοί θνητοί να δεχτούμε τη δωρεά; Ούτε τα χέρια μας, ούτε ο νους μας, μα ούτε η καρδιά μας μπορούν να τη λάβουν. Δίδαξε μας για να γνωρίσουμε, όσο μπορούμε, το μεγαλείο της δωρεάς, τη σημασία της και τους τρόπους να τη λαβαίνουμε και να τη χρησιμοποιούμε έτσι πού να μη την πλησιάζουμε με τρόπο αμαρτωλό, για να μη τιμωρηθούμε για αδιακρισία και θρασύτητα, άλλα έτσι πού, για να την καταλαβαίνουμε και να τη χρησιμοποιούμε ορθά, να λάβουμε από Σένα άλλες δωρεές πού Σύ μας υποσχέθηκες και Σύ μοναχά γνωρίζεις.


Στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων βλέπουμε την απέραντη πίστη των αγίων Αποστόλων στο όνομα του Κυρίου Ιησού, όπως και τον απέραντο σεβασμό τους γι’ αυτό. 

Στο όνομα του Κυρίου Ιησού έκαναν τα πιο εκπληκτικά θαύματα. Δεν υπάρχει περίπτωση, από την οποία να μπορούμε να μάθουμε πώς προσεύχονταν στο όνομα του Κυρίου. Όμως, σίγουρα, έτσι προσεύχονταν. Πώς μπορούσαν να πράξουν αλλιώς, όταν η προσευχή εκείνη τους δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο κι έτσι τους παρήγγειλε να προσεύχονται και όταν η εντολή γι’ αυτό επιβεβαιώθηκε με το να επαναληφθεί δυο φορές; 

Αν η Γραφή σιωπά πάνω σ’ αυτό το σημείο, είναι μόνο και μόνο γιατί η προσευχή αυτή ήταν σε κοινή χρήση και ήταν τόσο καλά γνωστή πού δε χρειαζόταν ειδική μνεία σ’ αυτή. Ακόμη και στα γραπτά κείμενα των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, πού έχουν φτάσει μέχρι την εποχή μας, η προσευχή του Κυρίου δεν αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστής πραγματείας, άλλα μνημονεύεται μοναχά σε συνάρτηση με άλλα θέματα.


Στο βίο του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας, πού στεφανώθηκε με το φωτοστέφανο του μαρτυρικού θανάτου στη Ρώμη, στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού, διαβάζουμε αυτά τα λόγια: 

«Όταν τον έπαιρναν για να τον καταβροχθίσουν τα άγρια θηρία και εκείνος είχεν ασταμάτητα το όνομα του Ιησού στα χείλη του, οι ειδωλολάτρες τον ρώτησαν γιατί θυμόταν το όνομα εκείνο αδιάλειπτα. Ο Άγιος απάντησε ότι είχε το όνομα του Ιησού Χριστού γραμμένο μέσα στην καρδιά του κι ότι ομολογούσε με τα χείλη Εκείνον πού πάντα έφερε μέσα στην καρδιά του. Όταν τα άγρια θηρία είχαν καταβροχθίσει τον Άγιο, η καρδιά του, με το θέλημα του Θεού, διατηρήθηκε ανέπαφη ανάμεσα στα κόκαλα του. Οι άπιστοι τη βρήκαν και τότε θυμήθηκαν όσα είχε πει ο Άγιος. Έτσι, έκοψαν την καρδιά εκείνη στα δύο, θέλοντας να μάθουν αν ήταν αληθινό ο,τι τους είχε λεχθεί. Στο εσωτερικό των δυο κομματιών της καρδίας βρήκαν μιαν επιγραφή γραμμένη με χρυσά γράμματα: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Έτσι ο άγιος Ιγνάτιος ήταν θεοφόρος και στο όνομα και στην πράξη, έχοντας πάντα και φέροντας μέσα στην καρδιά του το Θεό μας Χριστό, με το όνομά Του γραμμένο με το λογισμό του νου σαν με κάλαμο».
Ο άγιος Ιγνάτιος ήταν μαθητής του αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και είχε το προνόμιο, οντάς παιδί, να δει τον Κύριο Ιησού Χριστό προσωπικά. Ήταν το ευλογημένο εκείνο παιδί, για το όποιο λέγεται στο Ευαγγέλιο ότι ο Κύριος το έβαλε στο μέσο των Αποστόλων, πού συζητούσαν για πρωτεία, το πήρε στην αγκαλιά του και είπε: «Αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών. Όστις ουν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστίν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 18,3-4. Πρβλ. Μάρκ. 9,36 και Μηναίο, 20 Δεκεμβρίου).
Σίγουρα ο άγιος Ιγνάτιος διδάχτηκε την προσευχή του Ιησού από τον άγιο Ευαγγελιστή και την εφάρμοζε κατά την περίοδο εκείνη της ακμής του Χριστιανισμού, όπως όλοι οι άλλοι Χριστιανοί. Την εποχή εκείνη όλοι οι Χριστιανοί μάθαιναν την προσευχή του Ιησού, πρώτα για τη μεγάλη σημασία της ίδιας της προσευχής, όπως και για το ότι σπάνιζαν τότε και ήταν πανάκριβα τα χειρόγραφα ιερά βιβλία, γιατί λίγοι ήταν οι γραμματισμένοι (οι πιο πολλοί από τους Αποστόλους ήταν αγράμματοι και γιατί η προσευχή του Ιησού ήταν εύκολη, πρόσφερε ικανοποίηση και επενεργούσε με μια πολύ ειδική ενέργεια και δύναμη.


Στην εκκλησιαστική ιστορία διαβάζουμε το πιο κάτω επεισόδιο: Κάποιος στρατιώτης, γέννημα της Καρχηδόνας, πού ονομαζόταν Νεωκόρος, υπηρετούσε στη φρουρά της Ιερουσαλήμ στα χρόνια πού ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός υπέστη θεληματικά τα πάθη και θανατώθηκε για ν’ απολυτρώσει το ανθρώπινο γένος. Σαν είδε ο Νεωκόρος τα θαύματα πού τελέσθηκαν στο θάνατο και την ανάσταση του Κυρίου, πίστεψε σ’ Αυτόν και βαφτίστηκε από τους Αποστόλους. Όταν τέλειωσε τη θητεία του, ο Νεωκόρος πήγε πίσω στην Καρχηδόνα και μοιράστηκε το θησαυρό της πίστης με ολόκληρη την οικογένεια του. Ανάμεσα σ’ εκείνους πού δέχτηκαν το Χριστιανισμό ήταν και ο Καλλίστρατος, ο εγγονός του Νεωκόρου. Σαν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία ο Καλλίστρατος πήγε στο στρατό. Το στρατιωτικό απόσπασμα στο όποιο τοποθετήθηκε το αποτελούσαν ειδωλολάτρες. Παρακολούθησαν τον Καλλίστρατο και πρόσεξαν πώς αυτός δε λάτρευε τα είδωλα, αλλά αφιέρωνε πολλήν ώρα στην προσευχή τη νύκτα μέσα σε μοναξιά. Κάποτε κρυφάκουσαν, ενώ εκείνος προσευχόταν, και τον άκουσαν να επαναλαμβάνει αδιάκοπα το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό τον κατήγγειλαν στο διοικητή τους. Ο άγιος Καλλίστρατος, πού ομολογούσε το Χριστό οντάς μόνος στο σκοτάδι της νύχτας, Τον ομολόγησε δημοσίως στο φως της ημέρας και επισφράγισε την ομολογία του με το αίμα του» (Μηναίο, 27 Σεπτεμβρίου).
Διδαχή για την προσευχή του Ιησού εμφανίζεται στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς του τέταρτου αιώνα, όπως είναι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο αββάς Ησαΐας ο Ασκητής.

 Κάποιος συγγραφέας του πέμπτου αιώνα, ο άγιος Ησύχιος ο Ιεροσολύμων, παραπονιέται από τότε κιόλας ότι η άσκηση σ’ αυτή την προσευχή έχει πολύ παρακμάσει ανάμεσα στους μοναχούς. Με το πέρασμα του χρόνου η παρακμή αυτή όλο και μεγάλωνε. Γι’ αυτό και οι άγιοι Πατέρες προσπάθησαν με τα γραφτά τους να ενθαρρύνουν την άσκηση στην προσευχή αύτη.

 Ο τελευταίος συγγραφέας, πού έγραψε γι’ αυτή την προσευχή, ήταν ο μακάριος γέροντας ιερομόναχος Σεραφείμ του Σαρώφ (Ο Μπριαντσιανίνωφ έγραψε τα πιο πάνω μισόν αιώνα πριν την ανακήρυξη του αγίου Σεραφείμ σε Άγιο). Δεν έγραψε τις οδηγίες ο γέροντας ο ίδιος με το όνομα, του, αυτές καταγράφτηκαν από τα λόγια του από έναν από τους μοναχούς πού καθοδηγούσε είναι, όμως, γραμμένες με αξιοσημείωτα κατανυκτικό ύφος. Τώρα η άσκηση στην προσευχή του Ιησού έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί από τους μοναχούς και τις μοναχές. Ο άγιος Ησύχιος αποδίδει την αμέλεια αυτή στην ακηδία. Πρέπει να παραδεχτεί κανείς πώς η κρίση αυτή είναι δίκαιη.
Η αγαθοεργός δύναμη της προσευχής του Ιησού εμπεριέχεται στο ίδιο το θείο όνομα του Θεανθρώπου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μολονότι στην Αγία Γραφή υπάρχει πλούσια μαρτυρία, πού αποδείχνει το μεγαλείο του ονόματος του Θεού, εν τούτοις η σπουδαιότητα του ονόματος αυτού εξηγήθηκε με ιδιαίτερη ακρίβεια από τον άγιο Απόστολο Πέτρο μπροστά στο εβραϊκό συνέδριο, όταν ερωτήθηκε «εν ποία δυνάμει ή εν ποίω ονόματι» είχε θεραπεύσει κάποιον άνθρωπο χωλό εκ γενετής. 

«Τότε Πέτρος, πλησθείς Πνεύματος Αγίου, είπε προς αυτούς, άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι του Ισραήλ, ει ημείς σήμερον ανακρινόμεθα επί ευεργεσία ανθρώπου ασθενούς, εν τίνι ούτος σέσωσται, γνωστόν έστω πάσιν υμίν και παντί τω λαώ Ισραήλ ότι εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, ον υμείς εσταυρώσατε, ον ο Θεός ήγειρεν εκ νεκρών, εν τούτω ούτος παρέστηκεν ενώπιον υμών υγιής. Ούτος εστίν ο λίθος ο εξουθενηθείς υφ’ υμών των οικοδομούντων, ο γενόμενος εις κεφαλήν γωνίας. Και ουκ εστίν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστίν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς» (Πράξ. 4,8-12). Η μαρτυρία αυτή είναι του Αγίου Πνεύματος. Του Αποστόλου το στόμα, η γλώσσα και η φωνή ήταν απλώς του Πνεύματος τα όργανα.
Ένα άλλο σκεύος του Αγίου Πνεύματος, ο Απόστολος των εθνών, δίνει μια παρόμοια μαρτυρία. «Πάς γαρ», λέγει, «ος αν επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. 10,13). «Χριστός Ιησούς… έταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Διό και ό Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ πάν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού, πάν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθόνιων» (Φιλ. 2,5-10).
Βλέποντας μακριά στο μέλλον, ο Δαυίδ, ένας πρόγονος του Ιησού κατά σάρκα, έψαλλε τη μεγαλωσύνη του ονόματος του Ιησού και ζωηρά περιέγραψε την επενέργεια και το αποτέλεσμα αυτού του ονόματος, τον αγώνα πού γίνεται με το όνομα αυτό σαν μέσο ενάντια στις πηγές της αμαρτίας, τη δύναμη του να σώζει εκείνους πού προσεύχονται με αυτό το όνομα από την αιχμαλωσία στα πάθη και τους δαίμονες και το θρίαμβο εκείνων πού κερδίζουν πνευματική νίκη με το όνομα του Ιησού. Ας ακούσουμε τί λέει ο θεόπνευστος Δαυίδ: «Κύριε ο Κύριος ημών, ως θαυμαστόν το όνομα σου εν πάση τη γη! Ότι επήρθη η μεγαλοπρέπεια σου υπεράνω των ουρανών. Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον ένεκα των έχθρων σου του καταλυσαι εχθρόν και εκδικητήν» (Ψαλμ. 8,2-3).
Ακριβώς! Η μεγαλοπρέπεια του ονόματος του Ιησού ξεπερνά την αντίληψη των λογικών πλασμάτων της γης και του ουρανού. Τη μεγαλοπρέπεια του τη συλλαμβάνει μ’ ένα τρόπο ακατανόητο η παιδιάστικη απλότητα και πίστη. Μ’ αυτό το ανιδιοτελές πνεύμα πρέπει να προσεγγίσουμε την προσευχή στο όνομα του Ιησού και μ’ αύτη να συνεχίσουμε. 

Η έμμονη μας και η προσοχή μας στην προσευχή πρέπει να μοιάζει με την αδιάκοπη προσπάθεια του παιδιού όταν αναζήτα τα στήθη της μάνας του. Τότε η προσευχή στο όνομα του Ιησού θα στεφθεί με πλήρη επιτυχία, οι αόρατοι εχθροί θα νικηθούν και «ο εχθρός και εκδικητής» τελικά θα συντριβεί. Ο «εχθρός» ονομάζεται «εκδικητής», γιατί προσπαθεί από εκείνους πού προσεύχονται (ιδιαίτερα απ’ όσους προσεύχονται κάπου-κάπου κι όχι αδιάλειπτα) να τους πάρει, ύστερα από την προσευχή, ό,τι απόχτησαν στη διάρκεια της προσευχής. Για να κερδηθεί μια αποφασιστική νίκη, είναι απαραίτητη η αδιάλειπτη προσευχή και η συνεχής εγρήγορση.

ΠΗΓΗ

You might also like:

 

Εόρτιος-Λογος ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΟΡΤΙΟΣ-ΛΟΓΟΣ Ζοῦμε μέσα στήν χάρη.

 

Στόν Ἅγιον καί θεοφόρον Πατέρα Νικόλαον, τόν Ἐπίσκοπον Μύρων τῆς Λυκίας τόν Θαυματουργόν.

Ἴδιον οὐκ ἐκτήσω ἐπί γῆς Θεοφόρε, Ἰησοῦ δέ μόνον ἀεί ἀναπνέων, Ἰησοῦ  καί ζῶν καί πρός Αὐτόν ἀφορῶν ἀκλινῶς, τοῦτον ἐκέκτησω φῶς  καί ἔρωτα ἄνθ΄ ὧν προσφθεγγόμεθα σοι.                                                                Χαῖρε σφραγίς νοερᾶς ἐργασίας.                                                                           Χαῖρε θεῖον  οἰκητήριον καρδιακῆς προσευχῆς.                                                                                                     Ἡ χριστιανική ζωή ἀποτέλει πορεία ἁγιότητος. Αὐτήν τήν πορεία ἀκολούθησαν πιστά ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Οἱ  ἐξαίσιες αὐτές μορφές ἄφησαν ἀνάμεσά μας ἀνεξίτηλα τά ἴχνη τῆς διαβάσεώς τους. Οἱ Ἅγιοι ὁμιλοῦν  ὡς στόματα Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φανερώνουν τήν ἀλήθεια. Ἐκφράζουν καί ἐνεργοποιοῦν μέσα στήν Ἱστορία τήν θέληση τοῦ Χριστοῦ «Μέ τήν ζωή τους συνεχίζουν τήν Ἁγία θεανθρώπινη ζωή τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό γενιά σέ γενιά μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου .                  Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ  Ἰησοῦ  Ἀδελφοί, Χαίρετε πάντοτε τήν χαράν τοῦ γλυκυτάτου μᾶς Ἰησοῦ                                                                                                                        Τόν Ἅγιον καί θεοφόρον Πατέρα Νικόλαον, τόν Ἐπίσκοπον Μύρων τῆς Λυκίας καί Θαυματουργόν ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερα  ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, καί τό Μετεωρίτικο αὐτό μοναστήρι ποῦ φέρει τό Ὄνομα τοῦ Ἁγίου Νικολάου.                                                                                                             Ὅλοι μας   ἔχουμε  ἀκούσει καί διαβάσει τήν θαυμασtεῖ ζωή τοῦ ἉγίουΝικολάου.                                                                                                           Θά ἤθελα παρακαλῶ νά σταθοῦμε μέ συντομία σέ τρεῖς πτυχές ἀπό τήν ζωή τοῦ Ἁγίου μας Νικολάου. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀγωνιζόνταν νά διατηρήσει καθαρή καί ἀμόλυντη τήν Ἱερωσύνη καί κοπίαζε νά μιμηθεῖ μέ τούς ἀγῶνες του, τούς Ἀσωμάτους Ἀγγέλους, μολονότι ἔφερε τό θνητό σῶμα του, καί ἔδινε ἐγγυήσεις μ΄ ὅλα αὐτά στούς περισσοτέρους νά πιστεύουν ὅτι θά κατόρθωνε μεγάλα καί θαυμαστά πράγματα.Ὁ θεῖος του, ὁ Ἀρχιερέας τῶν Μυρέων Νικόλαος ἐπειδή ἔβλεπε τό νέο νά ἔχει φθάσει σέ μέτρα ἀρετῆς, τοῦ ἐμπιστεύθηκε τήν φροντίδα τοῦ  Ἱεροῦ Ναοῦ ποῦ εἶχε κτίσει καί εἶχε ἀφιερώσει στήν Ἁγία Σιῶν, καί ἀργότερα οἰκοδόμησε μοναστήρι.Σήμερα ὀνομάζεται«βασιλική του Ἁγίου Νικολάου» ἐκεῖ εὑρίσκεται καί ὁ τάφος τοῦ  Ἁγίου. Ἐδῶ κείρεται μοναχός αὐτός ποῦ ἦταν μοναχός, κάτ’  οὐσίαν ἀναδεικνύεται εὐπρεπέστατο ἐργαστήρι κάθε ἀρετῆς.Μέ τήν πολύχρονη ἐπίσης παραμονή του στό Μοναστήρι ἔγινε Κύριος τῶν παθῶν, ὥστε νά χαρακτηρίζετε εἰκόνα τῆς πραότητος καί διδάσκαλος τῆς ἐγκρατείας, ἀρίστευσε δέ καί ὡς Ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων, ἀφοῦ μιμήθηκε τόν Ποιμένα τόν καλόν στήν ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο. Πολλές φορές  ἐμεῖς τῆς Ἐκκλησίας πνευματικοί ἄνθρωποι ἐπισκεπτόμαστε τά Μοναστήρια, ζητοῦμε τήν πνευματική Βοήθεια καί προσευχή τῶν Μοναχῶν, δέν ἔχουμε ὅμως καλή γνώμη διά τούς μοναχούς καί νομίζουμε ὅτι τά Μοναστήρια εἶναι κλειστές φυλακές, κοσμικά σωματεῖα ἤ ὀργανώσεις.                                                                                                 Νά πῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης  ὁ Σιναιτης  συγγραφέας τοῦ περιφήμου Βιβλίου ἡ Κλίμακα, μᾶς λέγει.                                               Μοναχός εἶναι τάξις καί κατάστασις τῶν ἀσωμάτων  Ἀγγέλων, ποῦ κατορθώνεται μέσα σέ ὑλικό καί ρυπαρό σῶμα.Μοναχός εἶναι ἐκεῖνος ποῦ εἶναι ἀφοσιωμένος μόνο στίς ἐντολές καί στούς λόγους τοῦ θεοῦ καί τίς ἐφαρμόζει σέ κάθε χρόνο καί τόπο καί πράγμα.Μοναχός εἶναι μία συνεχής βία τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί μία ἀδιάκοπη φυλακή τῶν αἰσθήσεων.Μοναχός εἶναι ἐξαγνισμένο σῶμα καί καθαρό στόμα καί φωτισμένος νοῦς.Μοναχός εἶναι καταλυπημένη ψυχή, ποῦ εἶναι ἀπησχολημένη μέ τήν συνεχῆ μνήμη τοῦ θανάτου, καί ὅταν εἶναι ξύπνια καί ὅταν κοιμᾶται.Ὁ Μοναχός  εἶναι ἱκέτης ὅλου του κόσμου.Τά  Μοναστήρια Σεβασμιώτατε καί Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί εἶναι τά ἐργαστήρια κάθε ἀρετῆς, τόπος μετανοίας καί προσευχῆς. Τά μοναστήρια εἶναι ἡ  διαμονή ἡ κατοικία τῶν ἀφιερομένων ψυχῶν, εἶναι τά πνευματικά λειμάνια τῶν θελόντων σωθῆναι, δέν εἶναι σωματεῖο καί θρησκευτική ὀργάνωση ἀλλά εἶναι ἡ  Ἐκλησιά μας μέ κέτρο  καί ἀναφορά τόν Ἐπίσκοπο ποῦ εἶναι εἰς Τύπον καί Τόπον Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ  Μοναχοί ποῦ ζοῦνε στά Μοναστήρια δέν ἔχουν κάτι δικό τους, ἀλλα εἶναι τά πάντα κοινά, ὅπως μᾶς λέγει ὁ ὕμνογραφος τοῦ Ἁγίου Νικολάου.«Ἴδιον οὐκ ἐκτῆσω ἐπί γῆς θεοφόρε».Ὅταν οἱ γονεῖς τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἔφυγαν νωρίς ἀπό τόν παρόντα κόσμο, τόν ἄφησαν μοναδικό κληρονόμο τῆς περιουσίας τους. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὕπηρξε γιά ὅλους πλούσια τράπεζα, ποταμός ποῦ κυλοῦσε μέ ἥσυχο ρεῦμα γιά τό κρυφό της ἐλεημοσύνης, καί τῆς ἀγάπης του γιά τόν ἄνθρωπο.Ὅταν ὁ Κύριος ὁμιλει γιά τήν ἄγαπη πρός τόν θεόν «ἐξ΄ ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ΄ ὅλης της ἴσχυος, καί ἐξ΄ ὅλης της διανοίας, καί τόν πλησίον σου νά ἀγαπήσης ὅπως τόν ἑαυτόν σου ἔνοει, νά ἀγαπήσουμε τόν κάθε ἄνθρωπο, ὁποιασδήποτε ἔθνικης φυλετικῆς, θρησκευτικῆς, κοινωνικῆς ἡ ἐπαγγελματικῆς ἰδιαιτερότητος.  ἀγάπη καί τά φιλάνθρωπα αἰσθήματά μας, γιά τόν πλησίον δέν πρέπει νά περιορίζονται μόνο σέ λόγια.Ὅπως ἡ  πίστη ἔτσι καί ἡ ἀγάπη, ἄν δέν συνοδεύεται ἀπό τά ἀνάλογα ἔργα, εἶναι νεκρά καί ἀνωφελῆ. Αὐτή τήν ἔμπρακτη ἀγάπη ἀποζητά ὁ πλησίον μας. Ὁ πεινασμένος θέλει ψωμί. Ὁ γυμνός  ἔνδυμα. Ὁ φυλακισμένος τήν ἐπίσκεψη. Ὁ ἄρωστος νά σταθοῦμε κοντά του.Δέν ὑπάρχει φυσικότερο πράγμα Σεβασμιώτατε, γιά ἕναν ἀληθινά πιστό ἄνθρωπο ἀπό τό νά ἀκολουθεῖ τόν δρόμο τῆς ἄγαπης. Ὁ  ἄλλος καί διπλανός μας εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς ἀγάπης  μας. Ὁ  πλησίον εἶναι ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου μας.  Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἦτο σφραγίς νοερᾶς ἐργασίας καί θεῖον οἰκητήριον καρδιακῆς προσευχῆς, ὅπως μᾶς λέγειἐὑμνογράφος του. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὁ κατεξοχήν Διδάσκαλος τῆς νοερᾶς καί καρδιακῆς προσευχῆς στό Βιβλίο Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο μᾶς λέγει.                                                                           Σέ παρακαλῶ θερμά νά καταγίνεσαι καί μέ αὐτή τήν καρδιακή καί νοερά προσευχή καί νά τήν ἔχης ὡς ἔργο ἀδιάλειπτο καί πατοτεινό, λέγοντας στήν καρδιά σου μέσου τοῦ ἐνδιαθέτου λόγου τό γλυκύ καί κοσμoπόθητο καί πολυπόθυτο ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ τόν Ἰησοῦ  νά νοῆς  μέ τόν νοῦ σου τόν Ἰησοῦ νά ποθῆς καί νά  μέ τήν θέλησι σου  στόν Ἰησοῦ  νά ἐπιστρέφης ὅλες τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς σου, καί συνεχίζει νά ἐπιμένει λέγοντας .Σέ παρακαλῶ καί γιά Τρίτη φορά  ὁ Ἰησοῦ ἄς εἶναι τό γλυκύ μελέτημα τῆς καρδιάς σου, ὁ  Ἰησοῦς ἄς εἶναι τό ἐντρύφημα τῆς γλώσσα σου  ἄς εἶναι ἡ συνεχής ἀσχολία καί Ἰδέα τοῦ νοός σου καί ἐν συντομία, ὁ  Ἰησοῦς  ἄς εἶναι ἡ ἀναπνοή σου καί ποτέ νά μήν χορταίνης ἐπικαλούμενος τόν Ἰησοῦ γιατί ἀπό αὐτή τήν συνεχῆ καί γλυκυτάτη μνημόνευση τοῦ Ἰησοῦ, θά ἐμφυτευθοῦν καί θά ἀναπτυχθοῦν καί θά γίνουν δένδρα μεγάλα στήν καρδιά σου, ἐκείνες οἱ τρεῖς μεγάλες θεολογικές ἀρετές, ἡ πίστις, ἡ  ἐλπίδα καί ἡ ἀγάπη…»Σεβασμιώτατε πάτερ καί Δέσποτα ἡ Ἱερά Μονή τοῦ σήμερα ἑορταζόμένου Ἁγίου Νικολάου τοῦ  Ἀνάπαυσα συπλήρωσε  504 χρόνια Ὀρθοδόξου ζωῆς καί Μοναχικῆς Μαρτυρίας 1510-2014Οἱ  Κτήτορες εἶναι ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Λαρίσης ὁ Ἐλεήμων καί ὁ Νικάνωρ ὁ Ἱερδιάκονος. Δέν γνωρίζομε περισσότερα ἀπό τήν ζωή τους. Ἡ Ἱερά  Μονή τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἶναι ἡ μικρότερη  λλά  καί ἡ ὡραιότερη τῶν Μετεώρων.Ἡ ὡραιότητα της ὀφείλεται κυρίως στήν καλλιτεχνική καί πνευματική άξία τῶν τοιχογραφιῶν πού κοσμοῦν τό καθολικό της Μονῆς. . Ἡ Ἱερά  Μονή Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσά πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές στήν μακρόχρονη πορεία της καί ἔφτασε τά τελευταία χρόνια  στό χεῖλος τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἀφανισμοῦ της.Σήμερα ὅμως ἡ  Μονή  χάρη στήν φροντίδα ὅλων μας, εὑρίσκεται σέ μία πολύ εὐχάριστη  κατάσταση, καί μέ τήν συντήρησή της καί τήν γενική  ἀποκατάσταση τῶν ζημιῶν, παροσιάζει μία πολύ εἰκόνα ἐξωτερικά καί ἐσωτερικά, καί ὡς χῶρος ἐπισκέψεως κυρίως ὡς χῶρος λατρείας, στήν τέλεση τῆς θείας λατρείας, μέ καθημερινές θεῖες λειτουργίες καί ἱερές ἀκολουθίες.Σεβασμιώτατε πάλιν καί πολάκις Σᾶς Εὐχαριστοῦμε διά τήν ἀγάπη  σας πού δείξατε καί συνεχίζετε νά ἔχετε στήν Ἱερά μας Μονή. Σᾶς  εὐχόμεθα  ὁ Ἅγιος θεός νά σᾶς χαρίσει ἔτη πολλά,  Θεοφιλώς νά ποιμένετε τήν Ἁγία Ἐκκλησία του.Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡ μῶν Ἰησοῦ  Χριστοῦ καί ἡ θερμές πρεσβεῖες τοῦ σήμερα Ἑοραζομένου Ἁγίου Νικολάου τοῦ Ἁγίου πάππου  εἰη μέ  τά πάντων ἡμῶν.Γενοιτο

 

                    

ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ.

.

ΣΤΟΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ  ΣΤΟ ΜΕΤΕΩΡΙΤΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ   ΝΙΚΟΛΑΟΥ   ΣΤΑ ΑΓΙΑ    ΜΕΤΕΩΡΑ-5-12-2016

Μυσταγωγὸς τῶν ὑπὲρ νοῦν, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ οὐρανίων, χρηματίζων θεόφρον ἀρχιερεύς τε πιστός, πταισμάτων τὴν ἄφεσιν αἴτησαι, παρὰ τοῦ Σωτῆρος, ἡμῶν Ἱεροφάντα. Ἡ χριστιανική ζωή ἀποτέλει πορεία ἁγιότητος. Αὐτήν τήν πορεία ἀκολούθησαν πιστά ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Οἱ  ἐξαίσιες αὐτές μορφές ἄφησαν ἀνάμεσά μας ἀνεξίτηλα τά ἴχνη τῆς διαβάσεώς τους. Οἱ Ἅγιοι ὁμιλοῦν  ὡς στόματα Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φανερώνουν τήν ἀλήθεια. Ἐκφράζουν καί ἐνεργοποιοῦν μέσα στήν Ἱστορία τήν θέληση τοῦ Χριστοῦ «Μέ τήν ζωή τους συνεχίζουν τήν Ἁγία θεανθρώπινη ζωή τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό γενιά σέ γενιά μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου .                                                                                                Ἡ Πνευματική ζωή εἶναι λεβεντιά εἶναι χαρά. Δέν εἶναι κακομοιριά  ἀλλά   εἶναι θεία τρέλα.«Ἰησοῦς Χριστός Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός, καί εἰς τούς αἰώνας (Ἑβρ 13,8). Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν ἐγκατέλειψε πότε τήν Ἐκκλησία Του, ἀλλά, κατά τήν ἀψευδῆ ὑπόσχεσή Του πρός τούς ἀποστόλους, εἶναι μαζί μας πάντοτε μέχρι τήν συντέλεια τοῦ κόσμου (Μάτθ. 28,20).Ἰδιαίτερα στίς ἡμέρες μας πού ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπέρ ἐπερίσευσε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ (Ρώμ. 5,20Μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τήν Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀξιωνόμαστε γιά   20 ολόκληρα   χρόνια Σέβασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα, καί  ἀγαπητοί ἐν Χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί νά πανηγυρίσουμε καί νά γιορτάσουμε σ΄αὐτο τό μετεωρίτικο Μοναστήρι πού ἒχει τό  ὂνομα   τοῦ σήμερα ἑορταζομένου  Ἁγίου   Νικολάου τοῦ Ἀναπυςᾶ. Πράγματι ἡ πνευματική ζωή εἶναι Λεβεντιά καί χαρά. Σήμερα πού ζοῦμε τήν οἰκομομική κρίση μᾶλλον τήν πνευματική κρίση ἔχουμε ἀνάγκη τήν λεβεντιά καί τήν χαρά. Τί εἶναι χαρά; «Χαρά εἶναι ἕνα εἶδος σκιρτήματος τῆς εὐτυχισμένης ψυχῆς», εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπιθυμιῶν, ἡ ἀπόλαυση τῶν εὐχάριστων καί ἡ λησμοσύνη τῶν λυπηρῶν.Τό νά χαίρεσαι μέ τόν Ἰησοῦ πλημμυρίζεις ἀπό πνευματική εὐχαρίστηση. Ἡ κατά κόσμον χαρά δέν εἶναι ἀληθινή χαρά, ἀντίθετα κοντά στόν Ἰησοῦ καί οἱ θλίψεις χαρά φέρνουν. Ἡ καρδία χαίρεται γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ θεοῦ κατασκήνωσε μέσα της, καί αἰσθάνθηκε νά ἔχει γεμίσει ἀπό τό πολυπόθυτο ἀγαθό. Χαίρεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γιατί ἔλαβε μυστική πληροφορία ὅτι ὁ θεός τήν ἀγάπησε. Χαίρεται γιατί ἡ εἰρήνη, ἡ γαλήνη, ἡ ἠρεμία καί ἡ ἀταραξία βασιλεύουν μέσα της.Η καρδιά χαίρεται γιατί μέ τήν πίστη γνώρισε τόν Ἰησοῦ, μέ τήν ἐλπίδα κατανόησε τήν ἀλήθεια τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, μέ τήν ἀγάπη γνώρισε τόν Ἰησοῦ Χριστό νά κατοίκει μέσα της.Ὤ χαρά ἁγία! Παραδείσου πλούτου τό προοίμιον! Ὦ χαρά, ἀνεκφράστου ἡδονῆς προάγγελε! Ἐσένα ποθῶ τόσο πολύ κι ἐσένα ζητῶ σάν ἀρραβώνα πού κατέκτησα πάνω στήν γῆ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ χαρά, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἡ εὐτυχία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη μας, αὐτὸς ὁ ἔρωτάς μας. Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.
Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι μιὰ χαρά, ποὺ σὲ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μιὰ πνευματικὴ τρέλλα, ἀλλὰ τρέλλα ἐν Χριστῷ. Σὲ μεθάει σὰν τὸ κρασὶ τὸ ἀνόθευτο, αὐτὸ τὸ κρασὶ τὸ πνευματικό.Νὰ ἔχετε τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, μας προτρέπει  ὁ Ὅσιος Πορφύριος Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ διαρκεῖ αἰώνια, ποὺ ἔχει αἰώνια εὐφροσύνη. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας, ποὺ δίνει τὴν ἀσφαλῆ γαλήνη, τὴν γαλήνια τερπνότητα καὶ τὴν πάντερπνη εὐδαιμονία. Ἡ χαρὰ ἡ πασίχαρη, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε χαρά. Ὁ Χριστὸς θέλει κι εὐχαριστεῖται νὰ σκορπάει τὴ χαρά, νὰ πλουτίζει τοὺς πιστούς Του μὲ χαρά. Μόνο μαζί Του «ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾗ πεπληρωμένη». (Α΄ Ἰωάν. α΄ 4). Χαρὰ εἶναι ἡ ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστό μας, ἐνῶ λύπη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ὁ χωρισμός μας ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι δυστυχία, ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐπενδύσουμε μὲ προσχήματα χαρᾶς. Στὸ τέλος γευόμαστε πάντα, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὸν Πατέρα μας, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀμαρτίας μας. Λένε πῶς ἡ κόλαση εἶναι τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι. Μακάρι νὰ μὴν μάθει ποτὲ κανείς μας τί εἶναι, γιατὶ τότε θὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ καὶ ἡ γνώση της δὲν ὠφελεῖ. Σίγουρα, ὅμως, ὁ Ἅδης εἶναι μιὰ κατάσταση ἀπόλυτης, φρικτῆς μοναξιᾶς. Μιὰ κατάσταση γιὰ τὴν ὁποία δὲν πλασθήκαμε καὶ δὲν μᾶς ταιριάζει. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ θέλουμε τὴ συντροφικότητα. Χαρὰ νοιώθουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῶν γονέων μας, ὅπου αἰσθανόμαστε καὶ ἀσφαλεῖς, καὶ ὅλοι μας, τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ ὡς τὰ γεράματά μας, χαρὰ νοιώθουμε μόνο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ μοναξιὰ εἶναι ξένη πρὸς τὴ φύση μας καὶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς θάνατος, ἡ πραγματικὴ λύπη καὶ ἡ ἀδυσώπητη ἀπόγνωση.Ἀφοῦ, λοιπόν, λύπη εἶναι ἡ μοναξιὰ καὶ χαρὰ ἡ πατρικὴ τοῦ Θεοῦ μας ἀγκάλη, γιατὶ φεύγουμε ἀπὸ αὐτὴν καὶ ψάχνουμε γιὰ ὑποκατάστατά της; Σεβασμιώτατε  στά εἴκοσι πέντε χρόνια ὡς ποιμενάρχης τῆς ἱστορικῆς Μητρόπολεως τῶν «Σταγῶν», ἀπὸ τὴν ὁποία,  πέρασαν φωτισμένες καὶ ἅγιες μορφὲς τῆς ἐκκλησίας μας, μπορέσατε  να ἐμπνεύσετε, να δημιουργήσετε καὶ να καταστήσετε τὴν Μητρόπολη «ΣΤΑΓΩΝ καὶ ΜΕΤΕΩΡΩΝ» ἕνα πραγματικὸ πνευματικὸ κύτταρο καὶ ἕνα πρότυπο λειτουργίας .Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλούσιο ἔργο πού συντελεῖται ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια στήν περιοχή, ἀποτέλεσμα τῶν πρωτοβουλιῶν  σας,Σεβασμιώτατε σήμερα ὁ ἴδιος ἀπολαμβάνετε τοὺς καρποὺς τῶν προσπαθειῶν    σας μὲ τὴν γενικότερη καταξίωση μέσα στο κοινωνικὸ σύνολο τῆς περιοχῆς ἀλλὰ μποροῦμε νά ποῦμε καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια αὐτῆς."Εἶναι ἕνα ἱστορικὸ καὶ σημαντικὸ γεγονὸς ὄχι μόνο για τὸ πρόσωπό  σας, ἀλλὰ κυρίως γιά τὸν τόπο πού διακονήται   γιά περίπου 25 χρόνια" .Ἡ φιλομόναχη Ἀγάπη Προσφορά  καί ’Ανιδιοτέλεια  σας, Σεβασμιώτατε,  τό 1997 μέ ἐγκατέστησε  Ἡγούμενο τῆς Ἱστορικῆς καί Παλαιφάτου Μονῆς Ἡ Πνευματική  συνεργασία μας επι 20 συναπτά ἒτη εἶναι ἀγαστῆ. Σεβασμιώτατε  Ὀ ρθόδοξη Ἐκκλησία μας    τιμᾶ, ἑορτάζει καί πανηγυρίζει  τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικολάου  σήμερα καί αὐριο  καή τήν ἀνακομιδή ταῶν Ἱερῶν λειψάνων του στίς 20 Μαΐου, ἀλλά καί κάθε Πέμπτη ψάλλονται στόν 'Ἃγιο Νικόλαο ὡραιότατοι ὓμνοι, διότι ἡ Πέμπτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία μας στούς δώδεκα ἀποστόλους καί στόν Ἃγιο Νικόλαο. Εὐχηθεῖτε Σεβασμιώτατε.  Γιά τό μοναστηρι  τοῦ σήμερα ἑορταζομένου ἁγίου Νικολάου,  νά κρατᾶ ἀσάλευτη τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τίς ἀποστολικές παραδόσεις,  .Εὐχηθεῖτε  νά μέ χαρίζει  ὁ Ἃγιος Τριαδικός Θεός τήν χάρη τοῦ Παναγίου  πνεύματος ,γιά νά ἒχω τήν κατ΄ἂμφω φώτησι δύναμι, κουράγιο, μετάνοια , νά αγωνίζομαι διά τήν κάρθαση τῆς καρδίας μου, ἀπό τά ψεκτά πάθη τῆς ψυχῆς,  καί νά ἀξιώνομαι κάθε ἡμέρα μετά καθαροῦ συνειδότος τήν χαρά  καί τούς εὔχημους καρπούς τῆς θείας λειτουργίας καί  νά ἀγαπήσω τόν Ἰησοῦν  Χριστόν καί νά τόν ὁμολογῶ μέ θάρρος.Ὁ Ἃγιος Νικόλαος  νά εἶναι προστάτης καί βοηθός στήν ζωή μας,νά προστατεύει τήν οἰκογένεια τήν Πατρίδα μας τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία  καί σεῖς Σεβασμιώτατε νά ὀρθοτομεῖται καί τώρα και πάντοτε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ νά εἶναι  ὁ Ἃγιος Νικόλαος Μυσταγωγὸς τῶν ὑπὲρ νοῦν, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ οὐρανίων, χρηματίζων θεόφρον ἀρχιερεύς τε πιστός, νά αἰτῆται, παρά τοῦ Σωτῆρος, ἡμῶν,  τὴν ἄφεσιν  τῶν παραπτωμάτων μας.Ἀμήν.

ΣΤΟΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ  ΣΤΟ ΜΕΤΕΩΡΙΤΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ   ΝΙΚΟΛΑΟΥ   ΣΤΑ ΑΓΙΑ    ΜΕΤΕΩΡΑ-5-12-2016

Μυσταγωγὸς τῶν ὑπὲρ νοῦν, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ οὐρανίων, χρηματίζων θεόφρον ἀρχιερεύς τε πιστός, πταισμάτων τὴν ἄφεσιν αἴτησαι, παρὰ τοῦ Σωτῆρος, ἡμῶν Ἱεροφάντα. Ἡ χριστιανική ζωή ἀποτέλει πορεία ἁγιότητος. Αὐτήν τήν πορεία ἀκολούθησαν πιστά ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Οἱ  ἐξαίσιες αὐτές μορφές ἄφησαν ἀνάμεσά μας ἀνεξίτηλα τά ἴχνη τῆς διαβάσεώς τους. Οἱ Ἅγιοι ὁμιλοῦν  ὡς στόματα Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φανερώνουν τήν ἀλήθεια. Ἐκφράζουν καί ἐνεργοποιοῦν μέσα στήν Ἱστορία τήν θέληση τοῦ Χριστοῦ «Μέ τήν ζωή τους συνεχίζουν τήν Ἁγία θεανθρώπινη ζωή τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό γενιά σέ γενιά μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου .                                                                                                Ἡ Πνευματική ζωή εἶναι λεβεντιά εἶναι χαρά. Δέν εἶναι κακομοιριά  ἀλλά   εἶναι θεία τρέλα.«Ἰησοῦς Χριστός Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός, καί εἰς τούς αἰώνας (Ἑβρ 13,8). Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν ἐγκατέλειψε πότε τήν Ἐκκλησία Του, ἀλλά, κατά τήν ἀψευδῆ ὑπόσχεσή Του πρός τούς ἀποστόλους, εἶναι μαζί μας πάντοτε μέχρι τήν συντέλεια τοῦ κόσμου (Μάτθ. 28,20).Ἰδιαίτερα στίς ἡμέρες μας πού ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπέρ ἐπερίσευσε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ (Ρώμ. 5,20Μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τήν Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀξιωνόμαστε γιά   20 ολόκληρα   χρόνια Σέβασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα, καί  ἀγαπητοί ἐν Χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί νά πανηγυρίσουμε καί νά γιορτάσουμε σ΄αὐτο τό μετεωρίτικο Μοναστήρι πού ἒχει τό  ὂνομα   τοῦ σήμερα ἑορταζομένου  Ἁγίου   Νικολάου τοῦ Ἀναπυςᾶ. Πράγματι ἡ πνευματική ζωή εἶναι Λεβεντιά καί χαρά. Σήμερα πού ζοῦμε τήν οἰκομομική κρίση μᾶλλον τήν πνευματική κρίση ἔχουμε ἀνάγκη τήν λεβεντιά καί τήν χαρά. Τί εἶναι χαρά; «Χαρά εἶναι ἕνα εἶδος σκιρτήματος τῆς εὐτυχισμένης ψυχῆς», εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπιθυμιῶν, ἡ ἀπόλαυση τῶν εὐχάριστων καί ἡ λησμοσύνη τῶν λυπηρῶν.Τό νά χαίρεσαι μέ τόν Ἰησοῦ πλημμυρίζεις ἀπό πνευματική εὐχαρίστηση. Ἡ κατά κόσμον χαρά δέν εἶναι ἀληθινή χαρά, ἀντίθετα κοντά στόν Ἰησοῦ καί οἱ θλίψεις χαρά φέρνουν. Ἡ καρδία χαίρεται γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ θεοῦ κατασκήνωσε μέσα της, καί αἰσθάνθηκε νά ἔχει γεμίσει ἀπό τό πολυπόθυτο ἀγαθό. Χαίρεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γιατί ἔλαβε μυστική πληροφορία ὅτι ὁ θεός τήν ἀγάπησε. Χαίρεται γιατί ἡ εἰρήνη, ἡ γαλήνη, ἡ ἠρεμία καί ἡ ἀταραξία βασιλεύουν μέσα της.Η καρδιά χαίρεται γιατί μέ τήν πίστη γνώρισε τόν Ἰησοῦ, μέ τήν ἐλπίδα κατανόησε τήν ἀλήθεια τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, μέ τήν ἀγάπη γνώρισε τόν Ἰησοῦ Χριστό νά κατοίκει μέσα της.Ὤ χαρά ἁγία! Παραδείσου πλούτου τό προοίμιον! Ὦ χαρά, ἀνεκφράστου ἡδονῆς προάγγελε! Ἐσένα ποθῶ τόσο πολύ κι ἐσένα ζητῶ σάν ἀρραβώνα πού κατέκτησα πάνω στήν γῆ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ χαρά, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἡ εὐτυχία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη μας, αὐτὸς ὁ ἔρωτάς μας. Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.
Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι μιὰ χαρά, ποὺ σὲ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μιὰ πνευματικὴ τρέλλα, ἀλλὰ τρέλλα ἐν Χριστῷ. Σὲ μεθάει σὰν τὸ κρασὶ τὸ ἀνόθευτο, αὐτὸ τὸ κρασὶ τὸ πνευματικό.Νὰ ἔχετε τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, μας προτρέπει  ὁ Ὅσιος Πορφύριος Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ διαρκεῖ αἰώνια, ποὺ ἔχει αἰώνια εὐφροσύνη. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας, ποὺ δίνει τὴν ἀσφαλῆ γαλήνη, τὴν γαλήνια τερπνότητα καὶ τὴν πάντερπνη εὐδαιμονία. Ἡ χαρὰ ἡ πασίχαρη, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε χαρά. Ὁ Χριστὸς θέλει κι εὐχαριστεῖται νὰ σκορπάει τὴ χαρά, νὰ πλουτίζει τοὺς πιστούς Του μὲ χαρά. Μόνο μαζί Του «ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾗ πεπληρωμένη». (Α΄ Ἰωάν. α΄ 4). Χαρὰ εἶναι ἡ ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστό μας, ἐνῶ λύπη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ὁ χωρισμός μας ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι δυστυχία, ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐπενδύσουμε μὲ προσχήματα χαρᾶς. Στὸ τέλος γευόμαστε πάντα, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὸν Πατέρα μας, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀμαρτίας μας. Λένε πῶς ἡ κόλαση εἶναι τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι. Μακάρι νὰ μὴν μάθει ποτὲ κανείς μας τί εἶναι, γιατὶ τότε θὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ καὶ ἡ γνώση της δὲν ὠφελεῖ. Σίγουρα, ὅμως, ὁ Ἅδης εἶναι μιὰ κατάσταση ἀπόλυτης, φρικτῆς μοναξιᾶς. Μιὰ κατάσταση γιὰ τὴν ὁποία δὲν πλασθήκαμε καὶ δὲν μᾶς ταιριάζει. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ θέλουμε τὴ συντροφικότητα. Χαρὰ νοιώθουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῶν γονέων μας, ὅπου αἰσθανόμαστε καὶ ἀσφαλεῖς, καὶ ὅλοι μας, τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ ὡς τὰ γεράματά μας, χαρὰ νοιώθουμε μόνο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ μοναξιὰ εἶναι ξένη πρὸς τὴ φύση μας καὶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς θάνατος, ἡ πραγματικὴ λύπη καὶ ἡ ἀδυσώπητη ἀπόγνωση.Ἀφοῦ, λοιπόν, λύπη εἶναι ἡ μοναξιὰ καὶ χαρὰ ἡ πατρικὴ τοῦ Θεοῦ μας ἀγκάλη, γιατὶ φεύγουμε ἀπὸ αὐτὴν καὶ ψάχνουμε γιὰ ὑποκατάστατά της; Σεβασμιώτατε  στά εἴκοσι πέντε χρόνια ὡς ποιμενάρχης τῆς ἱστορικῆς Μητρόπολεως τῶν «Σταγῶν», ἀπὸ τὴν ὁποία,  πέρασαν φωτισμένες καὶ ἅγιες μορφὲς τῆς ἐκκλησίας μας, μπορέσατε  να ἐμπνεύσετε, να δημιουργήσετε καὶ να καταστήσετε τὴν Μητρόπολη «ΣΤΑΓΩΝ καὶ ΜΕΤΕΩΡΩΝ» ἕνα πραγματικὸ πνευματικὸ κύτταρο καὶ ἕνα πρότυπο λειτουργίας .Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλούσιο ἔργο πού συντελεῖται ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια στήν περιοχή, ἀποτέλεσμα τῶν πρωτοβουλιῶν  σας,Σεβασμιώτατε σήμερα ὁ ἴδιος ἀπολαμβάνετε τοὺς καρποὺς τῶν προσπαθειῶν    σας μὲ τὴν γενικότερη καταξίωση μέσα στο κοινωνικὸ σύνολο τῆς περιοχῆς ἀλλὰ μποροῦμε νά ποῦμε καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια αὐτῆς."Εἶναι ἕνα ἱστορικὸ καὶ σημαντικὸ γεγονὸς ὄχι μόνο για τὸ πρόσωπό  σας, ἀλλὰ κυρίως γιά τὸν τόπο πού διακονήται   γιά περίπου 25 χρόνια" .Ἡ φιλομόναχη Ἀγάπη Προσφορά  καί ’Ανιδιοτέλεια  σας, Σεβασμιώτατε,  τό 1997 μέ ἐγκατέστησε  Ἡγούμενο τῆς Ἱστορικῆς καί Παλαιφάτου Μονῆς Ἡ Πνευματική  συνεργασία μας επι 20 συναπτά ἒτη εἶναι ἀγαστῆ. Σεβασμιώτατε  Ὀ ρθόδοξη Ἐκκλησία μας    τιμᾶ, ἑορτάζει καί πανηγυρίζει  τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικολάου  σήμερα καί αὐριο  καή τήν ἀνακομιδή ταῶν Ἱερῶν λειψάνων του στίς 20 Μαΐου, ἀλλά καί κάθε Πέμπτη ψάλλονται στόν 'Ἃγιο Νικόλαο ὡραιότατοι ὓμνοι, διότι ἡ Πέμπτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν Ἐκκλησία μας στούς δώδεκα ἀποστόλους καί στόν Ἃγιο Νικόλαο. Εὐχηθεῖτε Σεβασμιώτατε.  Γιά τό μοναστηρι  τοῦ σήμερα ἑορταζομένου ἁγίου Νικολάου,  νά κρατᾶ ἀσάλευτη τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τίς ἀποστολικές παραδόσεις,  .Εὐχηθεῖτε  νά μέ χαρίζει  ὁ Ἃγιος Τριαδικός Θεός τήν χάρη τοῦ Παναγίου  πνεύματος ,γιά νά ἒχω τήν κατ΄ἂμφω φώτησι δύναμι, κουράγιο, μετάνοια , νά αγωνίζομαι διά τήν κάρθαση τῆς καρδίας μου, ἀπό τά ψεκτά πάθη τῆς ψυχῆς,  καί νά ἀξιώνομαι κάθε ἡμέρα μετά καθαροῦ συνειδότος τήν χαρά  καί τούς εὔχημους καρπούς τῆς θείας λειτουργίας καί  νά ἀγαπήσω τόν Ἰησοῦν  Χριστόν καί νά τόν ὁμολογῶ μέ θάρρος.Ὁ Ἃγιος Νικόλαος  νά εἶναι προστάτης καί βοηθός στήν ζωή μας,νά προστατεύει τήν οἰκογένεια τήν Πατρίδα μας τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία  καί σεῖς Σεβασμιώτατε νά ὀρθοτομεῖται καί τώρα και πάντοτε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ νά εἶναι  ὁ Ἃγιος Νικόλαος Μυσταγωγὸς τῶν ὑπὲρ νοῦν, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ οὐρανίων, χρηματίζων θεόφρον ἀρχιερεύς τε πιστός, νά αἰτῆται, παρά τοῦ Σωτῆρος, ἡμῶν,  τὴν ἄφεσιν  τῶν παραπτωμάτων μας.Ἀμήν.

Ἐρχου, Κύριε Ἰησοῦ....

 

Σωτήρα ὅμολογοϋμεν τόν Βασιλέα Χριστόν! τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, τον’Ἄρτον τῆς ζωῆς, την’Ἄμπελον τήν ἀληθινήν, τό 'Ὕδωρ τό ζῶν, τό Φῶς, τήν Ὅδον,τήν Ζωήν καί τήν Ἀνάστασιν!Σωτήρα ἀναμένομεν τόν Βασιλέα Χριστόν!Τόν Ἀστέρα τόν λαμπρόν, τόν πρωινόν,τόν Πρῶτον καί τόν Ἔσχατον,τόν Ἔχοντα τάς κλεῖς τοϋ θανάτου καί τοΰ ἅδουΟὗ ἤ κεφαλή ὡς χιῶνκαί οἵ ὀφθαλμοί αὔτοϋ ὡς φλόξ πυρόςκαί ἤ φωνή Αὔτοϋ ὡς φωνή ὕδατων πολλῶνκαί ἤ ὄψις Αὔτοϋ ὡς ὅ ἥλιος!Σωτήρα προσκυνοῦμεν τόν Βασιλέα Χριστόν!

τόν Πλάσαντα τά σύμπαντα,

τόν Ἁγιάζοντα τά ὕδατα,

τόν Μεταποιοῦντο τόν ἄρτον καί τόν οἶνον,

τόν Σπλαχνιζόμενον τούς ὄχλους,

τόν Ἴωμενον πάντας τούς κακῶς ἔχοντας.

Ἰησοῦς Χριστός!

χθές καί σήμερον ὅ αὐτός

καί εἰς τούς αἰώνας.

’Ἰησοῦς Χριστός!

Ὅς σκεπάσει ἠμᾶς καί φυλάξει ἠμᾶς καί ἐλεήσει ἠμᾶς...

Καί νΰν

οὕτω λέγει Κύριος ὅ Θεός ἠμῶν: μή φοβοΰ.

Ἔμος εἰ σύ.

Ἐάν διαβαίνης δί ὕδατος, μετά σοΰ εἴμι

καί ποταμοί οὐ συγκλίσουσι σέ.

Καί ἐάν διέλθης διά πυρός, οὐ μή κατακαῆς.

Καί νῦν οὕτω λέγει Κύριος:

Ἔγω ἔμπροσθέν σου πορεύσομαι καί σχισθήσεται πέτρα καί ρυήσεται ὕδωρ καί πίεται ὅ λαός μου ὅτι Ἔγω

Κύριος ὅ Θεός σου!

"Ἥλιος καί σελήνη,

δρόσος καί νιφετοί,

ἄστραπαι καί νεφέλαι,

πνεύματα καί ψυχαί δικαίων,

εὔλογειτε τόν Κύριον,

δτί ἔθηκεν τήν δεξιάν αὔτοϋ χείρα ἐπ’ ἐμέ

λέγων:

μή φοβοΰ!

’Ἄν εἶναι ποτάμι αὖτο ποῦ σοΰ φράζει τό δρόμο, μή φοβᾶσαι...

Ἕν τῷ Ὀνόματί Του θά στεγνώσει.

’Ἄν εἶναι ράβδος, θά βλαστήσει.

’Ἄν εἶναι ἔρημος, θά ἄνθισει σάν κρίνο.

Μή φοβᾶσαι...

’Ἄν ἄφησες οἰκία ἡ. γονεῖς ἡ. ἄδελφους, γιά χάρη Του...

’Ἄν ἔδωσες τά χρόνια σου, τήν περιουσία σου...

’Ἄν ἔχασες τό δίκιο σου...

’Ἄν ἔχασες δ,τι πολύτιμο εἶχες, ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μή φοβᾶσαι...

ἕκατονταπλασιονα θά λάβεις.

’Ἄν βαρύ κι ἀσήκωτο πένθος πενθεῖς, μή φοβᾶσαι...

Οὐκ οἶδα δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον

’Ἄν τοῦ κόσμου ἤ βοή καί ὅ χλευασμός σέ τρομάξουν... ’Ἄν νιώθεις μόνος ἕν μέσω λύκων, θάρσει, ἔγω νενίκηκα τόν κόσμο...

Ἄν σέ γέλασε ἤ Ἁμαρτία

καί σ’ ἔχει ἀτά δίχτυά της, μή φοβᾶσαι...

Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἄλλα ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

’Ἄν πίστεψες στή Βασιλεία τοϋ Θεοϋ ποῦ ἔρχεται, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσει ἕν τῷ Παραδείσιο.

Μή φοβοϋ.

Ἔγω ὅ Θεός σου

καί κρατήσω τῆς χειρός σου

καί ἔνισχϋσω σέ...

Μακάριοι οἵ τηροϋντες τίς ἐντολές τοϋ Χριστοῦ. Μακάριοι οἵ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης.

Μακάριοι οἵ ὀνειδιζόμενοι ἕνεκεν τοϋ Κυρίου.

Μακάριοι οἵ ἕν Κυρίω ξῶντες...

Οἵ ἕν Κυρίω ἀποθνήσκοντες...

ὅτι τά ἔργα αὐτῶν ἀκολούθει μετ’ αὐτῶν!

Σωτήρα ἀναμένομεν τόν Βασιλέα Χριστόν!

Ὅς ἐξαλείψει πᾶν δάκρυον ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν ἠμῶν

καί θάνατος οὐκ ἔ'σταί ἔτι

οὔτε πένθος

οὔτε πόνος

οὔτε νύξ.

Καί οὗ χρεία λύχνου καί φωτός ἥλιου, ὅτι Κύριος ὅ Θεός φωτιεῖ ἠμᾶς.

Σωτήρα προσκυνοϋμεν τόν Βασιλέα Χριστόν ἕν μετανοία λέγοντες:

Εὔχαριστοϋμεν σοί, Κύριε ὅ Θεός,

ὅ Παντοκράτωρ,

ὅ εἴπων οὐκ ἄφηοω «ὑμᾶς ὀρφανούς».

Εὔχαριστοϋμεν σοί, Κύριε ὅ Θεός,

ὅ εἴπων «μεθ’ ὕμων εἴμι

πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὕμων».

Εὔχαριστοϋμεν σοί,

ὅ ’Ὧν

καί ὅ Ἤν

καί ὅ Ἐρχόμενος,

ὅτι εἴληφας τήν δύναμίν σου τίιν μεγάλην καί ἔβασιλευσας!

Σωτήρα ἀναμένομεν!

τόν Βασιλέα Χριστόν!

τόν καθήμενον ἔφ’ ἵππου λευκοϋ.

τόν ἔχοντα ἐπί τοῦ ἱματίου αὔτοϋ

ὄνομα γεγραμμένον:

βασιλεύς βασιλέων

καί κύριος κυρίων.

Σωτήρα ἀναμένομεν! τόν μαρτυροΰντα:

Ἔρχομαι ταχύ.

Ἀμήν,

Ναί,

ἔρχου,

Κύριε Ἴησοϋ!

 

 

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ

 

        Ή εισήγηση αυτή έχει αντικείμενο ένα σπουδαίο για τη ζωή των Χριστιανών θέμα, το θέμα που άφορα τα πάθη καί την απάθεια, που ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς διεξοδικά αναφέρεται σ' όλους σχεδόν τους λόγους καί τίς ομιλίες του.

Ευθύς εξ αρχής πρέπει να αναφέρω ότι ή πλούσια αποστολικό πατερική του πείρα δεν αφήνει περιθώρια να θεωρήσουμε ότι ή διδασκαλία του για τα πάθη του ανθρώπου καί την απεγκλωβίσει άπ' αυτά είναι προϊόν κάποιας ψυχολογικής γνώσεως ή καρπός στοχαστικών καί φανταστικών επινοήσεων, αλλά μιάς βαθιάς Άγιοπνευματικής εσωτε­ρικής εμπειρίας πού αποκτήθηκε από την πολυχρόνια ασκητική βίωση καί μοναχική παράδοση κυρίως στο Αγιον Όρος. Έτσι είναι έξω από την ηθικιστική εκείνη θεώρηση της πνευματικής ζωής πού προσπάθησαν στην εποχή του, αλλά καί μεταγενέστερα μερικοί να παρουσιάσουν στο χώρο της  Ορθοδοξίας. Από τίς προσωπικές του μάχες κατά των παθών καί των δαιμόνων πού τα υποκινούν, αλλά καί από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην καθαρή του ψυχή, μάς παρέδωσε την μαρτυρική πληροφορία ότι "μαρτυρίου στέφανον λήψεται ό τα πάθη δι' αρετής τροπωσάμενος".

Μέσα από τα κείμενα του λοιπόν θα παρακολουθήσουμε την φθοροποιό καί θανατηφόρο ενέργεια των παθών πού δι' αυτών "τυπούται σκότος νοερόν" στην ψυχή, την απομακρύνει από τη ζωή, πού είναι το θείο φως της, καί τής επιφέρει τον θάνατο της, πού είναι καί ό πραγματικός θάνατος, πού τον ονομάζει ό άγιος "σκότος πονηρόν" καί προκαλεί λύπη αφόρητη.

Επίσης στα κείμενα του διδάσκει πώς να υπερβαίνει κανείς τα πάθη καί τα θανατηφόρα αποτελέσματα τους καί πώς να αποκτά με την συνεχή στροφή του λογισμού γύρω από τα θεία τίς αρετές καί εν συνεχεία πώς ή ενάρετη ψυχή παραλαμβάνεται από τη Χάρη του Αγίου πνεύματος καί οδηγείται στα απόρρητα εκείνα αγαθά "α οφθαλμός εμπαθούς καί αμελούς ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε καί επί καρδίαν άνθρωπου τοιούτου ουκ ανέβει".

Για να ανάλυση κανείς την διδασκαλία του Αγίου για το θέμα αυτό διεξοδικότερα θα έπρεπε να γράψει ολόκληρη διατριβή. Τόσο πλούσιο υλικό βγαίνει μέσα από τα κείμενα του. Θα προσπαθήσουμε ωστόσο, στο λίγο χρόνο πού διατίθεται, να παρουσιάσουμε τα κεντρικότερα σημεία τής πνευματικής του εμπειρίας ώστε να κατανοήσουμε κατά το δυνατόν τον τρόπο με τον όποιο διαδίδονται τα πάθη στον άνθρωπο καί τίς βασικές προϋποθέσεις πού χρειάζεται κανείς να φθάσει στη μακαριά απάθεια.

1. Πάθη

α) Προσδιορισμός  καί εμφάνιση παθών

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας την συμφωνία της παραδόσεως των Πατέρων ότι τα πάθη δεν είναι μέρος τής ανθρώπινης φύσεως καί δεν αποτελούν άπ' αρχής φυσικά στοιχεία της, αναφέρει ότι είναι κινήσεις καί πράξεις ξένες πρός την κατά φύσιν ζωή του άνθρωπου. "Διεστραμμέναι δε", λέγει, "οδοί πάντως καί σκολιαί, το μίσος, το ψευδός, ό δόλος, ό φθόνος, ή πλεονεξία, ή υπερηφάνεια καί τα παραπλήσια τούτοις", τα όποια όχι μόνο πραττόμενα, αλλά καί "'αγαπώμενα" καί "μελετώμενα κατά νουν" αξιώνουν τον άνθρωπο "της θείας αποστροφής". Οί αίτίες δε πού τα δημιουργούν, αναφέρει στον υπέρ των ιερώς  ησυχαζόντων λόγο του, είναι ή "αμετρία" καί ή "παράχρηση". Π.χ. των πονηρών παθών πού σχετίζονται με τη γεύση δεν είναι ή τροφή αίτια, "αλλά ή αμετρία ταύτης ό εστίν ή τρυφή". Δηλαδή ή γαστριμαργία, ή λαιμαργία, ή πολυποσία, ή μέθη. Όταν ό άνθρωπος αρνείται την κατά φύσιν ζωή καί την φυσική αναφορά του καί σχέση του με τον Θεό καί δια των αισθήσεων του εκπίπτει στην εμπαθή προσκόλληση του κόσμου, κάνει "παράχρηση των δυνάμεων της ψυχής του" άπ' όπου αναπόφευκτα φύονται τα μυσαρά καί βδελυκτά πάθη.

Επομένως ή "άμετρία" καί ή "παράχρηση" έχουν αρχή πρώτον στην απάτη του πονηρού καί δεύτερον στη σύμπραξη τής βουλήσεως του άνθρωπου μ' αυτόν. Αυτή λοιπόν ή απατηλή καί φθονερή ενέργεια του διαβόλου καί ή εκούσια άγνοια του Θεού δημιουργούν την υπερβολική προσήλωση στον αισθητό κόσμο πού εν συνεχεία γεννά την εμπαθή αγάπη σ' αυτόν καί γεμίζει τη ζωή του πεπτωκότος άνθρωπου από εμπαθείς ενέργειες δημιουργώντας το νόμο τής αμαρτίας, τον όποιο ό Απόστολος ονομάζει "φρόνημα της σαρκός".

Την αρχή της εμφανίσεως των παθών ό άγιος Γρηγόριος την ανάγει στο γεγονός της πτώσεως, όπως άλλωστε καί όλοι οΐ υπόλοιποι πατέρες τής Εκκλησίας .Ή απάτη των πρωτοπλάστων ήταν αυτή πού αναφέρει ό άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: ήθελαν "προ Θεού, δίχα Θεού καί ου κατά Θεόν" να γευθούν τον καρπό τής ζωής, δηλαδή τη θέωση, αδιαφορώντας για την εντολή πού τούς έδωσε ό Θεός. Ή εσφαλμένη αυτή κατεύθυνση τής ψυχής τους επέφερε πολλά καί θλιβερά αποτελέσματα σε όλο τον ψυχοσωματικό εαυτό τους, αλλά καί σε όλους τούς απογόνους τους. Δημιούργησε την διαστροφή καί τη σύγχυση των δυνάμεων τής ψυχής καί γέννησε τίς παρά φύσιν καί πονηρές επιθυμίες του σώματος. Επήλθε ή σύζευξη του σωματικού καί κοσμικού φρονήματος καί "μυριοπαθείς  ημάς ποιήσασα, πολυτρόπως δίιστησι του απαθούς". Αυτός λοιπόν ό κόσμος έκτοτε "εν τω πονηρω κείται", "δια της ημετέρας παραχρήσεως καί σφαλεράς διοικήσεως". Αυτός ό κόσμος "ου κοσμοκράτωρ εστίν ό σατανάς", αυτός ό κόσμος πού αποτελείται από πολυάριθμο "όχλο παθών", ό όποιος "κτίζεται εκ της φιλαμαρτήμονος ημών γνώμης συνεργεία του πονηρού", είναι ό απατηλός κόσμος, πού προξενεί την οδύνη στη φύση μας καί συσσωρεύει μύριες δυσχέρειες κατά καιρούς, στην εσωτερική καί εξωτερική ζωή του ανθρώπου.

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας τη διαίρεση της ψυχής του Πλάτωνα διακρίνει σ' αυτή τρεις δυνάμεις: το λογιστικό, το θυμικό καί το επιθυμητικό. Νοσεί ό άνθρωπος καί στα τρία αυτά λέγει. Ή αρχή της νόσου προέρχεται από το επιθυμητικό, ανεβαίνει στο θυμικό καί καταλήγει στο λογιστικό, οπού δια του εθισμού παγιώνεται καί συντηρείται η νόσος. Οί επιθυμίες πού δόθηκαν από τον Θεό να ζουν οι άνθρωποι δεν είναι ασφαλώς υπαίτιες. Γι αυτό είναι σύμφυτες με εμάς εξ απαλών ονύχων. Ή φιλαργυρία όμως πού φυτρώνει λίγο αργότερα φαίνεται ότι είναι ή αρχή όλων των κακών όχι από τη φύση αλλά από την προαίρεση. Ό Απόστολος Παύλος δε, την ονομάζει ρίζα όλων των κακών. Δημιουργεί δε μετατόπιση της λατρευτικής αναφοράς του ανθρώπου από τον Θεό στα ποιήματα του Θεού οπότε ό Απόστολος "δεύτερον είδωλολατρίαν προσηγόρευσε".

Τα πάθη πού γεννώνται από την "φιλουλίαν" δεν έχουν καμιά δυνατότητα "προς αγαθοεργίαν". Ή αδυναμία προσκτήσεώς τους ξεσηκώνουν το θυμικό και προκαλούν την οργή καί το θυμό, οπότε θηριοποιούν τον άνθρωπο, ή δε συγκέντρωση υλικών αγαθών τον καθιστά άφρονα, επειδή δεν μπορούν να τον βοηθήσουν σε τίποτε ούτε να του εξασφαλίσουν τη ζωή. Του επιτείνουν την επιθυμία προς πλουτισμό προφασιζόμενος συνεχώς την "πτωχείαν" καί παραχώνουν σε χρυσωμένο χώμα, πριν από το φυσικό θάνατο, τον νουν του ζωντανού ανθρώπου, οπού του αλλάξουν τα φρονήματα καί τον καθιστούν αντί για φιλόθεον καί φιλάνθρωπον, φίλαυτον. Καί στο πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, λέγει ό άγιος, το πρώτο όργανο πού άνοιξε τη θύρα των παθών στην ανθρώπινη υπόσταση είναι το επιθυμητικό της ψυχής.

Μετά λοιπόν την φιλοϋλία πού είναι το πρώτο γέννημα της πονηράς επιθυμίας εμφανίζεται καί το δεύτερον. Αυτό είναι ή φιλοδοξία. Τη χωρίζει σε δυο κατηγορίες: την πρώτη, την κοσμική κενοδοξία, πού προσβλέπει "εις καλλωπισμούς σωμάτων καί πολυτελείας ενδυμάτων", καί τη δεύτερη, τη θρησκευτική κενοδοξία, πού επιτίθεται σ' αυτούς πού διακρίνονται στην αρετή. Δι' αυτής συνεπάγεται "οιησίς τε καί υπόκρισις δι' ων συλήσαι καί διασκεδάσαι τον πνευματικόν πλούτον ό εχθρός μηχανάται".

Υπάρχει καί τρίτο γέννημα της "κακώς εχούσης επιθυμίας" πού είναι ή γαστριμαργία άπ' την οποία προέρχεται η σαρκική ακαθαρσία.

Οί προεκτάσεις λοιπόν της νοσηρότητας του επιθυμητικού τής ψυχής επιδρούν στο θυμικό καί εν συνεχεία στο λογιστικό καί επειδή ή ψυχή είναι ενιαία στη διαδικασία της θεραπείας πρέπει όλα να τύχουν θεραπευτικής αγωγής, αρχής γεννώμενης από του επιθυμητικού.

Ή κατ' ενέργεια διάπραξη των πολυειδών παθών καί ή εξωτερίκευση αυτών στηρίζεται στη νοσηρότητα του τρίμερους της ψυχής, οπότε μετά την ένσαρκη παρουσία του Χριστού καί τη θεραπεία του όλου άνθρωπου μπορεί ό άνθρωπος να κράτηση σε ισόρροπη θέση τίς τρεις λειτουργίες της ψυχής προσφέροντας την εγκράτεια στο επιθυμητικό, την αγάπη στο θυμικό καί τη διαρκή στροφή προς τον Θεό στο λογιστικό. Έτσι θα δειχθεί περίτρανα ή πείρα καί διδασκαλία των Πατέρων ότι ή παρουσία των παθών σ' ολόκληρη την ψυχή ή στις επιμέρους λειτουργίες της είναι μια συνάντηση με κάποιον ξένο πού έρχεται προς αυτή προς αλλοτρίωση καί κατεξουσιασμό της καί δεν έχει καμιά σχέση ή δημιουργική ενέργεια του Θεού στην παραγωγή τους.

Β   ΕΙΔΗ ΠΑΘΩΝ

 

Τα πάθη κατά την διδασκαλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά αν καί είναι ποικίλα καί πολύμορφα ωστόσο έχουν μεταξύ τους μια αλληλουχία. Εξαρτώνται καί συνδέονται καί μεταβιβάζουν την ενεργητικότητα τους γεννώντας άλλα. Επί παραδείγματι το πάθος της κενοδοξίας γεννά το φθόνο καί πολλές φορές καταλήγει καί στο φόνο. Από τον εγωισμό γεννιέται ή οίηση, ή υπερηφάνεια καί ή υποκρισία, ακόμη καί ή φιληδονία.

Στα έργα του Αγίου ή πρώτη διάκριση γίνεται με βάση την προέλευση των παθών .Έχουμε λοιπόν πάθη πού προέρχονται από τα "σωματικά αισθητήρια" πού γεννούν όπως είδαμε "την φιλοκτημοσύνην καί φιλαργυρίαν". Οι σωματικές αισθήσεις υποκινούνται από "άλλην περιεκτικωτάτην αίσθησιν ένδοθεν, την φαντασία", όπου γεννώνται άλλες ηδονές καί πάθη, όπως ή φυσίωσι καί ή αλαζονεία. Υπάρχουν δε καί μικτά πάθη πού είναι γεννήματα από την αίσθηση καί τη φαντασία, όπως είναι ή ανθρωπαρέσκεια, ή κενοδοξία καί ή υπερηφάνεια.

Από όλες τίς σωματικές αισθήσεις στέκεται ό άγιος στη γεύση.

Αυτή, όταν δεν περιορίζεται στην κάλυψη της αναγκαίας για το σώμα τροφής, καταλήγει, όπως είδαμε, στην γαστριμαργία ή πολυποσία. Από τη γαστριμαργία σαν από βορβορώδη δεξαμενή αναδίδονται βδελυροί κρουνοί πού αρδεύουν με πλούσιο υλικό τα σαρκικά καί υπογάστρια

πάθη, όπως είναι ή πορνεία, ή μοιχεία, ή ακολασία, ή ασέλγεια και "πάσα ή της  σαρκός  ακαθαρσία". Αυτά  αφού  υποδουλώσουν  και την ακοή καί την δράση καί την όσφρηση, καθιστούν    ποθεινά τα μυσαρά πράγματα, τα αισχρά λόγια, τα πορνικά άσματα, τα σατανικά

χορεύματα, τα  μυραλείματα,  πού υποβοηθούν τίς αισχρότητες, τα βδελυρά φτιασιδώματα, τους στολισμούς δια πολυτελών ενδυμάτων και αναδημάτων. Έτσι χάνει τη σοφία ό νους πού χορηγεί το άγιο Πνεύμα καί κυριεύεται από άνοια. Εγκαταλείπει τον Θεό καί γίνεται πλέον κτηνώδης ή δαιμονιώδης. "Νους γαρ αποστάς από του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης. Ταίς σαρκικαίς έπιθυμίαις έκδοτον εαυτόν ποιεί καί μέτρον ηδονής ου γινώσκει".

Τα πάθη της φαντασίας είναι εκείνα πού υποδαυλίζονται από το διάβολο. Τίς περισσότερες φορές δεν υποκινούνται από εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά κατ' ευθείαν ό διάβολος ενεργεί δια των οκτώ γνω­στών πειρασμών στο χώρο της φαντασίας, χωρίς πολλές φορές να τα συνειδητοποιεί.

Σε μια άλλη κατηγορία ό άγιος εντάσσει τα λεγόμενα ελάχιστα καί ασήμαντα πάθη πού οδηγούν όμως σε άλλα σοβαρότερα. Π.χ. η ευτραπελία, ή μωρολογία, ή βωμολοχία είναι δυνατόν όχι μόνο να οδηγήσουν την ψυχή σε πιο σοβαρά ολισθήματα, επειδή είναι «υπέκαυμα καί προτροπή προς πορνεία», αλλά καί τα ίδια, όπως και τα μεγάλα, εμποδίζουν την πνευματική ανάπτυξη της ψυχής καί την πορεία της προς την τεθλιμμένη οδό της σωτηρίας.

 

γ) Συνέπειες  των παθών.

 

Μια οδυνηρή συνέπεια των παθών, πού παρατηρείται στη ζωή του ανθρώπου, είναι ή στέρηση της κοινωνίας του με τον Θεό. Ή παράβαση της εντολής του Θεού που διέπραξε τον παλαιό καιρό έγινε πρόξενος παντός θανάτου,  της ψυχής καί του  σώματος,  "του  κατά τον νυν αιώνα καί του κατά την ατελεύτητων εκείνη κόλασιν". Καί ό κυρίως θάνατος είναι το "διαζευχθήναι την ψυχήν της θείας Χάριτος καί τη, αμαρτία συζηγήναι". Αυτός δε ό θάνατος, ό θάνατος της ψυχής, είναι ή εγκατάλειψη του Θεού. Το αίτιο δε της θείας εγκαταλείψεως δεν έχει τη γένεσή του στον Θεό, αλλά στην αμαρτία. Δηλαδή στην αυτεξουσιότητα του ανθρώπου πού ό Θεός ουδέποτε παραβιάζει. "Ημείς ούν έσμέν, φευ, οι του οικείου θανάτου γεννήτορες", λέει χαρακτηριστικά. Έτσι τονίζεται στα κείμενα του Αγίου, όπως καί σ'  όλους τους ανατολικούς Πατέρες, ότι ό θάνατος, ή αμαρτία καί οι συνέπειες της δεν έχουν οντολογικό περιεχόμενο, ούτε είναι μία φύση έστω κακή φύση, αλλά ή λανθασμένη προαίρεση του ανθρώπου πού έχει φθοροποιές καί νεκροποιές συνέπειες στη φύση του, αφού άλόγως αυτονομείται από την αρμονία της καθολικής φύσεως, πού διοικείται από τον Δημιουργό. Αλλά καί ό σωματικός θάνατος σαν έσχατο καταγώγιο της τραχείας οδού "εις ην είσήγαγεν των ανθρώπων το γένος ή αμαρτία",  αφού προηγουμένως έκανε το σώμα πολύμοχθο, πολύπαθες καί φθαρτό, είναι προέκταση της παραβάσεως καί επακόλουθο της αμαρτίας. Καί αυτόν δεν τον δημιούργησε ό Θεός,  αλλά ως συνέπεια καί αυτός της θείας ακοινωνησίας παραχωρήθηκε συντηρώντας ή πρόνοια του Θεού το αυτεξούσιο καί καταργώντας ταυτοχρόνως την παγίωση καί αθανασία του κάκου. Προανήγγειλε όμως αυτόν με το "γη ει καί εις γήν απελεύση" καί επέτρεψε να συμβεί μη εμποδίζοντας "το εκβησόμενον συν δίκη".

Όχι μόνον ό θάνατος είναι συνέπεια της παραβάσεως καί των άπ' αυτήν εκφυομένων παθών, αλλά καί ή επίγειος ζωή. Λέγει χαρα­κτηριστικά: εξ αιτίας της αμαρτίας "ενεδύθημεν τους δερμάτινους χιτώνας, το νοσηρόν τούτο καί θνητό καί πολυώδυνο σώμα" καί μετοικήσαμε στον πρόσκαιρο τούτο κόσμο καί καταδικαστήκαμε να ζούμε "πολύπαθη καί πολυσύμφορον βίον". Καί όπως λέγει ό άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αφού γυμνωθήκαμε από τα λαμπρά εκείνα ενδύματα "των θείων περιβολών", ενδυθήκαμε τίς εφήμερες τρυφές, τιμές καί δόξες της σαρκός.

δ) Ό ρόλος του Σατανά

Κατά τον άγιο ό διάβολος, ό νοητός αρχέκακος όφις, όπως τον ονομάζει, έχοντας αυτομολήσει στην κακία, στερείται της αληθινής ζωής καί αφού δικαίως απωθήθηκε απ ' αυτήν, γίνεται νεκρό πνεύμα όχι κατ ' ουσία, επειδή ή νεκρότης δεν έχει ουσία, αλλά "κατ ' αποβολή της όντως ζωής". Καί επειδή "ου κόρον λαμβάνει" την προς την κακία ορμή, καθίστα τον εαυτό του "νεκροποιόν πνεύμα". Καί έτσι απ αρχής είλκυσε με δόλο τον άνθρωπο προς την "οικείαν νέκρωσιν". Ό ρόλος λοιπόν του διαβόλου έκτοτε είναι να προσεγγίζει τον άνθρωπο καί με απατηλές υποσχέσεις να τον απομακρύνει από την αγαθότητα του Θεού καί στο μέτρο πού τον πείθει να του μεταδίδει στο σώμα καί στην ψυχή του τα στοιχεία της νεκροποιού ενεργείας του, πού είναι τα πάθη, καί δι' αυτών να οδηγεί τη φύση του στη πολυσύμφορη καί νεκροποιό κατάληξη.

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς από τίς προσωπικές του εμπειρίες πού έχει για την πολεμική του διαβόλου λέγει, ότι ό σατανάς δεν υπαγορεύει απ ' ευθείας την αμαρτία, μάλιστα όταν ό άνθρωπος είναι συνδεδεμένος με την Εκκλησία καί τα μυστήρια, αλλά υποκλέπτει "πανούργος" την διάθεση του λέγοντας του ψιθυριστά: Καί συ ζώντας μόνος σου χωρίς να παρακολουθείς την Εκκλησία του Θεού, ούτε να προσεχής τον διδάσκαλο της Εκκλησίας, μπορείς να αντιληφθείς το καθήκον καί μόνος σου καί να μην απομακρύνεσαι από το αγαθό. Έτσι ,σιγά- σιγά τον αποσπά από την θεία επίβλεψη παραδίδοντας τον στα πονηρά έργα καί στις πονηρές συνήθειες του κόσμου, όπου οι δαίμονες είναι "κοσμοκράτορες του αιώνος τούτου". Αυτό το κάνει με μεγαλύτερη βία καί μανία στους αγωνιζόμενους, ακόμη καί στους υψηλά πνευματικός ισταμένους. Μόνον όταν ασφάλιση κανείς την ψυχή του με ύμνους καί προσευχές προς τον Θεό, διδάσκει στον 51ο λόγο του ό άγιος, ό αντίπαλος δεν θα έχει θέση μέσα του. Θα απομακρυνθεί μαζί μ ' αυτόν " καί πάσα ή περί αυτόν φατρία των κακών". Θα κοσμηθεί ή ψυχή από τη συμμετρία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη, την πραότητα καί την ταπείνωση καί θα συνδέεται δια της αγάπης με τον Χριστό τον βασιλέα της ειρήνης καί τους ανθρώπους, ζώντας ειρηνική καί αστασίαστη ζωή.

2. ΑΠΑΘΕΙΑ

α) Μετάνοια καί πένθος: προϋποθέσεις της απάθειας.

 

Για να εξέλθει κανείς από τη δουλεία των παθών καί να επιστρέψει στην περιοχή της "ελευθερίας της δόξης των τέκνων του Θεού", χρειάζονται στην αρχή απαραιτήτως ή μετάνοια καί το πένθος. Ή μετάνοια είναι ή δυνατότητα πού έδωσε ό Θεός στον άνθρωπο σ ' αυτή τη ζωή να συνειδητοποίηση την εγκληματική πράξη του, το να εγκατάλειψη δηλαδή τον Δημιουργό του, καί να επιστρέψει κοντά του. Εξ άλλου ή προτροπή του Προδρόμου καί αυτού του Χριστού στην αρχή κι όλας της δημοσίας δράσεως τους είναι το "Μετανοείτε, ήγγικε γαρ ή βασιλεία των ουρανών". Γι`  αυτό καί σε όλη την πατερική παράδοση ή μετάνοια θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά καί μόνιμο όπλο της ζωής του Χριστιανού, έως θανάτου για την θεραπεία, την πνευματική κατεύθυνση προς τον Θεό καί την τελική άφιξη του σ ' Αυτόν. Λέγει σ ' ένα λόγο του ο άγιος Γρηγόριος: Ό άνθρωπος πού μετανοεί με την ψυχή του δια μεν της αγαθής προαιρέσεως καί της αποχής από την αμαρτία φθάνει προς τον Θεό". Απέχει όμως από την τελική σωτηρία "τυραννούμενος υπό της κακής συνήθειας καί των προλήψεων". Γι`  αυτό χρειάζεται ισόβια μετάνοια δια της οποίας αποσπά "την άνωθεν εύσπλαγχνίαν". Από πουθενά άλλου δεν εξασφαλίζεται ή ελπίδα της σωτηρίας καί απαλλαγής από τα πάθη τόσο, όσο από την διαρκή μετάνοια. Σε πολλούς λόγους του ό άγιος είναι προτρεπτικός στα έργα της μετανοίας. Υποστηρίζει δε, ότι μαζί με το πνευματικό πένθος, μπορεί να φτάσει κανείς στα μεγάλα καί θαυμαστά επιτεύγματα, πού χαρακτηρίζουν τη ζωή των Αγίων.

Το κατά Θεόν πένθος είναι ή μήτρα μέσα στην οποία κυοφορείται καί μεταλλάσσεται ή ζωή τής μετανοίας  Έχει δυο καταστάσεις: Μια οδυνηρή καί μια ευφρόσυνη, απ ' τίς όποιες χρειάζεται να πέραση ό Χριστιανός για να ζήση την αληθινή ζωή. Ή οδύνη είναι ή επίγνωση του ότι "πολλά πταίομεν" καί ή αναγνώριση, κατά την κατόπτευση του εσωτερικοί μας ανθρώπου "του ειδεχθούς προσωπείου". Αυτό γίνεται αισθητό περισσότερο κατά την ώρα της προσευχής που με κατάνυξη επικαλούμαστε το έλεος του Θεού. 'Η δε ευφροσύνη πού εν συνεχεία αισθανόμαστε είναι ή γνώση τίς "θεοφιλούς ενεργείας" πού αναδημιουργεί την πεπτωκυία ψυχή καί φέρνει τα καρποφόρα δάκρυα τής μετανοίας. Το κατά Θεόν πένθος είναι ή λύπη πού αισθάνονται οί γνήσιοι μαθηταί του Χριστού  α) για την έκπτωση από το χώρο της απάθειας του παραδείσου στο χώρο του πόνου των παθών,  β) για την είσοδο της ψυχής στη γέεννα του πυρός, σε περίπτωση πού δεν αξιωθεί της σωτηρίας καί  γ) για τη στέρηση του όντως αγαθού διδασκάλου Χριστού εξ αιτίας της οικείας γυμνώσεως. Ένδειξη του κατά Θεόν πένθους καί της ειλικρινούς μετανοίας είναι ή αύτομεμψία, ή αληθινή ταπείνωση, ή συνεχής κατανυκτική επίκληση του ελέους του Θεού καί ή σταθεροποίηση στην αρετή.

β) Κάθαρση των παθών καί ή συμβολή του άνθρωπου.

 

Αν ή μετάνοια καί το πένθος οδηγούν στην κάθαρση της ψυχής από τα πάθη, αυτή ή απάθεια είναι έργο της Χάριτος του Θεού. Ειναι απαραίτητη όμως καί ή συμβολή του ανθρώπου. Είναι αναγκαίος ο αγώνας της ανθρωπινής θελήσεως, ό όποιος ενισχύεται πλουσιοπάροχα από τη θεία Χάρη.

όταν μια ψυχή ασκείται καί αγωνίζεται να απελευθερωθεί από τίς προκαταλήψεις αρχίζει σταδιακά να ζει την κάθαρση. Παρατηρεί ό άγιος τρία στάδια καθάρσεως: του αρχαρίου, του μέσου καί του τελείου. Στα δύο πρώτα φαίνεται περισσότερο ή αγωνιστικότητα του ανθρώπου καί ή έμμεση παρουσία του Θεού. Στο τρίτο γίνεται εμφανής ή παρουσία του Θεού ως επιβράβευση των προτέρων αγώνων του ανθρώπου. "εις μεν τους αρχαρίους", λέγει, "επιβεβαιώσεις ότι τα διαβήματα των είναι κατά Θεόν, είναι ή απόκτησης της ταπεινώσεως, εις δε τους μέσους ή απομάκρυνσης των πολέμων, εις δε τους τελείους ή μετά περίσσειας απόκτησης του θείου φωτός".

Πρακτικά ή κάθαρση επιτυγχάνεται με την προσπάθεια να προσέγγιση ό άνθρωπος τον Θεό με την προσευχή, την εξομολόγηση καί τη θεία Ευχαριστία. πριν απ ' αυτά χρειάζεται αγώνας επίπονος για να εξέλθει κανείς από το εγώ με διάφορες ταπεινωτικές πράξεις, να εγκατάλειψη τίς αισθησιακές απολαύσεις καί να καθαρίση τους λογισμούς πού κατακλύζουν καί κατακυριεύουν τον νουν. Αυτή ή προσπάθεια ονομάζεται από τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο "πρώτη απάθεια", ενώ ή μυστική ένωση με το θείον πού είναι ή προσέγγιση του Θεού με τον "κεκαθαρμένον" άνθρωπο ονομάζεται "δευτέρα απάθεια . Για να επέλθει δε ή δεύτερη απάθεια είναι ανάγκη να συντελεστεί ή πρώτη. Οί ασκήσεις νηστεία, κακοπάθεια, αγρυπνία καί όλες γενικά οί στερήσεις στη ζωή του Χριστιανού γίνονται επ ' ελπίδι της ελεύσεως της ημέρας της απολυτρώσεως καί της υποδοχής της αφθαρσίας, "όπου το φθαρτό τούτο ενδύσασθαι δει αφθαρσίαν καί το θνητό αθανασίαν", κατά τον Απόστολο Παύλο. Αυτές ό άγιος τίς ονομάζει σωματικές ή εξωτερικές ασκήσεις, όπου σκοπό έχουν να οδηγήσουν την ψυχή στο πένθος καί την μετάνοια. Αν όμως παραμείνουν μόνον αυτές χωρίς την εγρήγορση του νοός δεν θα έχουν να προσφέρουν ουσιαστική κάθαρση καί ό αγώνας δεν καταξιώνεται καί δεν θα μπορεί ό άνθρωπος να απεγκλωβίζεται από τον αισθητό κόσμο, όσο καί ενάρετος καί αν γίνεται. Είναι απαραίτητη ή εξάσκηση του νοός, πού την ονομάζει ό άγιος εσωτερική άσκηση. Αυτή την εσωτερική άσκηση τη θεωρεί πιο αξιόλογη γιατί είναι ή προσπάθεια να μεταστρέψει ό άνθρωπος τον νου του πιέζοντας με ισχυρή βία "το πολυπόρευτον τής διανοίας", όπως χαρακτηριστικά λέγει, να πλησιάζει νοερά τον Θεό, όπου επιτυγχάνει τα άρρητα, γεύεται τον μέλλοντα αιώνα καί γνωρίζει με νοερά αίσθηση ότι χρηστός ό Κύριος .Όπότε επιτυγχάνει τη μακαριά εκείνη κατάσταση πού υψώνει τον άνθρωπο πάνω από κάθε επίγειο καί κτιστό πράγμα καί απελευθερώνοντας τον να πηγάσει εντός του ή μακαριά απάθεια. Όταν μηδέ ειπείς, μηδέ πράξης αισχρό κατά διάνοια καί όταν τω ζημιώσαντι ή κακολογήσαντι μη μνησικακήσης καί όταν εν τω καιρώ τής προσευχής άυλον καί ανείδεον αεί έχεις τον νουν, τότε γνώθι, ότι έφθασες εις το μέτρον της απάθειας καί τής τελείας αγάπης".

Ξεχωρίζει ό άγιος εδώ την αντίληψη των στωικών για την απάθεια πού τη βλέπει ενσαρκωμένη στις φιλοσοφικές απόψεις του Βαρλαάμ. Ό Βαρλαάμ δεν έχει ασκητική εμπειρία καί πατερική γνώση για την απάθεια, αλλά σαν ψυχρός φιλόσοφος εξάγει την έννοια της άπαθείας από την ετυμολογική της σημασία. Απάθεια θεωρεί τη νέκρωση του παθητικού, οπότε προβαίνει σε φυσιολογικό ευνουχισμό των φυσικών δυνάμεων της ψυχής .Ό άγιος  Γρηγόριος όμως  αναιρώντας την αντίληψη αυτή απαντά ως έξης: "ό φιλόσοφος δια μεν την απάθεια ήκουσε καί εφαντάσθη δια δε την αναλγησία (νέκρωσιν) του επιθυμητικού δεν ήκουσε ότι τείνει προς το κακόν καί ότι κακίζετε από τούς Πατέρας". Καί αφού αποδεικνύει το γεγονός με πλήθος γραφικών καί πατερικών χωρίων προσδιορίζει την ορθόδοξη απάθεια με το εξής απαράμιλλων χωρίον: "Εμείς, φιλόσοφε, δεν διδαχθήκαμε την απάθεια κατ' αυτόν τον τρόπον, δηλαδή την νέκρωσιν του παθητικού, αλλά την από χειρόνων επί τα κρείττω μετάθεσιν αυτού καί την επί τα θεία καθ' έξιν ενέργεια, άποστρεφομένου (του παθητικού) τελείως τα πονηρά καί έστραμμένου πρός τα καλά. Καί αυτός είναι δι' ημάς απαθής, ό απομακρύνας τάς πονηράς εξείς καί πλουτήσας με τάς άγαθάς".

Δεν μπορούμε επομένως όταν μιλάμε για απάθεια να μιλάμε για καταστροφή των παθών ή κάποια αποβολή ουσιαστικών πραγματικοτήτων, αλλά για μεταστροφή καί μετασκευή λειτουργιών των δυνάμεων της ψυχής καί αισθήσεων του σώματος του ανθρώπου.

Την απάθεια ό άγιος την ονομάζει "μακάριον πάθος". "Υπάρχουν", λέγει, "καί πάθη μακάρια καί κοιναί ένέργειαι τής ψυχής καί σώματος, αϊ οποίαι δεν προσηλώνουν το πνεύμα εις την σάρκα, αλλά ανυψώνουν την σάρκα πλησίον τής αξίας του πνεύματος καί πείθουν καί αυτήν να κοιτάξει προς τα άνω. Ποίαι είναι αύταί; Αί πνευματικαί αί οποιαι δεν προχωρούν από το σώμα εις τον νουν, αλλά διαβαίνουν από τον νουν εις το σώμα καί δια των ενεργημάτων καί παθημάτων τούτων το μετασχηματίζουν προς το καλύτερον καί το θεουργούν". Έχουμε εδώ τη γνωστή έκφραση του Αγίου ότι πραγματικός γνώστης του Θεού είναι εκείνος  πού "πάσχει τα θεία" καί οπωσδήποτε έχει επιθυμητικών "επαινετόν καί θείον".

Εν κατακλείδι θα ήθελα να αναφέρω ότι ή απάθεια δεν είναι εύκολο έργο του καθενός. Κυρίως όταν δεν υπάρχει ένταση καί επιμονή στην άσκηση καί την προσευχή. Επειδή ό Θεός είναι το "άκρως εφετόν" του καθενός άνθρωπου χρειάζεται ό καθένας μας με μια σοβαρότερη καί πιο ενσυνείδητη πνευματική ζωή να αποκτά σταδιακά τίς καλές έξεις οδηγούμενος πρός την ευαγγελική αγάπη. Ή δε επιμονή των Πατέρων της Εκκλησίας αυτή είναι: το να εργάζεται κανείς έντονα την πρακτική καί θεωρητική ζωή πού τη μια τη λένε "πρακτική φιλοσοφία" καί την άλλη "θεία θεωρία". Καί στο μέτρο των δυνατοτήτων του καθενός καί της εργασίας πού θα καταβάλει θα ελκυστεί ή Χάρις του Πανάγαθου Θεού για να μεταμόρφωση το εσωτερικό του καθενός καί να χαρίσει την μακαριά απάθεια, πού ως γνωστόν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να καταστήση τον άνθρωπο δεκτικών της τελείας άγάπης καί χωρητικών δοχείων της θεώσεως

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΩΝ 2004

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΆΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

 

 ΩΩ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ : Η ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΑΝΔΡΩΝ - ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

Λίγα λόγια γιά τή μόδα

«Τί εἶναι μόδα; Ἡ λέξη εἶναι ξένη, εἶναι τό «mode», πέρασε στήν γλῶσσα μας μέ τήν ἴδια λέξη, καί τό d τό κάναμε δ. Ἑλληνικά λέγεται «συρμός». Συρμός ἤ μόδα θά πεῖ: Ἡ ἀντίληψη πού ἔχει ἕνα κοινωνικό σύνολο γιά κάποια πράγματα μέσα στή ζωή ἤ γιά τή ζωή. Γιά παράδειγμα, πῶς θά ντυθοῦμε, νά εἴμαστε κάτω ἀπό τόν ἴδιο συρμό, τή μόδα.Σήμερα δέν φορᾶνε φουστανέλες οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά φορᾶνε οἱ ἄνδρες αὐτά, τά ὁποῖα λέγονται «φράγκικα ροῦχα». Παλιά, τά ραφτάδικα, εἰδικά στά χωριά, ἔγραφαν ἀπό ἔξω: «Ἑλληνοράφτης», δηλαδή ὁ ράφτης πού ράβει φουστανέλες. Στίς πόλεις παλιά ἔγραφαν οἱ ραφτάδες: «Φραγκοράφτης», ἐν ἀντιθέσει μέ τό «ἑλληνοράφτες», γι’ αὐτό λέγονταν «φραγκοράφτες». Θά πεῖ: Αὐτός πού ράβει παντελόνια. Ὑπῆρξε ἐποχή, ὁ συρμός, ἡ μόδα, πού φοροῦσαν φουστανέλες οἱ ἄνδρες. Σήμερα φορᾶμε παντελόνια, δέν φορᾶμε φουστανέλες. Ἡ μόδα λοιπόν εἶναι ἕνας τρόπος νά ντυθοῦμε, ἕνας τρόπος τί θά φᾶμε, ἕνας τρόπος πῶς θά χτίσομε τό σπίτι μας, νά εἶναι ἴδιο μέ τά ἄλλα.
Θυμᾶμαι, προπολεμικῶς, κυκλοφοροῦσε κάποιος, Μιχάλη τόν ἔλεγαν, στόν τόπο πού ἔμενα, καί φοροῦσε ἀρχαῖο χιτῶνα καί ἱμάτιο ἀπό πάνω, φοροῦσε πέδιλα ἀρχαιοπρεπῆ, καί τόν ἔλεγαν: «Ὁ Μιχάλης ὁ ἀρχαῖος». Ὅλοι τόν κοιτοῦσαν. Καμάρωνε νά περπατᾶ ἔτσι, καθόταν στό ζαχαροπλαστεῖο μέ τήν ἀρχαιοπρεπῆ του στολή, ἦταν ἄλλο πρᾶγμα, τόν ἔπαιρναν τά πιτσιρίκια ἀπό πίσω. Καταλαβαίνετε, δέν πρέπει νά εἶναι κανείς ντεμοντέ, δηλαδή ἔξω ἀπό τή μόδα, νά ντυθοῦμε ὅλοι τό ἴδιο, εἶναι ὁ συρμός, ἡ μόδα.
.
Τό νά ντυθεῖς ὅπως ντύνονται οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς σου δέν εἶναι κακό. Πῶς ντύνονται οἱ ἄντρες; Μέ παντελόνι καί σακάκι. Πῶς ντύνονταν οἱ γυναῖκες; Μέ φουτσάνι, πού ἦταν ποδήρης χιτώνας, ἕως τόν ἀστράγαλο. Τώρα εἶναι πιό πάνω, ἀρκεῖ νά εἶναι σεμνό. Αὐτό τό καταλαβαίνομε, δέν θά σταθοῦμε ἔξω ἀπό τήν ἐποχή μας, ἀλλά ἐκεῖνο τό ὁποῖο θά πρέπει νά προσέξομε εἶναι τό πῶς ἡ ἐποχή μας σκέπτεται καί ἄν αὐτό ἀποτελεῖ οὐσιῶδες στοιχεῖο τῆς μόδας. Πρέπει νά τό προσέξομε, ἄν πρέπει ἔτσι νά σκεπτόμαστε ἤ ὄχι.
Συμπέρασμα: Δέν θά βγῶ ἀπό τήν ἐποχή μου, θά εἶμαι στήν ἐποχή μου μέσα. Γιά τόν ἄνδρα τί εἶναι; Σακάκι, παντελόνι. Μήν τρέχομε στίς μικροδιαφοροποιήσεις, λίγο πιό στενό, ἤ νά εἶναι καμπάνα τό παντελόνι, τίποτε. Θά ἔχομε μία συντηρητικότητα, μήν σπεύδομε νά ἀκολουθοῦμε τά δεδομένα τῆς μόδας.
Ἡ μόδα ἔχει καί ἕνα ἄλλος μέρος: Τό πῶς σκεπτόμαστε. Αὐτό θά τό προσέξομε. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ μόδα εἶναι στούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Μήπως καί οἱ ἅγιοι δέν ντύθηκαν μέ τή μόδα τῆς ἐποχῆς των; Ὅταν ἐμεῖς φορᾶμε ράσα, ξέρετε τί εἶναι; Εἶναι ἡ μόδα μιᾶς περασμένης ἐποχῆς, πού δέν ἐξελίχθηκε. Ὁ Χριστός φοροῦσε τά ροῦχα τῆς ἐποχῆς. Ἀλλά στό θέμα τῆς νοοτροπίας, τό πῶς σκέφτεται ὁ κόσμος, θά πρέπει νά προσέξομε πολύ.
Ὁ κόσμος βρίσκεται μακριά ἀπό τό Θεό, σκέπτεται ὑλιστικά, ἀθεϊστικά, ἁμαρτωλά, καί λέμε ὅτι μόδα εἶναι σήμερα νά διασκεδάζομε μέ αὐτόν τόν τρόπο, νά πηγαίνομε σέ καφετέριες. Ἐδῶ πρέπει νά συμβαδίσομε μέ τή μόδα; Ὄχι, αὐτά εἶναι ἡ νοοτροπία τοῦ κόσμου τούτου. Εἶναι αὐτό πού λέγει ἡ Ἁγία Γραφή: «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον, μηδέ τά ἐν τῷ κόσμῳ». Αὐτά πού εἶναι μέσα στόν κόσμο εἶναι οἱ νοοτροπίες τοῦ κόσμου, τό πῶς σκέπτεται ὁ κόσμος. Μά, θά μᾶς γελάσουν οἱ ἄλλοι ... Γιατί νά μᾶς γελάσουν, γιατί πρέπει νά γελάσουν αὐτοί καί νά μήν γελάσω ἐγώ μέ αὐτούς; Μά, θά μοῦ πεῖτε: Αὐτοί εἶναι οἱ πολλοί, καί πρέπει νά ἀκοῦμε τή γνώμη τῶν πολλῶν. Ξέρετε τί ἔλεγε ὁ Σωκράτης; «Δέν ἔχει ἀξία ἡ γνώμη τῶν πολλῶν, ἀλλά ἡ γνώμη τοῦ ἑνός, ἡ γνώμη τοῦ εἰδήμονος».
Σήμερα τό κίνημα περί ἰσότητας τῶν φύλων ἔχει πάρει εὐρύτατες διαστάσεις. Θέλησαν οἱ ἄνθρωποι νά τό ἐκφράσουν αὐτό μέ τήν ὁμοιομορφία τῆς στολῆς. Αὐτό τό «unisex», ξένη λέξη, σύνθετη ἀπό πρῶτο συνθετικό τό «uni» καί δεύτερο τό «sex». «Uni» θά πεῖ ὁμοιομορφία, τοῦ αὐτοῦ σχήματος, καί «sex» θά πεῖ φῦλο, ἄρα, ὁμοιότητα φύλων. Αὐτό εἶναι μία ἔκφραση, γιά νά δείξουν τήν ἰσότητα τῶν φύλων μέ τήν ὁμοιότητα τῶν φύλων. Ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα λάθος. Δέν σημαίνει ὅτι κάτι πού ἰσοῦται πρέπει καί νά ὁμοιάζει. Μπορεῖ νά ἔχομε δύο πράγματα διαφορετικά, τά ὁποῖα νά ἰσοῦνται, ἀλλά νά μήν ὁμοιάζουν. Ὅπως, γιά παράδειγμα, νά ἔχω δύο δυνάμεις: Ἡ μία νά εἶναι ἡ ἠλεκτρική καί ἡ ἄλλη νά εἶναι ἡ μηχανική δύναμη, ἀλλά νά ἔχομε ἰσόποση δύναμη, δηλαδή οἱ δυνάμεις νά εἶναι ἶσες. Ἄλλο ὅτι ἡ μία μπορεῖ νά ἐκφράζεται ἠλεκτρικά καί ἡ ἄλλη μηχανικά. Οἱ δυνάμεις εἶναι ἶσες. Ὅταν θά θέλαμε νά ἐξισώσουμε τίς δυνάμεις καί νά τίς κάνομε νά εἶναι ὅμοιες, τό ἴδιο πρᾶγμα, ἄν θά θέλαμε νά τό μεταφέρομε στή φυσική, θά ἐπιφέραμε τόν λεγόμενο θερμικό θάνατο τοῦ σύμπαντος. Πού σημαίνει ὅτι ὅλα τά σημεῖα ἐνέργειας βρίσκονται ἐπί τοῦ αὐτοῦ ἐπιπέδου. Ὅπως θά λέγαμε, σάν κοινωνικό φαινόμενο, τό θέμα πού κουβεντιάζομε, ὅλοι ὁμοιάζομε. Γίνεται μία παραχώρηση, ὁ ἄντρας νά βάλει λίγο γυναικεῖα ροῦχα, ἡ γυναῖκα νά βάλει λίγο ἀντρικά ροῦχα, καί ἔτσι νά ἐπιτύχομε τήν ὁμοιότητα, γιά νά ἐκφράσομε τήν ἰσότητα.
Ἐδῶ ἔχομε ἕνα λάθος. Τήν ἰσότητα ἡ Ἁγία Γραφή τήν παρουσιάζει ἀπό τό πρῶτο βιβλίο τῆς «Γενέσεως», ὅπου ἡ γυναῖκα εἶναι οἰκοδομημένη ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ, πού θά πεῖ: Οὔτε ὑποπόδιο εἶναι οὔτε κεφαλή. Εἶναι πλάι του, πού σημαίνει: Εἶναι ἴση. Ἡ δέ σωτηρία εἶναι ἴδια, ἕνα Εὐαγγέλιο, ἕνα Βάπτισμα, μία σωτηρία. Ἄλλο πρᾶγμα ἰσότητα καί ἄλλο ὁμοιότητα. Τό «unisex» εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ἰσότητας τῶν φύλων, καί θά δείξουν αὐτή τήν ἰσότητα μέ τό νά βάλουν κοινά ροῦχα; Εἶναι λάθος!
Ἄν, τώρα, τό κορίτσι πρέπει νά βάλει ἀντρικά ροῦχα ἤ τό ἀγόρι νά βάλει γυναικεῖα ροῦχα κατά τό «unisex», δηλαδή ὁμοιομορφία τῶν φύλων, αὐτό τό λέει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἀκοῦστε τί λέει ὁ Θεός στό «Δευτερονόμιο», 22, 5: «Οὐκ ἔσται σκεύη ἀνδρός ἐπί γυναικί, οὐδέ μή ἐνδύσηται ἀνήρ στολήν γυναικείαν, ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου ἐστί πᾶς ποιῶν ταῦτα». Κατ’ ἀρχάς, κάνει μία διάκριση: Ἐκεῖνα πού θά φορέσει ἡ γυναῖκα καί ἀνήκουν στόν ἄντρα, αὐτά τά λέει σκεύη. Ἐκεῖνα πού θά φορέσει ὁ ἄντρας καί ἀνήκουν στή γυναῖκα, τά λέει στολίδι. Ὑπάρχει διαφορά καί θά τό ἐξηγήσω παρακάτω.
Πρίν ἐξηγήσω θά πεῖτε: «Μά, αὐτά ἀνήκουν στήν Παλαιά Διαθήκη. Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπάρχουν καί οἱ δέκα ἐντολές, ἀλλά ποιός σᾶς εἶπε ὅτι καταργήθηκαν; Μόνο ὁ τελετουργικός Νόμος καταργήθηκε, γιατί ἦρθε τό πρωτότυπο. Ὄχι. Ἐκεῖ εἴχαμε τά ἀντίτυπα τῶν θυσιῶν. Αὐτά δέν χρειάζονται πιά. Ὁ ἠθικός νόμος ὄχι μόνο ὑπάρχει, ἀλλά καί ἔχει βελτιωθεῖ καί ἔχει γίνει ἀνώτερος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Συνεπῶς, ἀκόμη περισσότερο πρέπει νά τονίσομε ἐκεῖνο πού λέει ὁ Θεός στό «Δευτερονόμιο». Τί λέει; «Δέν πρέπει νά ὑπάρχουν στή γυναῖκα σκεύη ἀνδρός οὔτε νά ντυθεῖ ἄντρας γυναικεία στολή, γιατί αὐτό εἶναι βδέλυγμα στό Θεό σου, ὅταν κάνεις τέτοια πράγματα». Γιατί εἶναι βδέλυγμα; Θά λέγαμε: Τό θέλει ὁ Θεός, τελείωσε, ἀλλά θά σᾶς ἐξηγήσω μερικά πράγματα.
Φορώντας ἐγώ τά ροῦχα τά ἱερατικά μου, αὐτή τή στιγμή δέχομαι τήν ἐπίδραση τῶν ράσων μου στήν ψυχή μου καί ἔτσι μοῦ δημιουργεῖ ἕνα αἴσθημα πού ἔχει ἤδη μπεῖ στό ὑποσυνείδητό μου, ὅτι εἶμαι ἱερέας. Ἐπιδρᾶ λοιπόν ἡ στολή στήν ψυχή. Καί ἀντίθετα, ἄν ἔχω μία ἔφεση, μία τάση μέσα στήν ψυχή μου, θά τήν ἐκφράσω μέ μία ἀνάλογη στολή. Εἶμαι σεμνός ἄνθρωπος, θά ἐκφράσω τή σεμνότητα τῆς ψυχῆς μέ μία στολή σεμνή. Ἄν εἶμαι ἄσεμνος ἄνθρωπος, θά ἐκφράσω αὐτή τήν ἀ-σεμνότητά μου μέ μία ἀνήθικη στολή. Ὥστε βλέπομε νά ὑπάρχει μία ἐπίδραση τῆς ψυχῆς πρός τήν στολή καί τῆς στολῆς πρός τήν ψυχή. Ἡ τάση πού ὑπάρχει σήμερα οἱ ἱερεῖς νά βγάλουν τά ράσα τους δέν εἶναι σωστή. Ἡ στολή εἶναι ἕνα προσωπεῖο, πού ἐκφράζει ταυτοχρόνως καί τήν προσωπικότητα. Ὁ Πώλ Τουνιέ, ὁ διάσημος Ἐλβετός ψυχίατρος, στό βιβλίο «Προσωπεῖο καί προσωπικότητα», λέει: Καί ἡ στολή κάνει τόν ἀξιωματικό καί τά ράσα κάνουν τόν παπᾶ καί ἡ στολή ἡ σεμνή καί ἡ ποδιά κάνουν τόν μαθητή καί ἡ γυνακεία στολή κάνει τή γυναῖκα καί ἡ ἀνδρική στολή τόν ἄνδρα. Διότι, ὅταν ὁ ἄνδρας βάλει γυναικεῖα ροῦχα, ἀρχίζει νά ἀποκτᾶ μία ψυχολογία γυναικεία, καί ὅταν ἡ γυναῖκα βάλει ἀντρικά ροῦχα, ἀρχίζει νά ἀποκτᾶ μία ψυχολογία ἀνδρική, καί αὐτό λέγεται στήν ψυχολογία «ψυχολογικός ἑρμαφροδιτισμός», νά τό πῶ ἔτσι, «ψυχολογικός ἀρσενικοθηλυκισμός», καί αὐτό τό πρᾶγμα εἶναι μεγάλη ζημιά. Γι’ αὐτό στήν ἐποχή μας ἔχομε πολλές διάστροφες ἁμαρτίες, ἐπειδή ἐξισώσαμε τά φῦλα, ἀπό πλευρᾶς πλέον στολῆς. Εἶναι ὑπέρβαση τοῦ φύλου.
Ἄν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, τότε μία γυναῖκα ὅταν ἔχει τήν ἐπιθυμία νά ντυθεῖ ἀντρικά ἤ ἕνας ἄντρας νά φορέσει γυναικεῖα ροῦχα, τότε ἀρχίζει νά ἐπιδρᾶ ἡ στολή ἐπί τῆς ψυχῆς καί δημιουργώντας αὐτές τίς ἐπιδράσεις ἡ στολή δημιουργεῖ «ψυχολογικό ἑρμαφροδιτισμό». Ἡ ψυχολογία παρατηρεῖ ὅτι δι’ αὐτῆς τῆς μεταμφίεσης οἱ ἄνθρωποι τελειοποιοῦνται, γίνεται πιό δυνατή ἡ γυναῖκα, ἔχει κανείς τό αἴσθημα βάζοντας αὐτά τά ροῦχα ὅτι εἶναι πιό τελειοποιημένος ἄνθρωπος.
Ὁ Θεός ἐποίησε τά ζῶα κατά γένος, πού σημαίνει: Δέν μπορεῖς νά μπερδεύεις τά γένη μέσα στή φύση. Ἄν τά μπερδέψεις, θά προκαλέσεις ἐκφυλισμό. Δέν εἶναι ὅμως μόνο ὁ ἐκφυλισμός στή φύση, ἀλλά προχωροῦμε στούς ἀνθρώπους, ἔχομε ἐκφυλισμό κοινωνικό. Θυμηθεῖτε τά Σόδομα καί τά Γόμορρα. Ἦταν μία κοινωνία ἐκφυλισμένη. Ἔχουμε καί ψυχολογικό ἐκφυλισμό. Ὅταν ἕνας ἄνδρας ντύνεται γυναῖκα, τότε πῶς εἶναι δυνατόν ποτέ νά αἰσθάνεται ἀντρικά; Καί ὅταν μία γυναῖκα ντύνεται ἀντρικά, πῶς εἶναι δυνατόν νά αἰσθάνεται γυναικεῖα; Γι’ αὐτό ὑπάρχει καί ἡ ὁμοφυλοφιλία καί στούς ἄνδρες καί στίς γυναῖκες.
Καί κάτι ἀκόμα. Λέει: «Σκεύη ἀνδρός». «Σκεύη» δέν εἶναι ἡ στολή μόνο, εἶναι καί ὁ ὁπλισμός. Πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτή ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ ὑπαινίσσεται ὅτι ἡ γυναῖκα δέν πρέπει νά χρησιμοποιεῖ ἐπαγγέλματα πού ἔχει ὁ ἄντρας, ὅπως εἶναι τό στρατιωτικό ἐπάγγελμα ἤ νά ἔχει ὅπλα καί νά πηγαίνει στόν πόλεμο. Λέει ὁ Κανών 62 τῆς 6ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιά ἐκείνους πού λέγουν ὅτι αὐτά ἀνήκουν στήν Παλαιά Διαθήκη: «Μηδένα ἄνδρα γυναικείαν στολήν ἐνδιδύσκεσθαι ἤ γυναῖκα τήν ἀνδράσιν ἁρμόδιον». Δέν θά βάλει ὁ ἕνας τά ροῦχα τοῦ ἄλλου».
(Ὁμιλία ἐπί ἀποριῶν νέων)

  Ω

Κεφάλαιο 5ο Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση

 

«Ουκ έσται σκεύη ανδρός επί γυναικί ουδέ μη ενδύσηται ανήρ στολήν γυναικείαν»

 

 

- Γέροντα, πώς ν΄ αντιμετωπίσουμε τις γυναίκες που έρχονται στο Μοναστήρι με παντελόνι; Συχνά λένε ότι είναι πιο πρακτικό αλλά και πιο σεμνό από τα κοντά.- Σήμερα θα φορούν ή κοντά ή παντελόνια! Άντε τώρα! Αφού ξεκάθαρα το λέει η Παλαιά Διαθήκη, και βλέπεις και με τι λεπτομέρειες! «Δεν επιτρέπεται ο άνδρας να φοράη γυναικεία στολή και η γυναίκα ανδρική». Είναι νόμος και είναι και άπρεπο. Άνδρες που φορούν φουστάνια είναι ελάχιστοι, πολύ ελάχιστοι.
 Αυτές όμως που δουλεύουν στα χωράφια, λένε ότι δεν μπορούν να κινηθούν άνετα στην δουλειά, αν δεν φορούν παντελόνι.

- Αυτά είναι δικαιολογίες.- Γέροντα, και για τα κοριτσάκια λένε οι μητέρες ότι τα φορούν παντελόνι, για να μην κρυώνουν.
 Άλλη λύση δεν υπάρχει; Δεν υπάρχουν κάλτσες μέχρι πάνω; Ε, ας φορέσουν κάλτσες μέχρι πάνω, για να μην κρυώνουν. Άμα θέλει κανείς, για όλα βρίσκει λύσεις.Και όταν, Γέροντα, έρχωνται επίσημοι και έχουν μαζί τους και μια που φοράει παντελόνι;να τους κάνετε μια εξήγηση: «Θέλετε να κάνουμε μια οικονομία και να χαλάσουμε μια τάξη και να γίνη μια αταξία στο Μοναστήρι;»Μια φορά, Γέροντα, ήρθαν τριάντα καθηγήτριες με παντελόνι και τις αφήσαμε να περάσουν. Κακώς, δεν ταιριάζει! Να τις λέγατε: «Μας συγχωρήτε, είναι αρχή του Μοναστηριού να μην επιτρέπουμε να μπαίνη γυναίκα που φοράει παντελόνι». Αυτές θα πάνε και σε άλλα Μοναστήρια και θα πουν: «Στο τάδε Μοναστήρι μας άφησαν να περάσουμε με παντελόνι». Τις οικονομήσατε εσείς, για να μην τις προσβάλετε, και εκείνες θα προσβάλουν μετά εσάς. Βάλτε στην πύλη πινακίδα με το σχετικό χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη. Φτιάξτε και πενήντα φούστες και να τις δίνετε με καλό τρόπο σ΄ αυτές που έρχονται με παντελόνι πρώτη φορά και δεν ξέρουν ή σ΄ αυτές που φορούν κοντά.Γέροντα, όταν έρθη ένα Λύκειο και όλα τα κορίτσια φορούν παντελόνια;
Να τους κεράσετε έξω από την πύλη. Αυτό τους προβληματίζει. Ή, αν ειδοποιήσουν ότι θα έρθουν για προσκύνημα, πέστε από το τηλέφωνο: «Σας παρακαλούμε να μη φορούν οι καθηγήτριες και οι μαθήτριες παντελόνι». Έτσι θα καταλάβουν ότι χρειάζεται να σεβασθούν τον χώρο. Εδώ δεν είναι ενορία. Στην ενορία οφείλει ο ιερέας να διαφωτίση τις γυναίκες, για να καταλάβουν γιατί δεν πρέπει να φορούν παντελόνια, και να συμμορφωθούν. Αν καμμιά φορά πάνε στην Εκκλησία του γυναίκες από άλλη ενορία και φορούν παντελόνι, να φροντίση να βολέψη τα πράγματα. Η Εκκλησία είναι μητέρα· δεν είναι μητρυιά. Πολλοί όμως, Γέροντα, λένε: «Έτσι που κάνετε, διώχνετε τον κόσμο από την Εκκλησία». Μα αφού στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει εντολή από τον Θεό που απαγορεύει οι γυναίκες να φορούν ανδρικά ρούχα κ.λπ., τι άλλο θέλουν; Αλλά σου λένε: «Γιατί να μη φορούν και οι γυναίκες παντελόνια; Γιατί να μην μπουν στις Επιτροπές των Εκκλησιών και άθεοι, αφού Εκκλησία είναι ο λαός;» Έτσι η τύχη της Εκκλησίας θα εξαρτηθή από την απόφαση των αθέων. Θα κάνουν τις Εκκλησίες βιβλιοθήκες, αποθήκες κ.λπ., αφού όλα τα παίρνουν: «Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο;» Τι να πης;Στην Μονή δεν θα πρέπη να ανέχεται κανείς ούτε τους γυμνούς τουρίστες, για να μαζεύη χρήματα να ντύση φτωχούς ανθρώπους, γιατί αυτό είναι και τέχνασμα του πονηρού, για να αποξενώση τον μοναχό από τις ευλογίες του Θεού και να τον κοσμικοποιήση, ενώ η πραγματική ξενιτειά του μοναχού, για τον Χριστό, τον κάνει πλούσιο από αρετές. Γέροντα, στο Στόμιο αναγκαζόσασταν να βάζετε πινακίδες για τους τουρίστες;Ναι, είχα πινακίδες. Στο Μοναστήρι είχα μια που έγραφε: «καλώς ορίσατε». Πιο κάτω, είκοσι λεπτά από το Μοναστήρι, είχα άλλη που έγραφε: «Οι ασέμνως ενδεδυμένοι προς Αώον» (4) και είχα ένα βέλος που έδειχνε το ποτάμι και μια άλλη που έγραφε: «Οι σεμνώς ενδεδυμένοι προς Ιεράν Μονήν» και είχα ένα βέλος που έδειχνε το Μοναστήρι. Καλά δεν έγραφα;Εμείς, Γέροντα, τι να κάνουμε το καλοκαίρι που πολλές γυναίκες έρχονται με εξώπλατα; Ε, κάντε κάτι να το ρίχνουν στην πλάτη. Έτσι θα καταλάβουν ότι χρειάζεται σεβασμός σ΄ αυτόν τον χώρο. Κάτω από την Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης περνάει ο Αώος ποταμός.

 

 

5ο Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση

 

«Ουκ έσται σκεύη ανδρός επί γυναικί ουδέ μη ενδύσηται ανήρ στολήν γυναικείαν»

 

 

- Γέροντα, πώς ν΄ αντιμετωπίσουμε τις γυναίκες που έρχονται στο Μοναστήρι με παντελόνι; Συχνά λένε ότι είναι πιο πρακτικό αλλά και πιο σεμνό από τα κοντά.- Σήμερα θα φορούν ή κοντά ή παντελόνια! Άντε τώρα! Αφού ξεκάθαρα το λέει η Παλαιά Διαθήκη, και βλέπεις και με τι λεπτομέρειες! «Δεν επιτρέπεται ο άνδρας να φοράη γυναικεία στολή και η γυναίκα ανδρική». Είναι νόμος και είναι και άπρεπο. Άνδρες που φορούν φουστάνια είναι ελάχιστοι, πολύ ελάχιστοι.
 Αυτές όμως που δουλεύουν στα χωράφια, λένε ότι δεν μπορούν να κινηθούν άνετα στην δουλειά, αν δεν φορούν παντελόνι.Αυτά είναι δικαιολογίες.- Γέροντα, και για τα κοριτσάκια λένε οι μητέρες ότι τα φορούν παντελόνι, για να μην κρυώνουν.
 Άλλη λύση δεν υπάρχει; Δεν υπάρχουν κάλτσες μέχρι πάνω; Ε, ας φορέσουν κάλτσες μέχρι πάνω, για να μην κρυώνουν. Άμα θέλει κανείς, για όλα βρίσκει λύσεις.Και όταν, Γέροντα, έρχωνται επίσημοι και έχουν μαζί τους και μια που φοράει παντελόνι;να τους κάνετε μια εξήγηση: «Θέλετε να κάνουμε μια οικονομία και να χαλάσουμε μια τάξη και να γίνη μια αταξία στο Μοναστήρι;»Μια φορά, Γέροντα, ήρθαν τριάντα καθηγήτριες με παντελόνι και τις αφήσαμε να περάσουν. Κακώς, δεν ταιριάζει! Να τις λέγατε: «Μας συγχωρήτε, είναι αρχή του Μοναστηριού να μην επιτρέπουμε να μπαίνη γυναίκα που φοράει παντελόνι». Αυτές θα πάνε και σε άλλα Μοναστήρια και θα πουν: «Στο τάδε Μοναστήρι μας άφησαν να περάσουμε με παντελόνι». Τις οικονομήσατε εσείς, για να μην τις προσβάλετε, και εκείνες θα προσβάλουν μετά εσάς. Βάλτε στην πύλη πινακίδα με το σχετικό χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη. Φτιάξτε και πενήντα φούστες και να τις δίνετε με καλό τρόπο σ΄ αυτές που έρχονται με παντελόνι πρώτη φορά και δεν ξέρουν ή σ΄ αυτές που φορούν κοντά.Γέροντα, όταν έρθη ένα Λύκειο και όλα τα κορίτσια φορούν παντελόνια;
Να τους κεράσετε έξω από την πύλη. Αυτό τους προβληματίζει. Ή, αν ειδοποιήσουν ότι θα έρθουν για προσκύνημα, πέστε από το τηλέφωνο: «Σας παρακαλούμε να μη φορούν οι καθηγήτριες και οι μαθήτριες παντελόνι». Έτσι θα καταλάβουν ότι χρειάζεται να σεβασθούν τον χώρο. Εδώ δεν είναι ενορία. Στην ενορία οφείλει ο ιερέας να διαφωτίση τις γυναίκες, για να καταλάβουν γιατί δεν πρέπει να φορούν παντελόνια, και να συμμορφωθούν. Αν καμμιά φορά πάνε στην Εκκλησία του γυναίκες από άλλη ενορία και φορούν παντελόνι, να φροντίση να βολέψη τα πράγματα. Η Εκκλησία είναι μητέρα· δεν είναι μητρυιά. Πολλοί όμως, Γέροντα, λένε: «Έτσι που κάνετε, διώχνετε τον κόσμο από την Εκκλησία». Μα αφού στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει εντολή από τον Θεό που απαγορεύει οι γυναίκες να φορούν ανδρικά ρούχα κ.λπ., τι άλλο θέλουν; Αλλά σου λένε: «Γιατί να μη φορούν και οι γυναίκες παντελόνια; Γιατί να μην μπουν στις Επιτροπές των Εκκλησιών και άθεοι, αφού Εκκλησία είναι ο λαός;» Έτσι η τύχη της Εκκλησίας θα εξαρτηθή από την απόφαση των αθέων. Θα κάνουν τις Εκκλησίες βιβλιοθήκες, αποθήκες κ.λπ., αφού όλα τα παίρνουν: «Γιατί εκείνο, γιατί το άλλο;» Τι να πης;Στην Μονή δεν θα πρέπη να ανέχεται κανείς ούτε τους γυμνούς τουρίστες, για να μαζεύη χρήματα να ντύση φτωχούς ανθρώπους, γιατί αυτό είναι και τέχνασμα του πονηρού, για να αποξενώση τον μοναχό από τις ευλογίες του Θεού και να τον κοσμικοποιήση, ενώ η πραγματική ξενιτειά του μοναχού, για τον Χριστό, τον κάνει πλούσιο από αρετές. Γέροντα, στο Στόμιο αναγκαζόσασταν να βάζετε πινακίδες για τους τουρίστες;Ναι, είχα πινακίδες. Στο Μοναστήρι είχα μια που έγραφε: «καλώς ορίσατε». Πιο κάτω, είκοσι λεπτά από το Μοναστήρι, είχα άλλη που έγραφε: «Οι ασέμνως ενδεδυμένοι προς Αώον» (4) και είχα ένα βέλος που έδειχνε το ποτάμι και μια άλλη που έγραφε: «Οι σεμνώς ενδεδυμένοι προς Ιεράν Μονήν» και είχα ένα βέλος που έδειχνε το Μοναστήρι. Καλά δεν έγραφα;Εμείς, Γέροντα, τι να κάνουμε το καλοκαίρι που πολλές γυναίκες έρχονται με εξώπλατα; Ε, κάντε κάτι να το ρίχνουν στην πλάτη. Έτσι θα καταλάβουν ότι χρειάζεται σεβασμός σ΄ αυτόν τον χώρο. Κάτω από την Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης περνάει ο Αώος ποταμός.

 

 

ΕΟΡΤΙΟΝ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ

Ὁ ὑμνολογικός πλούτος τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων
Ὁ ὑμνολογικός θησαυρός τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι κατά γενική ὁμολογία ἀνεπανάληπτος. Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἀναδείχθηκαν ταυτόχρονα καί σπουδαίοι ποιητές. Περισσότεροι ἀπό πενήντα χιλιάδες ὑμνογραφικά ἀριστουργήματα κοσμοῦν τήν πολυποίκιλη λατρεία μας. Αὐτά εἶναι ἀναμφίβολα προϊόντα βαθιᾶς πίστεως καί ὑγιοῦς θρησκευτικότητας, γνήσια ἀναθήματα τῆς ψυχῆς στήν Ἐκκλησία.Ἰδιαίτερα οἱ ἱεροί ὑμνογράφοι ἐπιστράτευσαν ὅλη τήν ποιητική τους ἔμπνευση γιά νά κοσμήσουν μέ ὕμνους ἄφθαστης τελειότητας τίς μεγάλες ἑορτές τοῦ ἐνιαυτοῦ. Πλῆθος ἐπώνυμοι καί ἀνώνυμοι ὑμνογράφοι ἀπέδωσαν μέ τούς ὕμνους τους τέλεια τά σωτήρια νοήματα τῶν ἑορτῶν αὐτῶν. Τό γεγονός αὐτό, τόν τελευταῖο καιρό, ἔγινε ἀντικείμενο μελέτης ἀκόμα καί ἀπό ἑτερόδοξους μελετητές.Ἡ μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, τήν ὁποία θά ἑορτάσει γιά μιά ἀκόμα φορά ἡ Χριστιανοσύνη μέ λαμπρότητα, ἔχει ἐμπλουτισθεῖ μέ θαυμάσιους ὕμνους ἀπό ἐπώνυμους καί ἀνώνυμους ὑμνογράφους, οἱ ὁποῖοι μέσω αὐτῶν προσπάθησαν καί ἀπέδωσαν μέ ἐπιτυχία τό μεγάλο καί ἀπερινόητο γεγονός τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Στό μικρό αὐτό κείμενο θά κάνουμε μιά σύντομη μνεία αὐτῆς τῆς ὑμνογραφίας τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν τῶν Χριστουγέννων, ὡς εἰσαγωγή τῶν πιστῶν στή μεγάλη καί σωτήρια αὐτή ἑορτή.                                                                                    ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

Ἀρχίζοντας ἀπό τήν ἀκολουθία τῶν Μεγάλων Ὡρῶν, ἡ ὁποία τελεῖται τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς ξεχωρίζουμε τά περίφημα ἰδιόμελα τροπάρια τῆς Α΄ Ὥρας "Βηθλεέμ, ἑτοιμάζου, εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη...", "Νῦν ἡ προφητική πρόρρησις πληρωθῆναι ἐπείγεται..." καί τό θαυμάσιο δοξαστικό "Τάδε λέγει Ἰωσήφ πρός τήν παρθένον...", τά ὁποῖα εἰσάγουν τούς πιστούς στό "ξένο" μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Καταπληκτικό εἶναι καί τό δοξαστικό τῶν τραπαρίων τῆς ΣΤ΄ Ὥρας "Δεῦτε, χριστοφόροι λαοί, κατίδω-μεν θαῦμα πᾶσαν ἔννοιαν ἐκπλῆττον καί συνέχον...", τό ὁποῖο καλεῖ τούς πιστούς νά ἐνσκύψουν καί νά δοῦν τό μεγάλο θαῦμα τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ. Ὑπέροχο εἶναι ἐπίσης καί τό δοξαστικό τῶν τροπαρίων τῆς Θ΄ Ὥρας "Σήμερον γεννᾶται ἐκ παρθένου ὁ δρακί τήν πᾶσαν ἔχων κτίσιν...", τό ὁποῖο ὁμοιάζει καί ψάλλεται σάν τό γνωστό δοξαστικό τῆς ἀκολουθίας τῆς Μ. Παρασκευῆς "Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου..." (ιε΄ ἀντίφωνο).

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ

Στόν Ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς ἐπισημαίνουμε τή σπουδαιότητα τῶν τροπαρίων τῶν στιχηρῶν μέ ἀποκορύφωμα τό καταπληκτικό δοξαστικό, ποίημα τῆς μεγάλης βυζαντινῆς ποιήτριας Κασσιανῆς, "Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπί τῆς γῆς...", στό ὁποῖο γίνεται σύγκριση τῆς ἐγκόσμιας βασιλείας μέ τήν βασιλεία τοῦ Ἐνανθρω-πήσαντος Θεοῦ. Ὑπέροχα εἶναι καί τά ἀπόστιχα καί ἰδιαίτερα τό δοξαστικό "Εὐφράνθητι Ἰερουσαλήμ καί πανηγυρίσατε, πάντες...", ἕνα ὑπέροχο ποίημα, ἐνθουσιώδης ὕμνος στή μεγάλη δωρεά καί τά ἀποτελέσματα τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου.                                                                                                  Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ                                                                                      Στήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου ἀξιοσημείωτα εἶναι τά γνωστά καθίσματα, "Δεῦτε ἴδωμεν πιστοί ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός...", "Τί θαυμάζεις Μαριάμ...", "Ὁ ἀχώρητος παντί πως ἐχωρήθη ἐν γαστρί...", τροπάρια ὑψηλῆς θεολογικῆς καί ποιητικῆς ἀξίας, τά ὁποῖα ἔχουν σκοπό νά εἰσάγουν τούς πιστούς στό νόημα τῆς μεγάλης ἑορτῆς. Πάνω ἀπ' ὅλα οἱ δύο κανόνες τῆς ἑορτῆς "Χριστός γεννᾶται δοξάσατε...", ποίημα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Μελωδοῦ καί "Ἔσωσε λαόν θαυματουργών δεσπότης...", ποίημα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἀποτελοῦν τά τελειότερα δείγματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ποιήσεως. Καί οἱ δύο κορυφαῖοι ὑμνογράφοι καί μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας προκειμένου νά ὑμνήσουν καί νά ἀποδώσουν τό κοσμοσωτήριο γεγονός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ ἐξήντλησαν πάνω σέ αὐτά τά δύο θαυμαστά ποιήματα ὅλο τό ποιητικό τους χάρισμα. Τό ἱερό δόγμα ἀποδίδεται στούς δύο αὐτούς θεσπεσίους κανόνες, κατά τρόπο τέλειο. Τό Κοντάκιο "Ἡ Παρθένος σήμερον..." ποίημα τοῦ κορυφαίου ποιητή τῶν κοντακίων Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ, εἶναι ἰδιαίτερα δημοφιλές. Καταπληκτικός εἶναι ἐπίσης ὁ εἰρμός τῆς Θ΄ Ὠδῆς "Μεγάλυνον ψυχή μου... Μυστήριον ξένον ὁρῶ καί παράδοξον...", ἐκφράζοντας τό δέος τῶν πιστῶν μπροστά στό μεγάλο μυστήριο τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου, καί τή συνεργασία ὁλοκλήρου τῆς ἐμψύχου καί ἀψύχου δημιουργίας γιά νά πραγματοποιηθεῖ τό σωτήριο αὐτό γεγονός. Ἀπό τά τροπάρια τῶν αἴνων ξεχωρίζουμε τό "Εὐφραίνεσθε, δίκαιοι, οὐρανοί ἀγαλλιάσθε...", τό ὁποῖο καλεῖ τούς πιστούς νά γευθοῦν τή χαρά πού προκαλεῖ ἡ ἀνατολή της ἐν τῷ σαρκωμένω Λόγω σωτηρίας. Καταπληκτικό εἶναι ἐπίσης τό δοξαστικό τῶν αἴνων "Ὅτε ὁ καιρός τῆς ἐπί γῆς παρουσίας σου...", τό ὁποῖο κάνει λόγο γιά τίς συνθῆκες τῆς γεννήσεως τοῦ Θείου Βρέφους. Ἡ βασιλεία τοῦ Ρωμαίου Καίσαρα καί τό δόγμα ἀπογραφῆς εἶναι κακέκτυπες εἰκόνες τοῦ γεννηθέντος Βασιλέως τῶν Βασιλέων Χριστοῦ καί τῆς νέας πολιτογραφήσεως τῶν ἀνθρώπων στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τέλος τό θεοτοκίο "Σήμερον ὁ Χριστός ἐν Βηθλεέμ γεννᾶται ἐκ παρθένου..." καλεῖ τίς οὐράνιες ἀγγελικές δυνάμεις νά συνεορτάσουν μέ τούς ἀνθρώπους τό κοσμοσωτήριο γεγονός.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἀπό τήν ἀκολουθία τῆς ἑπομένης ἡμέρας, κατά τήν ὁποία τιμᾶται ἡ Θεοτόκος Μητέρα τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου, ξεχωρίζουμε τά ἀπόστιχα τροπάρια τοῦ Ἑσπερινοῦ "Παράδοξον μυστήριον οἰκονομεῖται σήμερον...", "Πῶς ἐξείπω τό μέγα μυστήριον...". Αὐτά ἐκφράζουν τήν ἀπορία καί τό θαυμασμό τοῦ ποιητῆ γιά τό μεγάλο μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας. Στό δοξαστικό τῶν ἀποστίχων "Ἐν Βηθλεέμ συνέδραμον ποιμένες..." ἐξυμνεῖται ἡ συμβολή τῶν ἁπλοϊκῶν ἐκείνων ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἀξιώθηκαν πρῶτοι ἐκεῖνοι νά ὑποδεχθοῦν τόν νηπιάσαντα Θεό. Τέλος τό δοξαστικό τῶν αἴνων τοῦ Ὄρθρου "Αἷμα καί πῦρ καί ἀτμίδα καπνοῦ..." ὑμνεῖ τήν σχετική προφητεία τοῦ Ἰωήλ, λέγοντας ὅτι τό αἷμα προεικόνισε τήν σάρκα τοῦ Σωτῆρος, τό πῦρ τήν θεότητά Του καί ἡ ἀτμίδα τοῦ καπνοῦ τό ἅγιον Πνεῦμα, "τό ἐπελθόν τῆ Παρθένω καί κόσμω εὐωδιάσασαν"                                                     . ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ἡ ὑμνολογία λοιπόν τῶν Χριστουγέννων εἶναι τό ἀπαύγασμα τῆς ποιητικῆς ἐκχυλλίσεως τῶν ἱερῶν ποιητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ ἐμπνευσμένοι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ποιητές ὕμνησαν τό μεγάλο γεγονός τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως καί ἔδωσαν στήν μέν Ἐκκλησία ἀνεπανάληπτα ποιήματα λατρείας στούς αἰῶνες καί στόν παγκόσμιο πολιτισμό κορυφαία δείγματα ὑψίστης ποιητικῆς τέχνης. Οἱ πιστοί καλοῦνται αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες, πέρα ἀπό τίς ὑλικές ἀπολαύσεις τῶν ἡμερῶν, πού καί αὐτές εἶναι συνοδευτικές ὥς ἕνα σημεῖο τῆς μεγάλης χαρᾶς, νά πλησιάσουν νοερά τήν φάτνη τῆς Βηθλεέμ καί νά γονατίσουν μπροστά στό Θεῖο Νήπιο καί νά τοῦ ἐναποθέσουν τή ζωή τους καί τή σωτηρία τους. Ἡ θεσπέσια ἱερή ὑμνολογία τῆς μεγάλης ἑορτῆς θά τούς βοηθήσει νά ποῦν τόν ποιμενικό λόγο "διέλθωμεν δή ἕως βηθλεέμ καί ἴδωμεν... τό γεγονός, ὅ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν" (Λουκ. β΄ 15).

 

ΕΟΡΤΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Στήν Ἱερά  Μονή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυςᾶ  στά Ἅγια Μετέωρα  θα τελεσθῆ Ἱερά  Ἀγρυπνία.

Τήν Κυριακή   παραμονή τῶν Χριστουγέννων  24/12/2017 καί ὥρα 8,30  τό βράδυ  θά ἀρχίσει ὁ Ἑόρτιος  Ἑσπερινός  , ὁ Ὄρθρος καί   ἡ Πανηγυρική Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία

Μέ ἐγκάρδιες Χριστουγεννιάτικες Εὐχές

Ὁ Πατήρ Πολύκαρπος

 

Ἡ μεγάλη ἑορτή  τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως μᾶς καλεῖ νά τολμήσουμε τήν εὐλογημένη πορεία πρός τήν ταπεινή φάτνη τῆς βηθλεέμ, γιά νά ἀκούσουμε τόν ἀγγελικό χορό μέ ψαλμούς  καί ὕμνους πού ἐμήνυσαν στήν ἀνθρωπότητα τήν εἰρήνη  στόν κόσμο πού  ἔφερε ὁ Χριστός λέγοντας « Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ  καί ἐπί γῆς εἰρήνη. Αὐτήν τήν εἰρήνη  τήν γεύτηκαν πρῶτοι  οἱ ἁπλοί  ποιμένες  τῆς Βηθλεέμ, καί  ὅσοι γνησίως ἀκολουθοῦν τόν γεννηθέντα Ἰησοῦν, τόν Ἄρχοντα τῆς εἰρήνης, Ἡ χάρις  τῶν Μυστηρίων .τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, , ἡ προσευχή, ἡ ἐξομολόγηση , ἡ Θεία κοινωνία  

ἡ μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν, ἡ ἄσκησι τῶν ἀρετῶν, τῆς ἀγάπης , τῆς ὑπομονῆς  τῆς συγχωρητικότητος καί καλοσύνης , ὅλα κατεργάζονται  καί διαφυλάττουν  ἐντός μας  τόν οὐράνιο αὐτόν θησαυρό τῆς εἰρήνης , ὡς  ἀληθινά τέκνα  τοῦ Ἄρχοντος τῆς Εἰρήνης, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ .Εὐχομαι  ὁλοκαρδίως ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ νά  ἐνοικήσει πλουσίως  στις καρδιές μας, καί ἔχοντας ἀταλάντευτη  την ἀγάπη και την ἐμπιστοσύνη  στο΄γεννηθέντα Ἰησοῦν να ἀπολαμβάνουμε καί στην παροῦσα  ζωή καί αἰωνίως.   

Ἔτι  πολλά  Εὐλογημένα  καί  Ἀγιασμένα,    Χριστούγεννα

 

«Mέθοδος τῆς ἱερᾶς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ καί προσοχῆς

                                                                                                                                                                          Tά ἄδυτα τῆς καρδιᾶς δέν ἀποκαλύπτονται εὔκολα, καί πολύ περισσότερο δέν μποροῦν νά περιγραφοῦν καί νά γίνουν κατανοητά ἀπό ἐκεῖνον πού εἶναι ἀμέτοχος παρόμοιων ἐμπειριῶν.

Ἡ προσευχήτοῦ Ἰησοῦ τό "Κύριε  Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν με'  καλλιεργήθηκε κατεξοχήν ἀνάμεσα στούς μοναχούς τῆς Mονῆς τοῦ Σινᾶ. Στά μέσα τοῦ 5ου αἰώνα, ὁ Διάδοχος, ἐπίσκοπος Φωτικῆς τῆς Ἠπείρου, στόν «Ἀσκητικό του Λόγο» λέει ὅτι αὐτός πού θέλει νά καθαρίση τήν καρδιά του πρέπει παντοτινά νά τήν πυρώνη μέ τή μνήμη τοῦ Kυρίου Ἰησοῦ, ἔχοντας αὐτό καί μόνο γιά μελέτη καί ἔργο. Kαί ἕνας ἄλλος σημαντικός πνευματικός συγγραφέας τοῦ ἴδιου αἰώνα, ὁ Ἡσύχιος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τή σιναϊτική παράδοση, διδάσκει ἀνάλογα πράγματα.Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος, μᾶς  λέει ὅτι ἡ συνεχής νήψη, δηλαδή ἡ πνευματική ἐνάργεια καί ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ, ἀποδιώχνουν ἀπό τήν καρδιά τή λήθη, δηλαδή τή φυγή ἀπό τήν αἴσθηση τῆς ὑπάρξεως. Ἡ μνήμη δέ τοῦ Ἰησοῦ πρέπει νά γίνη τόσο συχνή, ὥστε νά κολληθῆ στήν ἀναπνοή. Ἐδῶ πιά βλέπουμε τή σύνδεση τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ μέ μιά ὀργανική λειτουργία τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἀναπνοή. Ὅσο συχνά ἀναπνέει ὁ ἄνθρωπος, τόσο συχνά πρέπει νά μνημονεύη τόν Ἰησοῦ· καί βέβαια ἐδῶ δέν πρόκειται γιά μεταφορική ἔννοια, ἀλλά γιά κυριολεξία. Οἱ ὁδηγίες καί ὑποδείξεις γιά τήν προσευχή αὐτή παρέμεναν περιστατικές καί διάσπαρτες ὡς τή στιγμή πού ἐμφανίστηκε ἕνα συστηματικότερο ἐγχειρίδιο τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ὁ συγγραφέας τοῦ ὁποίου παραμένει ἄγνωστος, ἀλλά εἶναι βέβαιο ὅτι ἐκπροσωπεῖ τή σιναϊτική παράδοση καί ἐκφράζει ἀπόλυτα τίς ἀρχές τοῦ βυζαντινοῦ μυστικισμοῦ.Tό ἐγχειρίδιο αὐτό ἔχει τόν τίτλο «Mέθοδος τῆς ἱερᾶς προσευχῆς καί προσοχῆς». Ὁ συγγραφέας του διακρίνει τρεῖς τρόπους προσευχῆς. Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι, ὁ προσευχόμενος νά ὑψώνη τά χέρια, τά μάτια καί τόν νοῦ του πρός τόν οὐρανό, καί νά γεμίζη ἡ φαντασία του μέ εἰκόνες ἱερές, καί ἡ ψυχή του ἀπό ἕναν θεῖο πόθο, καί σιγά σιγά μέσα στήν καρδιά του νά ἐκστασιάζεται καί νά ἐπαίρεται. Ὁ τρόπος αὐτός ὁδηγεῖ στήν πλάνη καί στήν τρέλα, διότι δημιουργεῖ αὐτό πού σήμερα θά λέγαμε παραισθήσεις καί παρανοϊκά σύνδρομα. Ἐδῶ ἐντοπίζεται ἕνα σημεῖο σαφοῦς διαφορᾶς ἀνάμεσα στίς ὀρθόδοξες καί τίς δυτικές μυστικές ἐμπειρίες, γιατί οἱ δεύτερες ἀποδέχονται τά ὁράματα ἀγγέλων καί τοῦ ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ, ἐνῶ ἀπό τούς βυζαντινούς ἡσυχαστές αὐτά θεωροῦνται δαιμονικές πλάνες καί ἀπορρίπτονται. Στόν δεύτερο τρόπο προσευχῆς, ὁ προσευχόμενος φυλάγει τόν νοῦ του ἀπό τίς ἐξωτερικές αἰσθήσεις, καί συνάγει τούς λογισμούς του, καί ἐνῶ μέ τό στόμα λέει τήν προσευχή του, συγχρόνως ὅμως ἐκτρέπεται στήν ἐσωτερική βία, τήν ὁποία ἀσκεῖ προκειμένου νά συμμαζέψη τούς λογισμούς, κλυδωνίζεται ἀνάμεσα στήν προσήλωση στήν προσευχή καί στήν συναγωγή τῶν λογισμῶν του, οἱ ὁποῖοι τελικά τοῦ στεροῦν τήν ἐσωτερική ἡσυχία.Ὁ τρίτος τρόπος τῆς προσευχῆς, μᾶς λέει ὁ συγγραφέας τοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι πράγμα παράξενο καί δυσερμήνευτο, καί γι’ αὐτούς πού τό ἀγνοοῦν ὄχι μόνο δυσδιάγνωστο, ἀλλά καί ἀπίστευτο. Ἡ οὐσία τῆς προσευχῆς αὐτῆς ἔγκειται στό νά κρατᾶ ὁ νοῦς τήν καρδιά, στό νά προσεύχεται καί νά περιστρέφεται διαρκῶς μέσα σ’ αὐτήν, καί ἀπό τό βάθος αὐτῆς νά ἀναπέμπη τίς προσευχές στόν Θεό. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται ὡς ἑξῆς: κάθεται ὁ μοναχός στό κελλί του καί σηκώνει τόν νοῦν του ἀπό κάθετι τό πρόσκαιρο. Στή συνέχεια ἀκουμπώντας τό σαγόνι του στό στῆθος, φέρνει τά μάτια του πρός τό μέσο τῆς κοιλιᾶς, στόν ὀμφαλό, καί προσπαθεῖ νά ἐλέχγη καί τήν ἀναπνοή τῆς μύτης, ὥστε νά μήν εἶναι ἄτακτη. Tώρα πρέπει νά ἐρευνήση μέ τόν νοῦ στά ἔγκατά του, ὥστε νά ἐντοπίση τόν τόπο τῆς καρδιᾶς, ὅπου ἐμφιλοχωροῦν ὅλες οἱ ψυχικές δυνάμεις. Ἀρχικά θά βρῆ ἐδῶ σκότος παχύ, ἄν ὅμως ἐπιμείνη, θά νιώση χαρά ἀνείπωτη. Ὁταν ὁ νοῦς βρῆ τόν τόπο τῆς καρδιᾶς, βλέπει ἀμέσως πράγματα πού δέν γνώριζε. Tότε βλεπει τόν ἀέρα πού παρεμβάλλεται μεταξύ καρδιᾶς καί τοῦ ἑαυτοῦ του ὅλον φωτεινό, καί ἐάν τότε ἀνακύψη κάποιος λογισμός στόν νοῦ, προτοῦ αὐτός ἀποκτήση στή φαντασία εἴδωλο καί μορφή, ἀποδιώχνεται μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἰησοῦ Xριστοῦ.

 

 

 

Λόγος εις τα Άγια Θεοφάνεια [κείμενο]

 

 

Λόγος εις τα Άγια Θεοφάνεια [κείμενο]

Αγίου Πρόκλου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις·
τοῦ γάρ γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει Σοι, ἀγαπητόν Σε Υἱόν ὀνομάζουσα·
καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές.
Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας, δόξα Σοι.

 

Φάνηκε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί τόν ἄχαρο κόσμο στόλισε μ᾿ ἀπέραντη εὐφροσύνη. Σήκωσε πάνω Του τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, καί καταπάτησε γιά πάντα τόν ἐχθρό τοῦ κόσμου. Ἁγίασε τίς πηγές τῶν ὑδάτων καί φώτισε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Θαύματα ἀναμείχθηκαν μέ μεγαλύτερα θαύματα.

Σήμερα, ἀπό τή χαρά πού ἔφερε ὁ Σωτήρας μας Χριστός, χωρίστηκαν ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα καί ἀπ᾿ ἄκρη ὡς ἄκρη γέμισε ὁ κόσμος εὐφροσύνη. Ἡ σημερινή γιορτή ἀποκαλύπτει μεγαλύτερα θαύματα ἀπό ἐκείνη τῆς Χριστουγεννιάτικης νυχτιᾶς. Γιατί ἐκείνη τήν νύχτα πού μᾶς πέρασε χαιρότανε μονάχα ἡ γῆ, καθώς βάσταζε πάνω της στήν ἀγκαλιά τῆς φάτνης τόν Παντοκράτορα Θεό. Σήμερα ὅμως, πού γιορτάζουμε τά Θεοφάνεια, εὐφραίνεται μαζί της καί ἡ θάλασσα. Καί εὐφραίνεται γιατί διά μέσου τοῦ Ἰορδάνη λαμβάνει μέρος καί αὐτή στήν εὐλογία τοῦ ἁγιασμοῦ.

Στή γιορτή τῆς θείας Γέννησης ὁ Θεός φάνηκε βρέφος μικρό, νιογέννητο, δείχνοντας ἔτσι τή δική μας νηπιότητα. Σήμερα ὅμως τόν βλέπουμε τέλειο ἄνθρωπο, τέλειο Υἱό, ἀπό τέλειο Πατέρα γεννημένον. Ἐκεῖ φανέρωσε τό θεῖο βρέφος τό ἀστέρι πού ἀνέτειλε ἀπό τήν ἀνατολή, καί ἐδῶ ὁμολογεῖ γι᾿ Αὐτόν ἀπό τόν οὐρανό ὁ Θεός Πατέρας, ἀπό Τόν ὁποῖον γεννήθηκε πρό τῶν αἰώνων.

Ἐκεῖ Τοῦ πρόσφεραν - ὡσάν σέ βασιλιά - δῶρα οἱ Μάγοι, πού πεζοπόρησαν ἀπό τήν ἀνατολή. Ἐδῶ ἄγγελοι ἀπό τόν οὐρανό φερμένοι Τοῦ πρόσφεραν τή διακονία πού πρέπει μόνο σέ Θεό. Ἐκεῖ τυλίχτηκε μέσα στά σπάργανα καί ἐδῶ λύνει μέ τό βάπτισμα τίς σειρές τῶν παραπτωμάτων καί τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας μας. Ἐκεῖ ὁ βασιλιάς τῶν οὐρανῶν ντύθηκε σάν βασιλική ἀλουργίδα τόν κόσμο, ἐδῶ ἡ πηγή τῆς ζωῆς ντύνεται ὁλόγυρα τά ποταμίσια κύματα.

Ἐλᾶτε λοιπόν νά ἰδεῖτε παράδοξα θαύματα. Ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης λούζεται στοῦ Ἰορδάνη τά νερά. Ἡ φωτιά βουτάει καί σμίγει μέ τά νερά. Καί ὁ Θεός ἀπ̉ ἄνθρωπο ἁγιάζεται. Σήμερα ὁλόκληρη ἡ κτίση βροντοφωνάζει καί ἀνυμνεῖ:

«Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου!!» Σύ πού ἔρχεσαι διά τῆς Προνοίας Σου μέσα ἀπ᾿ ὅλα τά κτίσματά Σου. Σύ πού συντηρεῖς τό ὕψος τοῦ στερεώματος καί ἔντεχνα ὁδηγεῖς σάν ἥμερο ἄλογο μέ χαλινάρι τήν τροχιά τοῦ Ἥλιου. Σύ πού βάζεις σέ τάξη χωρίς διόλου ν᾿ ἀνακατεύονται τά πλήθη τῶν ἀστέρων καί μᾶς κερνᾶς πλούσια ἀγέρα γιά νά ἀναπνέουμε ἀσταμάτητα ζωή. Σύ πού ζεσταίνεις καί ζωογονεῖς τή μάννα γῆ ὥστε νά μᾶς χαρίζει τούς καρπούς της ὁλοχρονίς. Σύ πού δαμάζεις καί σταματᾶς τήν πολυκύμαντη θάλασσα ζώνοντάς την ὁλοτρόγυρα μ᾿ ἕνα μικρούτσικο χαλινάρι ἀπό ἀμμοχάλικο. Σύ πού σπρώχνεις τά νερά ἀπό τῆς γῆς τά σπλάχνα καί φτιάχνεις τίς πηγές. Σύ πού καθοδηγεῖς τίς ποταμίσιες ὄχθες νά πορεύονται χωρίς χαμό καί περιπλάνηση ὡς τή θάλασσα. Τοῦτα ὅλα τά θαυμάσια ἀναλογιζόμαστε καί ἀπό τά κατάβαθά μας βγαίνει ἡ κραυγή: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Πές μας λοιπόν, Ποιός εἶν᾿ Αὐτός, μακάριε Δαυΐδ;

Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας πού μᾶς φανερώθηκε μ᾿ ἀνθρώπινη μορφή. Ἀλλά δέν τό λέει αὐτό μόνον ὁ προφήτης Δαυΐδ. Τό λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού συμφωνεῖ μαζί του καί διδάσκει: «Μᾶς φανερώθηκε ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού σώζει κάθε ἄνθρωπο καί μᾶς διδάσκει ὅλους μας». Ὄχι μερικούς ἀλλά ὅλους μας. Σ᾿ ὅλους, Ἰουδαίους καί Ἕλληνες χαρίζει μέ τό βάπτισμα τή σωτηρία καί ὑποδείχνει τό σωτήριο αὐτό λουτρό σάν εὐεργέτημα δοσμένο δωρεάν σέ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή πού τό ζητάει.

Ἐλᾶτε νά δεῖτε πρωτόγνωρο κατακλυσμό, πολύ μεγαλύτερον καί δυνατότερον ἀπ᾿ ἐκεῖνον πού γίνηκε τήν ἐποχή τοῦ Νῶε. Ἐκεῖ τό νερό ἔπνιξε τούς ἀνθρώπους καί ἐδῶ τό νερό τοῦ βαπτίσματος, κείνους πού εἶχαν πεθάνει πνευματικά ξαναζωντάνεψε, μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ πού σήμερα βαπτίστηκε. Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἔφτιαξε κιβωτό στέρεα ἀπό ξύλα καί ἐδῶ ὁ Χριστός ὁ νοητός Νῶε, προσέλαβε ἀπό τήν ἄφθορο παρθένο Μαρία τήν κιβωτό τοῦ σώματος. Ἐκεῖ ὁ Νῶε ἄλοιψε τήν κιβωτό ἐξωτερικά μέ ἄσφαλτο πίσσα. Ἐδῶ ὁ Χριστός δυνάμωσε καί περιφρούρησε τήν κιβωτό τοῦ σώματος μέ τό χρῖσμα τῆς πίστεως. Ἐκεῖ περιστερά πού βάσταζε κλαδί ἐλιᾶς προμήνυσε τήν εὐωδία τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέ τή μορφή ὁλόασπρης περιστερᾶς παρουσιάστηκε καί σ᾿ ὅλους φανέρωσε τόν ἐλεήμονα Κύριο.

Ἀλλά μέ καταπλήττει ἡ ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Κυρίου. Γιατί δέν ἀρκέστηκε, Αὐτός ὁ γεννημένος τέλειος Υἱός ἀπό τέλειο Πατέρα, νά γεννηθεῖ καί ἐπί γῆς τέλειο βρέφος ἀπό τά σπλάχνα μιᾶς γυναίκας. Δέν ἀρκέστηκε Ἐκεῖνος πού εἶναι σύνθρονος μέ τόν Θεό Πατέρα νά λάβει τή μορφή τοῦ δούλου ἀλλά καί σάν τόν τελευταῖο ἁμαρτωλό προσέρχεται νά βαπτισθεῖ. Ἀλλά ἄς μή γίνει ἡ κοινή γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους εὐεργεσία σκάνδαλο γι᾿ αὐτούς πού τούτη τήν ὥρα μέ ἀκοῦνε. Γιατί βαπτίζεται ὁ Δεσπότης πάντων Χριστός ὄχι γιατί ἔχει ἀνάγκη ἀπό ψυχικό καθαρισμό, ἀλλά γιά νά οἰκονομήσει μέ δυό τρόπους τό συμφέρον τῶν ψυχῶν μας, ὥστε καί μέ τό νερό νά μᾶς δωρίσει τήν ἁγιαστική χάρη καί νά προτρέψει τόν καθένα μας νά βαπτιστεῖ.

Καθώς μᾶς λέει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής, ἦρθε ὁ Ἰησοῦς ἀπό τή Γαλιλαία στόν Ἰορδάνη ὅπου βρισκόταν ὁ Ἰωάννης γιά νά βαπτιστεῖ ἀπ̉ αὐτόν. Τό τί συνέβηκε τότε ἀδερφοί μου δέν μπορεῖ νά τό χωρέσει νοῦς ἀνθρώπινος. Γιατί ξεπερνᾶνε κάθε θέαμα καί ἄκουσμα ὅσα συνέβηκαν ἐκεῖ. Τρέμει ὁ νοῦς. Χάνεται ἡ λαλιά μή τολμώντας νά ἐξιστορήσει τά ἀνέκφραστα. Γι‹ αὐτό λοιπόν καί ὅταν εἶδε ὁ Ἰωάννης τόν Δεσπότη μας Χριστό νά τόν πλησιάζει, μέ πολύ καρδιοχτύπι, πέφτοντας καί ἀγκαλιάζοντας τά πόδια Του τοῦ εἶπε παρακλητικά: Γιατί βιάζει ἐμένα τόν ἀδύνατο ἄνθρωπο ὁ Παντοδύναμος Θεός μου νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Δέν εἶμαι ἐγώ σέ θέση νά ἐπιχειρήσω κάτι τέτοιο. Πῶς νά τολμήσω νά Σέ βαπτίσω; Πότε συνέβηκε νά καθαριστεῖ ἡ φωτιά ἀπό τό ξερό χορτάρι; Πότε ἔπλυνε ἡ λάσπη τήν πηγή; Πῶς νά βαπτίσω Ἐσένα τόν Κριτή τῆς οἰκουμένης ἐγώ ὁ ὑπεύθυνος γιά τόσες ἁμαρτίες; Πῶς νά Σέ βαπτίσω Δέσποτά μου; Δέν βλέπω ἁμαρτία πάνω Σου. Δέν ἔχεις πέσει θῦμα τῆς κατάρας τοῦ προπάτορα Ἀδάμ. Δέν ἔχεις καθόλου λερωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία. Γιατί ἄν καί ἔκλινες οὐρανούς καί κατέβηκες, τίποτα ἀπό τά θελήματα τοῦ Θεοῦ Πατέρα δέν παρέβηκες.

Τί κάνεις Δέσποτά μου;
Γιατί μ᾿ ἀναγκάζεις νά κάνω κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις μου; Ποτέ καί τίποτα δέν τόλμησα νά κάνω ἀπ᾿ ὅλα ὅσα παροργίζουν τήν ἀγαθωσύνη Σου. Σάν δοῦλος πιστός γεμάτος ἀγάπη καί σεβασμό γιά τόν ἀφέντη του πρότρεξα καί ἐμήνυσα στόν κόσμο τήν παρουσία Σου. Ἐνῶ βρισκόμουνα ἀκόμη μέσ᾿ τήν κοιλιά τῆς μάννας μου, δανείστηκα τή γλώσσα της καί Θεό τοῦ κόσμου Σέ ἐκήρυξα. Ὅλους τούς προετοίμασα νά Σέ δεχθοῦν, νά Σ᾿ ἀπαντήσουν. Πές μου λοιπόν Κύριέ μου, πῶς θ᾿ ἀνεχθεῖ νά δεῖ ὁ ἥλιος τόν Παντοκράτορα Θεό ἔτσι νά ἐξευτελίζεται ἀπό τήν τόλμη ἑνός δούλου Του καί δέν θά ρίξει καυτερές φωτοβολίδες νά μέ κατακάψει, ὅπως ἔκανε ἐκείνους τούς καιρούς τούς ἄσωτους Σοδομίτες; Πῶς θά ἀντέξει ἡ γῆ νά δεῖ Ἐκεῖνον πού ἁγιάζει τούς ἀγγέλους, ἀπέριττα νά βαπτίζεται ἀπό χέρι ἀνθρώπου ἁμαρτωλοῦ καί δέν θ᾿ ἀνοίξει τά σπλάχνα της γιά νά μέ καταπιεῖ, ὅπως ἔκανε τόν Ἀβειρών καί τόν Δαθάν;
Πῶς νά βαπτίσω Δέσποτά μου Ἐσένα πού δέν μολύνθηκες ἀπό τής φυσικῆς γέννησης τό λέρωμα; «Ἐξ ἀσπόρου γαστρός, ἄσπορος προῆλθε καρπός». Πῶς λοιπόν ἐγώ ὁ χιλιολερωμένος ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπος νά ἁγνίσω τόν Θεό; Θεό ἀναμάρτητο; Ἐγώ ἔχω ἀνάγκη νά βαπτιστῶ ἀπό Σένα καί Σύ ἔρχεσαι σέ μένα; Μ᾿ ἔστειλες νά βαπτίζω, Κύριέ μου, καί δέν παράκουσα τήν ἐντολή Σου. Πρότρεπα ὅλους πρός τό βάπτισμα καί τούς ἔλεγα: «Ὁμολογῆστε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τίς ἁμαρτίες σας, γιατί Αὐτός εἶναι ὁ μόνος ἀγαθός. Αὐτός πού ἔρχεται πίσω μου δέν εἶναι βλοσυρός καί αὐστηρός. Εἶναι ἀγαθός καί Υἱός Πατέρα Ἀγαθοῦ. Δέν φέρεται γιά λίγο μονάχα μ᾿ ἀγαθωσύνη καί ὕστερα ἀλλάζει διάθεση γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἀλλά τό ἔλεός Του μένει εἰς τόν αἰώνα. Καί ἐπειδή τό ἔλεός Του εἶναι ἀμέτρητο γι᾿ αὐτό καί οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἀνυμνώντας Τοῦ ἔλεγαν:
«Εὐλογημένος Σύ πού ἔρχεσαι στ̉ ὄνομα τοῦ Κυρίου». Ὁ Κύριος καί ὁ Θεός μας μᾶς φανερώθηκε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καί διέλυσε τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας πού μᾶς περιέλουζε. Μᾶς φανερώθηκε ὁ οὐράνιος τσοπάνης καί ἔδιωξε ἀπό τό κοπάδι τῶν παιδιῶν Του τούς λύκους τοῦ διαβόλου. Μᾶς φανερώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Πατρός καί χάρισε μέ τό βάπτισμα τήν υἱοθεσία στούς πιστούς. Μᾶς φανερώθηκε ἡ ζωή ὁλόκληρου τοῦ κόσμου καί μέ τό θάνατό Του θανάτωσε τόν θάνατο ὡς ἀθάνατος καί ἀξίωσε νά ζήσουν ζωή ἀθάνατη, ἐκεῖνοι πού εἶχαν πέσει στή φθορά καί στό θάνατο.

Ἀλλά ἐνῶ ἐγίνονταν ὅλα αὐτά, ὁ Θεός Πατέρας ἀγαλλώμενος μέ τήν ὑπερβολική ταπείνωση τοῦ Υἱοῦ, ἀνοίγει διάπλατα τίς πύλες τοῦ οὐρανοῦ καί μέ βροντερή φωνή ξεχειλισμένη ἀπό αἰσθήματα πού πλημμυρίζουνε μιά πατρική καρδιά, ἀνακράζει: «Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Καί γιά νά μήν μπερδευτεῖ ὁ νοῦς ὅσων ἀκούγανε ὅλα τοῦτα - ἄν εἶναι δηλαδή Υἱός ὁ Βαπτιστής ἤ ὁ Χριστός- ἔρχεται τό Ἅγιον Πνεῦμα, σάν ἄσπρο περιστέρι καί δείχνει Ἐκεῖνον πού βαπτιζόταν καί πού ὁ Θεός Πατέρας τόν μαρτυροῦσε στούς ἀνθρώπους σάν μονογενή Υἱό Του. Σ᾿ Αὐτόν πρέπει ἡ δόξα, τό κράτος, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνηση σήμερα καί πάντοτε καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν



Δεκαπενθήμερο φυλλάδιο Ι.Ν.Αγίου Νικολάου Νικαίας Τεύχος 107 6-1-2008
Πηγή: http://anavaseis.blogspot.com/2010/01/blog-post_7486.html

 

Κυριακή μετά τά Φῶτα Ἀπόστολος Κυριακῆς: Ἐφεσ. δ΄ 7-13

 



Ἀδελφοί, ἐνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις.τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστίν; εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς;                                                                               Κυριακή μετά τά Θεοφάνεια καί ὅλη ἡ κτίση εἶναι λουσμένη στό φῶς καί τήν χάρη τοῦ Θεοῦ.Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καταυγάζει ὅλους τούς πιστούς.Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας ἀναφέρεται σ’ αὐτή τήν δωρεά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.Λέει λοιπόν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι στόν καθένα μας ξεχωριστά ὁ Θεός ἔδωσε τήν  χάρη του.Δέν τήν ἔδωσε  σ΄ ὅλους τό ἴδιο.Ἀλλά στόν καθένα μας σύμφωνα μέ τό μέτρο τῆς σοφίας καί τῆς δικαιοσύνης του.Γι’ αὐτό κάποιος ψαλμός λέει προφητικά. Ὅταν ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάληψή του ἀνέβηκε στόν οὐρανό, ἔδεσε αἰχμαλώτους τούς ἐχθρούς του, δηλαδή τόν σατανᾶ καί τό θάνατο, κι΄ ἔδωσε χαρίσματα στούς ἀνθρώπους.Τό  ὅτι ὁ Χριστός ἀνέβηκε στούς οὐρανούς, ὑποδηλώνει ὅτι πιό πρίν κατέβηκε στήν γῆ μας καί ἔγινε ἄνθρωπος καί θυσιάστηκε γιά μᾶς. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός πού κατέβηκε στήν γῆ, ὁ ἴδιος ἀνέβηκε πάνω.                                                                                  Ἡ θεία χάρις μία εἶναι, ἀλλά κατά τό μέτρον τοῦ καθενός ἐμφανίζεται, ἐργάζεται, ὁρᾶται, ναί, ὁρᾶται! Ἄχ, καί πόσον σκιρτάει μέσα σου ὅταν βλέπεις, ὅταν αἰσθάνεσαι αὐτήν τήν θεία χάρη! «Ἐγώ εἶπα, θεοί ἐστέ καί υἱοί Υψίστου πάντες» (Ψαλμ. 81,6)Ὦ! χάρις, χάρις! Ἔλα καί σέ μᾶς, ἔλα γρήγορα, ἔλα. Πόσον ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος, πώς μεταβάλλεται, πώς γίνεται ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος ὅταν τόν ἐπισκιάσει ἡ θεία χάρις! Αὐτή ἡ θεία χάρις ἔκανε τούς μάρτυρας ὄχι μόνον νά μήν αἰσθάνονται τούς πόνους τοῦ μαρτυρίου των, ἀλλά καί νά χαίρονται πού μαρτυροῦν διά τόν Χριστόν.«Ἕνεκα Σου θανατούμεθα ὅλην τήν ἡμέραν, ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς» (Ψαλμ. 43, 23). Ἄλλο νά αἰσθάνεσαι καί ἄλλο νά διαβάζεις ἤ νά ὁμιλεῖς περί θείας χάριτος.Αὐτή ἡ θεία χάρις ἔκανε τόν Μοτοβίλωφ, τόν μαθητή τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, νά μή μπορεῖ νά δεῖ τό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ἀπό τήν ὑπερβολική λάμψη αὐτοῦ.Νά ἀναφέρω καί ἄλλο; Πολλές φορές ἀποροῦσα, πώς οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν προσηύχοντο, σήκωναν τά χέρια ψηλά; Δέν μπορούσα νά καταλάβω. Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά, τότες τό κατάλαβα.Δέν μπορεῖς, ἀδελφέ, να συγκρατήσεις τόν ἑαυτό σου, ὅταν ἔρχεται αὐτή ἡ χάρις, νά ποῦμε, δέν μπορεῖς. Ἀλλά ποτές, ὅμως, στήν ζωή μου δέν σήκωσα κι εγώ τά χέρια ψηλά στόν οὐρανό. Ψυχικῶς τά  σήκωσα πολλές φορές. Ὡς υἱός πρός Πατέρα.Δέν μπορεῖς νά συγκρατήσεις τόν ἐαυτό σου. Ὅταν ὑπερεκχυλίσει ἡ χάρις, τότες κι ἐσύ τά χάνεις. Ὅταν συσταλεῖ ἡ χάρις, τότε σέ πιάνει ρῖγος. Ὅταν ἔρθει ἡ χάρις ξεχνᾶς καί τίς θλίψεις καί τά βάσανα, χαλάλι νά γίνουν ὅλα. Ὅταν ἔρθει ἡ λύπη, ξεχνᾶς τήν χάρη καί λές, ἀμάν, ὁ Θεός μ' ἐγκατέλειψε, οὔτε νά προσευχηθῶ τίποτε, πάει, ὁ Θεός μ' ἐγκατέλειψε, , τρόπον τινά, μ' ἔχει γιά τήν κόλαση.Ὅταν γυρίσεις ἀπ' τήν ἄλλη πλευρά, ξεχνᾶς τά πρώτα· γυρίζεις στά πρώτα, ξεχνᾶς τά δεύτερα. Ἔτσι εἶναι. Ἔ, ἔτσι, γυμνάζεται ὁ ἄνθρωπος στήν ταπείνωση.«Οὐχί ἐγώ, ἀλλά ἡ χάρις ἤ σύν ἐμοί», Πόσο, μά πόσο γλυκύς εἶναι ὁ Ἰησοῦς!Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα.Μά πόσο γλυκύς εἶναι ὁ Ἰησοῦς!Ἡ χάρις διατηρεῖται μέ τήν ταπείνωση καί τήν εὐχαριστία εἰς τόν Θεό.Ἡ ταπείνωσις ὅτι «ἐγώ δέν εἶμαι ἄξιος κληθῆναι υἱός Σου, ποίησόν με ὡς ἕνα ἐκ τῶν δούλων σου» (Λουκ. 15,19), ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἀπόστολος (Κορ. 15, 10                                             Μορφὲς τῆς ἐμπειρίας τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.      Ποιὲς εἶναι οἱ ἐμπειρίες τῆς χάριτος ποὺ μπορεῖ νὰ λάβῃ ὁ χριστιανός, ὥστε ἡ πίστις καὶ ἡ χριστιανικὴ ζωὴ νὰ μὴ εἶναι γι᾿ αὐτὸν κάτι διανοητικὸ καὶ ἐξωτερικό, ἀλλὰ ἀληθινὴ αἴσθησις πνευματικὴ τοῦ Θεοῦ, κοινωνία μὲ τὸν Θεό, οἰκείωσις τοῦ Θεοῦ, στὴν ὁποία συμμετέχει ὁ ὅλος ἄνθρωπος;Εἶναι πρῶτα - πρῶτα μία ἐσωτερικὴ πληροφορία ὅτι διὰ τῆς πίστεως στὸν Θεὸ βρίσκει τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς του. Αἰσθάνεται ὅτι ἡ πίστις του πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι πίστις ποὺ τὸν ἀναπαύει ἐσωτερικά, ποὺ δίνει νόημα στὴν ζωή του καὶ τὸν καθοδηγεῖ, ποὺ εἶναι ἕνα δυνατὸ φῶς ποὺ τὸν φωτίζει. Ὅταν αἰσθανθῇ ἔτσι τὴν χριστιανικὴ πίστι μέσα του, ἀρχίζει νὰ ζῇ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι κάτι ἐξωτερικὸ γι᾿ αὐτόν.Ἄλλη ἐμπειρία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀκούει στὴν καρδιά του τὴν πρόσκλησι τοῦ Θεοῦ νὰ μετανοήσῃ γιὰ τὰ σκοτεινὰ καὶ ἁμαρτωλά του ἔργα, νὰ ἐπιστρέψει στὴν χριστιανικὴ ζωή, νὰ ἐξομολογηθῇ, νὰ μπῇ στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀκούει μέσα του, εἶναι μία πρώτη ἐμπειρία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Τόσα χρόνια ποὺ ζοῦσε μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό, τίποτε δὲν καταλάβαινε.Ἀρχίζει νὰ μετανοῇ· ἐξομολογεῖται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ζωή του στὸν Πνευματικό. Μετὰ τὴν ἐξομολόγησι αἰσθάνεται βαθειὰ εἰρήνη καὶ χαρά, ποὺ οὐδέποτε στὴν ζωή του εἶχε αἰσθανθεῖ. Καὶ τότε λέει: «Ἀνακουφίσθηκα». Αὐτὴ ἡ ἀνακούφισις εἶναι ἐπίσκεψις τῆς θείας χάριτος σὲ μία ψυχὴ ποὺ μετενόησε, καὶ ὁ Θεὸς θέλει νὰ τὴν παρηγορήσῃ.Τὰ δάκρυα ποὺ ἔχει ὁ μετανοῶν χριστιανός, ὅταν προσεύχεται καὶ ζητᾶ συγχώρησι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ὅταν ἐξομολογῆται, εἶναι δάκρυα μετανοίας. Αὐτὰ τὰ δάκρυα εἶναι πολὺ ἀνακουφιστικά. Φέρνουν πολλὴ εἰρήνη στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ τότε ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ὅτι αὐτὰ εἶναι δῶρο καὶ ἐμπειρία τῆς θείας χάριτος.Ὅσο βαθύτερα μετανοεῖ καὶ ἔρχεται σὲ περισσότερη ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ προσεύχεται μὲ ἕνα θεϊκὸ ἔρωτα, τόσο ἐκεῖνα τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας γίνονται δάκρυα χαρᾶς, δάκρυα ἀγάπης καὶ θείου ἔρωτος. Αὐτὰ τὰ δάκρυα ποὺ εἶναι ἀνώτερα ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας, εἶναι καὶ αὐτὰ μία ἀνωτέρα ἐπίσκεψις καὶ ἐμπειρία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.Προσερχόμεθα νὰ κοινωνήσουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μετανοημένοι, ἐξομολογημένοι, μὲ νηστεία καὶ πνευματικὴ προετοιμασία. Μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία τί αἰσθανόμεθα; Βαθειὰ εἰρήνη στὴν ψυχή μας, χαρὰ πνευματική. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἐμπειρία καὶ ἐπίσκεψις τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.Ἄλλες φορὲς πάλι, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προσευχῆς ἢ τῆς θείας λατρείας ἢ τῆς Θείας Λειτουργίας, αἰσθανόμεθα ἀνεκλάλητη χαρά. Κι αὐτὸ εἶναι ἐπίσκεψις τῆς θείας χάριτος καὶ ἐμπειρία Θεοῦ.Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλες ἀνώτερες ἐμπειρίες τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀνώτερη ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ θέα τοῦ ἄκτιστου Φωτός. Αὐτὸ τὸ Φῶς εἶδαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου στὸ Ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως. Εἶδαν τὸν Χριστὸ νὰ λάμπῃ ὅλος σὰν τὸν ἥλιο μὲ ἕνα οὐράνιο καὶ θεῖο φῶς, τὸ ὁποῖο δὲν ἦταν ὑλικό, κτιστὸ φῶς, ὅπως εἶναι ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἄλλα κτιστὰ φῶτα. Ἦταν ἄκτιστο Φῶς, δηλαδὴ τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ, τὸ Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος.Αὐτοὶ ποὺ καθαρίζονται τελείως ἀπὸ τὰ πάθη τους κι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ προσεύχονται μὲ ἀληθινὴ καὶ καθαρὰ προσευχή, ἀξιώνονται αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐμπειρίας, νὰ ἰδοῦν τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν ζωή. Αὐτὸ τὸ Φῶς εἶναι ποὺ θὰ λάμπη στὴν αἰώνια ζωή. Κι ὄχι μόνο τὸ βλέπουν ἀπὸ τώρα, ἀλλὰ καὶ τοὺς βλέπουν ἀπὸ τώρα μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ Φῶς. Διότι αὐτὸ τὸ Φῶς περιβάλλει τοὺς Ἁγίους. Ἐμεῖς δὲν τὸ βλέπουμε, ἀλλὰ οἱ καθαροὶ στὴν καρδιὰ καὶ ἅγιοι τὸ βλέπουν. Τὸ φωτοστέφανο ποὺ εἰκονίζεται γύρω ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῶν Ἁγίων εἶναι τὸ Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ τοὺς ἔχει φωτίσει καὶ ἁγιάσει.Στὸν βίο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου διαβάζουμε ὅτι τὸν Μέγα Βασίλειο, ὅταν προσευχόταν στὸ κελλί του, τὸν ἔβλεπαν νὰ λάμπῃ ὅλος καὶ ὅλο τὸ κελλί του ἄκτιστο Φῶς, τὸ ὁποῖο τὸν περιαύγαζε. Καὶ σὲ πολλοὺς βίους τῶν Ἁγίων βλέπουμε τὸ ἴδιο.Ἄρα λοιπὸν τὸ νὰ ἀξιωθῇ κανεὶς νὰ ἰδῆ τὸ ἄκτιστο Φῶς εἶναι μία ἀνωτάτη ἐμπειρία Θεοῦ, ἡ ὁποία δὲν δίδεται σὲ ὅλους, ἀλλὰ σὲ ἐλαχίστους, ὅσους ἔχουν προχωρήσει στὴν πνευματικὴ ζωή. Κατὰ τὸν ἀββᾶ Ἰσαάκ, σὲ κάθε γενεὰ μόλις ἕνας ἄνθρωπος κατορθώνει νὰ ἰδῇ ἐναργῶς τὸ ἄκτιστο Φῶς (Λόγος λβ´). Ὑπάρχουν ὅμως καὶ σήμερα χριστιανοὶ ἅγιοι ποὺ ἀξιώνονται νὰ ἔχουν αὐτὴ τὴν μοναδικὴ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ.Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τήν χάρη καί ἀπέθανε μέ αύτήν.Μακαριότερος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔζησε καί τήν ηὔξησε, τήν ἐμαγάλωσε καί ἔπειτα ἐκοιμήθη
 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιζ´ 12-19

 

 

«Ἰησοῦ ἐπιστάτα ἐλέησον ἡμᾶς».
ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ»
τοῦ Ἀρχιμ. Εὑσεβίου Κόκκορη
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010
β´ἔκδ., σελ. 35

.       Ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς παρουσιάζει τὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι εἰκόνα φρίκης καὶ ἀπογνώσεως, γιὰ τὰ δεδομένα μάλιστα τῶν χρόνων, ποὺ ἐδίδαξε ὁ Ἰησοῦς τὰ «ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς» (Ἰωάν. Ϛ´ 68). Ἡ κοινωνία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐπειδὴ ἡ ἀρρώστια τῆς λέπρα ἦταν μεταδοτικὴ καὶ ἀθεράπευτη, ἀπεμάκρυνε τοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ γονεῖς, ἀδέλφια, παιδιά, συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ τοὺς ἐξόριζε μόνους καὶ ἀβοήθητους, σὲ κάποια ἔρημη κοιλάδα. Ἡ κατάστασή τους ἦταν τραγική: ζωντανὰ πτώματα, ὑπάρξεις μυριοβασανισμένες, φρικαλέα σώματα, παραμορφωμένα ἀπὸ τὴ μάστιγα τῆς ἀσθένειας. Μὲ τὰ πρόσωπα καταπληγιασμένα, μὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος ξερὰ καὶ σκελετωμένα, ὑψώνουν οἱ δέκα λεπροὶ τῆς σημερ. εὐαγγελ. περικοπῆς τὴ γεμάτη συμπάθεια καὶ οἶκτο κλαυθμυρίζουσα, βραχνή, καὶ ἱκετευτικὴ φωνή τους στοὺς περαστικούς.
.      Καὶ νά, συμπτωματικὰ ἐπληροφορήθησαν οἱ δέκα λεπροί, πὼς θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὴν περιοχή τους ὁ θεραπευτὴς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων Ἰησοῦς. Ἐπιστρατεύουν ὅσες δυνάμεις τοὺς εἶχαν ἐναπομείνει, μόλις τὸν ἀντίκρυσαν ἀπὸ μακρυὰ μὲ τὴ συνοδεία του καὶ ἐφώναζαν ἀπεγνωσμένα, προφέροντας τὸ ὑπὲρ πᾶν Ὄνομα, νὰ τοὺς ἐλεήσει: «Ἰησοῦ, ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς».

ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ

.      Κύριε, Ἰησοῦ, ἄλλη δύναμη, ἄλλη παρηγοριά, ἄλλη ἐλπίδα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ στὸν ἄλλο δὲν ἔχουμε ἐκτὸς ἀπὸ ἐσένα, πού, ὅπως ἀκοῦμε καὶ μαθαίνουμε, εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Μαζὶ ὅμως μὲ τὴν φωνὴ τῶν λεπρῶν, ἂς τὸν ἐπικαλεσθοῦμε κι ἐμεῖς ὡς χριστιανοί, γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει ἀπὸ τὴ λέπρα τῆς ἁμαρτίας, λέγοντάς του: «Ἰησοῦ». Ὄνομα θεοδίδακτο, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ τὸ προσέφερε καὶ τὸ ἐναπέθεσε σὰν ἀμαράντινο κρίνο μέσα στὸ ἀνθοδοχεῖο τῆς Παναγίας καὶ τῆς εἶπε, ὅτι θὰ γεννήσει ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ θὰ φέρει Υἱόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ εἶναι ΙΗΣΟΥΣ.
.       Εἰς αὐτὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, «πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλιπ. β´ 10). Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα εὐφραίνονται Ἄγγελοι καὶ ψάλλουν τὸ «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ» (Λουκ. β´14). Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ἐκβάλλονται δαιμόνια καὶ ἀσθενεῖς θεραπεύονται. Σὺ μᾶς εἶπες Κύριε, «ἐάν τι αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου ἐγὼ ποιήσω» (Ἰωάν. ιδ´ 14). Οἱ Ἀπόστολοι ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ θαυματουργοῦσαν. Λέγει ὁ Πέτρος στὸν χωλό, ποὺ συνάντησε στὰ προπύλαια τοῦ Ναοῦ: «Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι˙ ὃ δὲ ἔχω τοῦτο σοὶ δίδωμι ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειρε καὶ περιπάτει» (Πράξ. γ´6). Μετὰ ὁ τυφλὸς Βαρτιμαῖος ἀνέκραξε μὲ πίστη: «Ἰησοῦ Υἱὲ Δαβὶδ ἐλέησόν με» καὶ ἔλαβε τὸ ζητούμενο. Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα παρουσίασε ὁ Ἄγγελος στὶς μυροφόρες τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ (Ματθ. κα´51). Τέλος, μὲ αὐτὸ τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα ἀπεκαλύφθη στὸ Σαοὺλ γιὰ νὰ τὸν μετατρέψει σὲ κοσμοκήρυκα καὶ οἰκουμενικὸ διδάσκαλο.
.      Μὲ τὴν ἐπίκληση αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος καὶ τὴν πανσθενῆ προσταγὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἐθεραπεύθησαν καὶ οἱ δέκα λεπροί. Τὴν εὐχάριστη αὐτὴν ἔκπληξη ἔρχεται ὅμως νὰ ἐπισκιάσει ἡ ἀγνωμοσύνη τῶν ἐννέα θεραπευθέντων, ἀφοῦ μόνον ὁ ἕνας καὶ αὐτὸς «ἀλλοεθνὴς» ἐπέστρεψε, ὅταν διέγνωσε τὴ θεραπεία του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη του, ἔστω μὲ ἕνα: «Εὐχαριστῶ». Δικαίως ὁ Ἰησοῦς ἐξέφρασε τὴν ἀπορία του καὶ τὴν πικρία του γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη τῶν ἐννέα, ποὺ μετὰ τὴν θεραπεία ἔτρεξαν στοὺς συγγενεῖς τους, στὶς μητέρες τους καὶ στὰ παιδιά τους, ἐλησμόνησαν ὅμως τὸν εὐεργέτην τους. Καὶ ἡ ἀπορία τοῦ Ἰησοῦ: «οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;»

ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΚΑΙ Ο ΕΝΑΣ

.      Αὐτή, δυστυχῶς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ἀναλογία σὲ ποσοστὰ καὶ ἀκόμη μεγαλύτερη σὲ ἀγνωμοσύνη, ὅσο οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι ἀτομιστὲς καὶ συμφεροντολόγοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὅμως, παρὰ τὴν ἀγνωμοσύνη τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἔπαψε νὰ μᾶς εὐεργετεῖ ποικιλοτρόπως. «Ἀνατέλλει τὸν ἥλιο ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε´ 45). Τὸν σωματικὸ πόνο, ὅπως διδάσκει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ παιδαγωγία. Θεραπεύει πάντοτε τὰ πνευματικὰ νοσήματα τῆς ψυχῆς, ἐφ’ ὅσον σπεύδουμε στὴν πρόσκλησή του, ποὺ μᾶς καλεῖ μὲ τὸ «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια´ 28). Μᾶς προφυλάσσει ὁ Κύριος, ἐφ’ ὅσον σπεύσουμε κοντά του, ἀπὸ τὴν πολυκέφαλη ἁμαρτία ποὺ δημιουργεῖ ἀσθένειες τῆς ψυχῆς πνευματικὴ λέπρα καὶ καρκίνο.
.     Αὐτὲς οἱ ἀρρώστιες, δὲν ζημιώνουν μόνο γιὰ λίγο χρόνο τὸ σῶμα μας, ἀλλὰ ταλαιπωροῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν παροῦσα ζωὴ καὶ τὸ πλέον ἐπώδυνον, θὰ μᾶς βασανίζουν καὶ στὴν αἰωνιότητα. Μᾶς ἀπαλλάσσει δὲ ὁ Κύριος ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας διὰ τῆς Μετανοίας. Τότε ὁμοιάζουμε μὲ τὸν Θεό, ὅταν εὐεργετοῦμε τοὺς ἀγνώμονες καὶ κακούς.

ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ

.      Ἂς καθρεφτίσουμε τὸν ἑαυτόν μας κι ἐμεῖς σήμερα στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, τὸ τόσο συγκλονιστικὸ καὶ διδακτικό, ἀναλογιζόμενοι τὶς τόσες ἄπειρες εὐεργεσίες καὶ δωρεὲς τοῦ Θεοῦ. Ἂν θέλαμε, ὄχι νὰ τὶς ἀναπτύξουμε ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ τὶς κατονομάσουμε, θὰ ἔπρεπε νὰ γεμίσουμε πολλὰ βιβλία.

Ἂς ἀναλογισθοῦμε δὲ τὴν ἀχαριστία μας, διότι δὲν ξέρω πόσες φορὲς τοῦ ἔχομε πεῖ εὐχαριστῶ γιὰ τὶς τόσες δωρεές του. Μᾶς ἔχει δώσει π.χ. τὰ μάτια, ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ περιεργαζόμαστε τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ γιὰ νὰ θαυμάζουμε τὸ κάλλος τῆς δημιουργίας, νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὰ προσφιλῆ μας πρόσωπα καὶ νὰ ἀντικρύζουμε τὴ σταυρωμένη τοῦ ἀγάπη, διὰ τὴν ὁποία ἀενάως θὰ πρέπει νὰ τὸν εὐγνωμονοῦμε. Κι ἐμεῖς, ἀγνώμονες καὶ ἀχάριστοι, δὲν ξέρω ἂν τοῦ ἔχουμε πεῖ ἕνα εὐχαριστῶ. Τί ὡραῖο πράγμα εἶναι ἐπίσης, ἡ εὐγνωμοσύνη μας νὰ ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς ἀνθρώπους, νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες σὲ γονεῖς καὶ διδασκάλους, ἀφοῦ, κατὰ τὴ σοφία τῶν προγόνων μας, στοὺς γονεῖς χρεωστοῦμε «τὸ ζῆν» καὶ στοὺς διδασκάλους «τὸ εὖ ζῆν». Εὐγνώμονες ἐπίσης νὰ εἴμαστε σὲ Κληρικοὺς καὶ Πνευματικούς μας Πατέρες, χωρὶς νὰ εἴμαστε καθόλου προσωπολάτρες καὶ δουλοπρεπεῖς, διότι ἄλλο εὐγνωμοσύνη καὶ ἄλλο δουλοπρέπεια.

Εὐγνώμονες τέλος σὲ ὅλους τοὺς ἔντιμους πολίτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἐργάζονται ἀφανῶς σὲ Νοσοκομεῖα, Δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ σὲ κάθε τίμια ἐργασία. Διότι μόνο μὲ τὴν εὐγένεια, τὸ χριστιανικὸ ἦθος, τὴν εὐχαριστία καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη, ἐπιτελοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς παραγγέλλει διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἀπόδοτε οὖν πᾶσι τὰς ὀφειλάς… τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμὴν μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους» (Ρωμ. ιγ´ 7). Μόνον τότε προάγονται τὰ ἄτομα, μεγαλουργοῦν οἱ Πολιτισμοὶ καὶ δοξάζεται τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

 

 

Ἰησοῦς σημαίνει σωτηρία. Εἶνε τὸ «ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλ. 2,9). Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἱκανὸ νὰ μᾶς σώσῃ. Εἶνε τὸ ὄνομα ποὺ πρὸς στιγμὴν τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀρνήθηκε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, γιὰ νὰ τὸ κηρύξῃ ὅμως κατόπιν ἀτρόμητος ἐνώπιον χιλιάδων. Αὐτὸ ἦταν τὸ ὅπλο, μὲ τὸ ὁποῖο μαχόταν καὶ νικοῦσε. Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀνέφερε, κι ἀμέσως ὁ ἐκ γενετῆς «χωλὸς» ἀπέκτησε τὴν ὑγειά του (βλ. Πράξ. 3,1-10). Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος τόσο εἶχε ἀγαπήσει τὸν Κύριο, ὥστε τὸ ὄνομα Ἰησοῦς βρίσκεται στὶς ἐπιστολές του διακόσες φορές.Ὁ Ἰησοῦς! Ἀλλ᾽ ὑπάρχουν καὶ καρδιὲς ψυχρές. Καρδιὰ ποὺ ἀκούει τὸ ὄνομα αὐτὸ καὶ δὲ συγκινεῖται, ἢ ἀκόμη χειρότερα καρδιὰ ποὺ ἀκούει μὲ ἀπάθεια νὰ τὸ βρίζουν, εἶνε νεκρή. Νὰ βρίζουν τὸν Ἰησοῦ μου, κ᾽ ἐγὼ νὰ μὴν καίγωμαι, νὰ μὴν ἀνοίγω τὸ στόμα νὰ πῶ δυὸ λέξεις διαμαρτυρίας; Θὰ εἶμαι ὁ πιὸ ἀχάριστος. Ἀλλ᾿ ὄχι. Δὲν θὰ μείνω ἀδιάφορος· θέλω τὸ ὄνομά του νὰ δοξασθῇ ἐδῶ στὴ γῆ αὐτή, ὅπου ἄλλοτε δὲν ἀκουγόταν καμμιά βλασφημία.
Ἀγαπητοί μου. Διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ λυτρώνονται ὄχι μόνο τὰ ἄτομα ἀλλὰ καὶ κοινωνίες καὶ ἔθνη. Θριαμβεύουν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἀπόδειξις ἡ μικρή μας πατρίδα. Ὅταν τὸ 1821 ἄρχισε ἡ ἐπανάστασι κατὰ τῶν Τούρκων, ὁ ἱεροκῆρυξ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων ἔγραψε στοὺς Ἕλληνες ἀγωνιστὰς περίφημο προτρεπτικὸ λόγο, στὸν ὁποῖο ἀπεδείκνυε ὅτι ἡ ἀπελευθέρωσι τῆς Ἑλλάδος θὰ συντελεσθῇ μὲ τὴν πίστι στὸ Χριστό. «Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν γόνυ κάμψει ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλ. 2,10).
 

Μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος (1931- 1975) Ἀναφορά στὴ ζωὴ καὶ στὸ ἔργο του

Εἰς ἑαυτόν
Δύσκολο νά μιλήσουμε γιά τήν ἐσωτερική ζωή τοῦ Ἐπισκόπου Νικολάου. Ἀπό τά "Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς του", ὀσφραινόμαστε τό πνευματικό του ἄρωμα, καί τήν ὀμορφιά τῆς ψυχῆς του. « Τό Ὀνομά Σου στά χείλη μου τό ἔχω συχνά. Καί ἡ ἐπίκληση αὐτή κάνει θαύματα. Γλυ­κύτατε Ἰησοῦ, βοήθησέ με νά Σοῦ κουβεντιάζω πιό συχνά.» (Ξεσπάσ­ματα σελ.7). Τροφή του ἡ προσευχή καί ἰδιαιτέρως ὅταν γίνεται τή νύκτα, πού ὅλα ἡσυχάζουν. «Ὃταν σιωπῶ καί περισυλλέγομαι, τότε βρίσκω τόν ἑαυτό μου. Μεγάλο μαρτύριο μοῦ εἶναι ἡ ἔκχυσις - καί νά εἶσαι ὑποχρεωμένος γιά κάτι τέτοιο - ἡ ζωή τοῦ ἐπισκόπου εἶναι μιά μαρτυρική ζωή. Ἡ νέκρωσις τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματί μου. Μιά σταύρωσις, ἕνα μάτωμα τῆς καρδιᾶς , πού κάνει τά μάτια νά ὑγραίνωνται καί τά χείλη νά λένε: Κύριε ἒλα καί μεῖνε μαζί μου στήν καμπή αὐτή τοῦ δρόμου.» (Ξεσπάσματα σελ. 78,79).«Χθές Τόν ἱκέτευα θερμά, ἐκοιμήθηκα στό πάτωμα καί Τοῦ εἶπα: Νά, Κύριε, κοίταξε τό παιδί Σου. Ἀπό Σένα περιμένει τή λύσι τῶν προβλημάτων του. Τό κάνω αὐτό ὄχι γιά νά ἐκβιάσω μιά λύσι δική μου, ἀλλά γιά νά Σοῦ πῶ, Κύριέ μου, πώς μόνο σέ Σένα ἐλπίζει τό παιδί Σου, γι’ αὐτό μή ἀποστρέψης τό πρόσωπό Σου. Καί ἦλθε τόσο γρήγορα ἡ παρηγοριά τοῦ Πνεύματός Του.» (Ξεσπάσματα σελ.85).   Τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ γίνεται ἀναπνοή του, βίωμα σχέσεως μυστικῆς, βαθειᾶς ἀγάπης. Γράφει στό Ἡμερολόγιο: «Ἰησοῦ! λένε τά χείλη μου καί τά μάτια μου γεμίζουν δάκρυα, ἡ καρδιά ἡδύνεται, ἡ ψυχή κατανύσσεται. Μόνο τό ὄνομα Ἰησοῦς ἀπόψε μοῦ γλύκανε τήν βραδυά. Τά χείλη χόρτα­σαν πού τό εἶπαν τόσες φορές. Τά αὐτιά ξεκουράστηκαν.Τό πνεῦμα εὐφράνθη πού τόν σκέφθηκε. Τά μάτια ἔλαμψαν μέσα ἀπό τά ὑγρά πού ἔρρευσαν τόσο ἀβίαστα. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ. Ἡ γλυκυτάτη μου προστασία. Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ... Μέ τό ὄνομά Σου ἄς σταματήσουν τά χείλη μου νά μιλοῦν, τά αὐτιά μου νά ἀκοῦνε, ὁ νοῦς μου νά σκέπτεται, τά μάτια μου νά βλέπουν. Ἀμήν.» (Ξεσπάσματα σελ.17).

  Ἡ λειτουργική ζωή ἔχει ὡς κέντρο τόν Ἱερό Ναό. Ἐκεῖ ἐπιτελοῦνται τά πάντα. Γι’αὐτό καί ὁ ἐγκαινιασμός του εἶναι μία ἱεροτελεστία μεγάλης σημασίας. Ὃπως βαπτίζεται ἕνας ἄνθρωπος γιά νά ἐγκεντρισθῆ στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί νά γίνει «σύσσωμος Χριστοῦ» καί μέλος τῆς Έκκλησίας, ἔτσι καί ὁ Ναός ἐγκαινιάζεται, βαπτίζεται, θεμελιώνεται ἡ Ἁγία Τράπεζα ἐπάνω σέ λείψανα Ἁγίων καί καθαγιάζεται. Γι’ αὐτό καί ὁ Νικόλαος μέ ἄφατη χαρά καί πνευματική ἀγαλλίαση ἐγκαινιάζει Ἱερούς Ναούς. Πῶς λοιπόν νά μή χαρεῖ καί γεμᾶτος δέος ἱερό νά προχωρήσει στήν ἀνοικοδόμηση Ναοῦ γιά τούς Εὐβοεῖς Ἁγίους ; Τόν κτίζει κοντά στή Χαλκίδα. Ἁγιάζεται ἡ πόλη καί ὁλόκληρη ἡ Εὔβοια. Οἱ Ἃγιοι Εὐβοεῖς δίνουν χαρά καί εὐλογία καί ἁγιασμό στόν ἴδιο καί στό λαό τοῦ νησιοῦ.Τά ἐγκαίνια γίνονται μέ πνευματική ἀρχοντιά καί μεγαλοπρέπεια.Στό Ἡμερολόγιό του παραθέτει τό ἐπίγραμμα πού βρίσκεται ἄνωθεν τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Εὐαγγελισμοῦ Σκιάθου "Βλέψον, ἱερεῦ, τόν θυόμενον ἄρτον, οὗτος φλόξ ἐστιν οὐχ ἡ ποτέ ἐν βάτῳ, ἀλλά φλόξ φλογός καί φλογίνη ρομφαία, ἅπτοντα ἀναιδῶς φλέγουσα ἱερέα" (Ξεσπάσματα σελ.73)«Θεέ μου, Θεέ μου, τί ὄμορφη πού εἶναι ἡ ζωή κοντά Σου.Ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ εἶναι τά Μυστήρια. Ἡ Μυστηριακή ζωή εἶναι ὅλο σφρῖγος. Ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐπισυναγωγή, ἡ Ἐκκλησία, ὅπου δύο ἤ τρεῖς ... Σηκώθηκα πρωΐ – πρωΐ γιά νά πάω στήν ἐκκλησία. Λειτουργία, λιτανεία, μέσα μου ἦλθε αὐτό πού σημειώνω.» (Ξεσπάσματα σελ.68).

 

 

ΑΓΑΛΛΙΑΜΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ω

           

(Ταπεινή ἀπόπειρα εὐλαβῶν προσεγγίσεων καί ἀγαπητῶν προσψαύσεων  εἰς τήν  Νοεράν καί καρδιακήν Προσευχήν τοῦ Ἰησοῦ μέ τήν χειραγωγία καί ἐμπειρία τῶν Ἁγωίν Πατέρων                                                 Τήν προσευχή ἂλλoι πατέρες μᾶς λένε νά τήν λέμε ὁλοκληρη καί ἂλλοι μισή.Ὃταν συνεχῶς λέμε τήν εὐχή,στήν ἀρχή θά διαπιστώσει ἡ καρδία μας τό κακό πού θά φεύγει καί μετά το καλό πού θά γίνεται κτῆμα της.Ἡ προσευχή ἀπό τήν στιγμή πού θά κατέβει στήν καρδιά νικάει τόν δράκοντα πού μᾶς σπρώχνει στίς ἁμαρτίες καί μᾶς δίνει τήν ἀληθινή ζωή.Ἐπίμενε λοιπόν στήν ἀδιάκοπη ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιά νά καταπιεῖ ἡ καρδιά σου τόν Κύριον καί   ὁ Κύριος τήν καρδία σου, καί νά γίνουν τά δύο ἓνα.Γνώριζε πώς τό ἐργο αὐτό δεν τελειώνει σέ μια καί δύο μέρες.Ἒχει  ἀνάγκη ἀπό πολύ καιρό καί  μεγάλο ἀγώνα, γιά νά διωχθεῖ  ὁ ἐχθρός ἀπό την καρδιά μας καί νά κατοικησει στην θέσει του ὁ γλυκύς Κύριος Ἰησοῦς. Μποροῦμε νά παλεψουμε νικηφόρα μέ την πονηρία τῶν δαιμόνων, ὃταν εἲμαστε ταπεινοί, ἐγκρατεῖς,προσέχουμε καί προσευχόμεθα Ὁ Ἃγιος Μακάριος γράφει:Τό κυριώτερο και σπουδαιότερο μέλημα  κάθε ἀγωνιστοῦ Χριστιανοῦ εἶναι νά μπεῖ στήν καρδιά του καί  νά ἀρχίσει πόλεμο μέ τόν σατανᾶ και να τον βγάλει ἀπό μέσα του.Ἒτσι, ἀντιπαλεύοντας μέ τούς λογισμούς γίνεται ἀδιάλλακτος ἐχθρός του.

Ό νοῦς μας μόλις ξεκοπεῖ ἀπό τίς σωματικές ἀπολαύσεις, στρέφεται πρός τήν ταιριαστή σ΄αὐτόν νοερά τροφή, δηλαδή  τήν ἀνάγνωση τῶν Θείων γραφῶν καί τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν,καί ἀσχολεῖται μέ  τήν νοερά προσευχή.  Δύο εἶναι τά φτερά, πού μποροῦν να ὑψώσουν τόν ἂνθρωπο ἀπό τήν γῆ:Ἡ καθαρότητα  καί ἡ ἁπλότητα τῆς καρδιᾶς.Πρέπει νά εἶσαι ἁπλός στίς πράξεις σου καί στίς σκέψεις σου καί στά αἰσθήματά σου.Μέ την καθαρή καρδιά θα ἀναζητᾶς τόν θεό καί μέ τήν

ἁπλότητα θά τόν βρίσκεις καί θά τόν χαίρεσαι.

Ὃταν διατηρεῖς καθαρή την καρδία σου, διατηρεῖς καί τίς ἀρετές.Ἑπόμενο εἶναι τότε νά φυλάγεσαι καί ἀπό τά παρά φύση κακά.Τότε ὃσο περνάει καιρός μέ τήν βοήθεια τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ τόσο καί θ΄ἀνεβαίνεις πρός τά ὑπερφυσικά.Γιατί ἀνασκαλεύοντας  μέ τήν νοερά προσευχή θά βγάλεις τό χῶμα καί τήν στάχτη τῶν παθῶν καί  τῶν  πονηρῶν λογισμῶν και προλήψεων ἀπό τήν καρδιά σου καί θά ξεσκεπάσεις τόν σπινθήρα τῆς

 θείας  χάριτος, πράγμα πού θά σέ φέρει ἀνείπωτη χαρά καί θά  προκάλεσει γλυκύτατά δάκρυα.

 Ἡ ἀληθινή νοερά προσευχή,  εἶναι τό τέλειον χάρισμα τοῦ θεοῦ στήν τελείως καθαρθεῖσα καρδία καί τόν πεφωτισμένο νοῦ.Τοῦτο ἀπαιτεῖ μακροχρόνια εὐκτική προσήλωση τῆς καρδιᾶς, ἀλλά καί ἒμπονη ἐμμονή, ἐπιμονή και προσοχή.Ἡ προσευχή εἶναι ὃπλο μέγιστο  τῶν ἀγωνιζομένων,μοναχῶν καί λαϊκῶν,ἰδιαιτέρως δε ἡ νοερά,ἀφοῦ δι΄αὐτῆς μαστίζονται οἱ πολέμιοι τῆς ψυχῆς καί τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.Σκοπός της εἶναι  ἡ κάθαρση τῆς καρδίας, ἡ διαμονή τοῦ γλυκυτάτου μας  Ἰησοῦ σ΄αὐτήν καί ἡ ἐξορία τοῦ ἀντικειμένου. Ἡ ἀδιάλειπτος ἐπανάληψη  τοῦ ὀνόματος τοῦ γλυκυτάτου μας  Ἰησοῦ ‘kύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν με. γίνεται ἀναπνοή τῆς ψυχῆς  καί ζωογόνος  ἣλιος  τῆς  ὁλοκλήρου ὑπάρξεως  τοῦ ἀνθρώπου.Ὁ νοῦς,ἐνδιάθετος λόγος καί βούληση συνάγονται τριαδικά ἓνα μέ τήν νοερά προσευχή,ἡ ὁποία εἶναι δωρεά χάριτος ἑνωτική θεοῦ  και ἀνθρώπου, στό πλαίσιο τῆς ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς παραδόσεως  Οἱ ἃγιοι ἦταν ὁμοιοπαθεῖς, ἀλλά ἀγωνιστές.Γι΄ αὐτό ἐμεῖς δέν ἒχουμε ἀνάγκη ἀπό ἒξυπνους καί πολυμαθεῖς ἀνθρώπους ὃσο ἀπό ἁγίους, πού βιώνουν τήν θεία ἐμπειρία τῶν  ἀκτίστων ἐνεργειῶν τῆς Παναγίας Τριάδος,πού βλέπουν τό ἱλαρό καθαρτικό καί  θεωτικό ἂκτιστο φῶς τῆς θεότητος.Κατά τό μέτρο τῆς κατανύξεως καί τοῦ θείου ἔρωτος, ὁ τύπος τῶν λόγων τῆς εὐχῆς ἀλλάζει Ἔτσι λαμβάνει τις ἑξῆς μορφές:Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,ἐλέησόν με » Ἰησοῦ,νυμφίε μου,ἐλέησόν με»Γλυκύτατε Ἰησοῦ ἐλέησόν με» Ἰησοῦ, Χριστέ, ἐλέησόν με» Ἰησοῦ ἐλέησόν με,

Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ μου…»Ποῖος ταῶν πατέρων μας δεν ἠγρύπνησε παρά τους πόδας  τοῦ Ἰησοῦ ;

Ἡ ἡσυχία εἶναι  ἀδιάσπαστη ὑπηρεσία στο θεό.Δέν ἠμοροῦμε ἀδερφέ, να συναντήσουμε τον ἀγαπημένον Ἰησοῦν εἰς τόν σάλον τοῦ κόσμου.Ἡ νοερά προσευχή εἶναι ὁ αἱμοδότης  τῶν άναβάσεων  τοῦ ἁγιασμοῦ.Εἶναι το ἐφαλτήριον τῆς ὑψώσεως τῆς ὑπάρξεως ἀπό την νηπιότητα τοῦ παρά-φύσιν», ἡ ἄπαυστη και ἀδιάλειπτος εὐχή εἶνααι το κύριο ποιοτικό χαρακτηριστικό  κάθε χριστοφόρου ψυχῆςἄθλημα  σωτηρίας  γι΄ὅλους τούς ἀγωνιστέ, μοναχούς καί λαϊκούς 

,          

 

 

ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΙ ΜΑΓΝΗΤΗΣ


Μ’ αυτές τις λέξεις χαρακτηρίζει -λακωνικά, ουσιαστικά και πολύ πετυχημένα- ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τον Μέγα Αθανάσιο στον επιτάφιο λόγο του γι’ αυτόν. Σ’ όσους τον χτύπησαν και τον κυνήγησαν με σφοδρότητα και πάθος και αμείλικτο μίσος, λόγω της ορθοδοξίας του, έγινε διαμάντι. Παρέμεινε άκαμπτος, αλύγιστος, ασυμβίβαστος, ανυποχώρητος και αδιαπραγμάτευτος. Υπεστήριξε την Ορθοδοξία μέχρι κεραίας, μέχρι και ενός γράμματος. Πολέμησε για ένα γιώτα. Ομοιούσιος πρότειναν οι συμβιβαστικοί και διπλωμάτες και συνετοί «εν εαυτοίς» θεολόγοι της εποχής του για να συμβιβάσουν τους ορθοδόξους με τους αρειανούς· ομοούσιος αντέταξε ανυποχώρητος και άκαμπτος ο Μ. Αθανάσιος. Άλλο όμοιος και άλλο ομοούσιος. Όμοιος με το Θεό είναι και ο άνθρωπος, σχετικά και κατά χάρη, ο οποίος πλάστηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν». Ο Χριστός όμως είναι ομοούσιος. Έχει την ίδια ουσία με τον Θεό Πατέρα και συνεπώς είναι Θεός. Ο Αθανάσιος δεν κάθησε να συζητήσει γι’ αυτά που ήταν κοινά μεταξύ των δύο παρατάξεων, όπως κάνουν οι σύγχρονοι οικουμενιστές θεολόγοι, αλλά θέλησε να τονίσει αυτά που χώριζαν και που διέστρεφαν το ορθόδοξο δόγμα. Προτίμησε να συνεχισθεί η διαμάχη και η σύγκρουση που συγκλόνιζε την ρωμαϊκή αυτοκρατορία, παρά να επιτευχθεί μία ειρήνη και μία ενότητα που χώριζε από τον Θεό.Διαμάντι λοιπόν λόγω της αδάμαστης και ασυμβίβαστης και σθεναρής αντιστάσεώς του· αλλά διαμάντι και λόγω της καθαρότητας του χαρακτήρα του, των προθέσεων του, των επιθυμιών του, των κινήτρων του. Διαμάντι και λόγω συμμετρίας των αρετών του και της συμμέτρου αναπτύξεως όλων των ψυχικών δυνάμεων του. Όπως το διαμάντι είναι ο πιο σκληρός, λαμπρός, και κυβικά σύμμετρος πολύτιμος λίθος έτσι και ο Μ. Αθανάσιος, το πολύτιμο αυτό διαμάντι της Ορθοδοξίας μας. Ο εγκωμιαστής του Γρηγόριος ο Θεολόγος τον παρουσιάζει ως εξής.  Ήταν η ενσάρκωση και η προσωποποίηση της αρετής, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ουσιαστικά όταν επαινείς αυτόν στην πραγματικότητα επαινείς την αρετή. Ήταν ισόπαλος με τους μεγάλους αγίους ή ελάχιστα κατώτερος· μερικούς όμως τους υπερέβαλε. Η ιερωσύνη του δεν ήταν αποτέλεσμα συναλλαγής, αρριβισμού, τυχοδιωκτισμού και ανίερων υποχωρήσεων, αλλά κατόρθωμα αρετής και πηγή και ζωή της Εκκλησίας. Ήταν τόσο ενάρετος, ώστε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, ενώ δεν ήταν επίσκοπος, εν τούτοις ήταν πρώτος ανάμεσά στους επισκόπους και ξεχώριζε και διηύθυνε τις εργασίες της, διότι η προτίμηση και η αξιολόγηση γινόταν τότε με βάση την αρετή και όχι με τους βαθμούς της ιερωσύνης. Επίσης αργότερα, όταν έγινε επίσκοπος, ήταν και πάλι πρώτος λόγω αρετής και όχι λόγω θρόνου. Διότι η διαφορά της αρετής των επισκόπων κάνει διαφορετικούς τους θρόνους και όχι οι θρόνοι τους επισκόπους. Αυτοί, που δεν είναι ισοστάσιοι στην αρετή των μεγάλων πατριαρχών, δεν μπορούν να κοκορεύονται ότι δήθεν είναι άξιοι, επειδή απλώς ανέβηκαν στους θρόνους, εική και ως έτυχε. Ο Μ. Αθανάσιος πήρε τον θρόνο του ευαγγελιστού Μάρκου επάξια, διότι ήταν ισοστάσιος στην αρετή μ’ αυτόν.Β΄Ήταν θεόκλητος αλλά και δημόκλητος. Δεν ανάγκασε το λαό να τον δεχθεί, αλλά αυτός αναγκάσθηκε να δεχθεί την ευθύνη και το μαρτύριο της επισκοπής της Αλεξανδρείας και όχι την άνεση και την καλοπέραση που επιδιώκουν οι χριστέμποροι εκ των κληρικών. Ήταν απρόσιτος στην αρετή αλλά προσιτός στην συνάντηση των απλών και ατελών ανθρώπων.Γ.Ήταν άνθρωπος της δράσεως και της μοναξιάς. Έμοιαζε σ’ αυτό τον μεγάλο βασιλιά και μεγάλο άγιο Δαυίδ, ο οποίος ενώ ζούσε μέσα στις τιμές και τις δόξες, στις δημόσιες σχέσεις και στις αναγκαστικές συμμετοχές που όριζε το πρωτόκολλο της αυλής, στις καθημερινές συναντήσεις και συζητήσεις και συσκέψεις για θέματα του κράτους, εν τούτοις έλεγε· «κατά μόνας ειμί εγώ έως αν παρέλθω» (Ψαλ. 140,10). Ζούσε σε μία μεγάλη και απόλυτη κατά Θεό μοναξιά, ώστε να προσεύχεται συνεχώς, να μελετά το νόμο του Θεού, ν’ αδολεσχεί κατά Θεό, να φιλοσοφεί για το τρεπτό των ανθρωπίνων πραγμάτων και για την ματαιότητα των εγκοσμίων. Έτσι και ο Αθανάσιος κατόρθωνε και συνδύαζε τα ασυνδύαστα και συνένωνε τα εντελώς διαφορετικά. Σ’ αυτό υπερτερούσε των μοναχών της Αιγύπτου Δ΄Ήταν μάρτυρας που υπέστη αφάνταστα μαρτύρια και διωγμούς. Πέντε φορές εξορίσθηκε και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το ποίμνιο του στην Αλεξάνδρεια. Εξορίσθηκε επι Μ. Κων/νου, επί Κωνσταντίου (δύο φορές), επι Ιουλιανού του Παραβάτου, και επι Ουάλεντος. Από τα 46 έτη της αρχιερατείας του τα 16 τα διήλθε στην εξορία με φρικτές συνθήκες. Σε κάποιες εξορίες παρέμεινε σε διάφορα κρησφύγετα κοντά στην Αλεξάνδρεια και κατεύθυνε το ποίμνιο του σαν αόρατος αρχιεπίσκοπος. Μάλιστα την εξαετία 356-362, που ήταν τα τελευταία χρόνια της βασιλείας και της ζωής του Κωνσταντίου, ο Αθανάσιος ασκούσε ουσιαστικά τα καθήκοντα του χωρίς να φαίνεται διόλου. Πολεμήθηκε από τους εχθρούς της Ορθοδοξίας όσο ουδείς άλλους. Υπήρξε «ο ηρωϊκώτερος των αγίων και ο αγιώτερος των ηρώων». Ήταν άνθρωπος της τελείας μεσότητας και του μέτρου, τόσο στον χαρακτήρα όσο και στην διοίκηση. Η επίπληξη του ήταν πατρική και ο έπαινος του συγκρατημένος. Η ηπιότητα του δεν ήταν αδυναμία και η αυστηρότητά του δεν ήταν κακία. Ήταν τόσο τέλειος, ώστε, ο απόστολος Παύλος με όσα λέγει για τον Μέγα Αρχιερέα στην προς Εβραίους επιστολή του και με όσα νομοθετεί διά τον Τιμόθεο στις προς Τιμόθεον επιστολές του, ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να φιλοτεχνεί το πορτρέτο του Μ. Αθανασίου. ΣΤ. Ήταν το πρότυπο και το ίνδαλμα των μοναχών της Αιγύπτου. Τους φανέρωσε ότι υπάρχει ιερωσύνη, που ασκείται όπως ασκούνται αυτοί, κι ότι αυτοί οι μεγάλοι ασκητές και άγιοι έχουν ανάγκη αυτής της ιερωσύνης. Οι μοναχοί το αντελήφθησαν αυτό και έτσι οι γνώμες του Μ. Αθανασίου ήταν γι’ αυτούς σαν τις πλάκες τις θεόγραφες του Μωυσέως. Είχαν σέβας σ’ αυτόν, περισσότερο απ’ ότι οφείλουν οι άνθρωποι στους αγίους. Κατά τη διάρκεια των εκάστοτε εξοριών του από τους αρειανούς, όταν κατέφευγε στην έρημο για να σωθεί και να κρυφτεί, και οι στρατιώτες που τον κυνηγούσαν ρωτούσαν τους μοναχούς που βρίσκεται, εκείνοι απλώνοντας τον τράχηλό τους στα ξίφη των στρατιωτών απαντούσαν· «Σκοτώστε μας αλλά δεν σας απαντάμε». Πίστευαν ότι φερόμενοι έτσι κινδυνεύουν για τον Χριστό. Πίστευαν ότι αυτό που πάθαιναν για τον Αθανάσιο ήταν σπουδαιότερο απ’ όλες τις ασκήσεις τους. Ήταν το πιο ιερό και υψηλό απ’ όλα τα κατορθώματά τους, γιατί ο Αθανάσιος ήταν ό τέλειος μιμητής του Χριστού. Ο βρισκόμενος πραγματικά «εις τύπον και τόπον Χριστού».Πράγματι νήστευε και προσευχόταν σαν ασώματος και άυλος. Παρείχε προστασία σε όσους την χρειαζόταν. Οδηγούσε τα κορίτσια στο γάμο με κατάλληλες συμβουλές, σωφρόνιζε τους παντρεμένους, ενθουσίαζε τους ερημίτες, νομοθετούσε για τους κοινοβιάτες. Οι απλοί τον είχαν οδηγό και οι θεωρητικοί προσέτρεχαν στην θεολογία του. Ήταν χαλινάρι για τους γλεντζέδες, παρηγοριά για όσους αντιμετώπιζαν συμφορές, στήριγμα για τους γέροντες, παιδαγωγός για τους νέους, προμηθευτής για τους πτωχούς, ρυθμιστής για τους πλουσίους. Οι χήρες τον επαινούσαν σαν προστάτη τους, τα ορφανά σαν πατέρα, οι πτωχοί σαν φίλο τους, οι ξένοι σαν φιλοξενητή, οι αδελφοί σαν φιλάδελφο, οι άρρωστοι σαν γιατρό σε κάθε ασθένεια και θεραπεία, οι υγιείς σαν φύλακα της υγείας τους. Όλοι τέλος πάντων εκείνον που σ’ όλους γίνεται το παν, για να κερδίσει όλους ή τους περισσοτέρους.Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί ο Γρηγόριος τον χαρακτηρίζει εκτός από διαμάντι και ως μαγνήτη, που σαγηνεύει και ελκύει προς το πρόσωπό του όλους, ακόμη και τους πιο σκληρούς και ψυχρούς ή και εχθρικά διατιθεμένους. Κι όμως όλα αυτά τα σπουδαία και θαυμάσια, που αρκούν για να χαρακτηρισθούν άλλοι μεγάλοι και σπουδαίοι, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος τα θεωρεί μικρά κατορθώματα του Μ. Αθανασίου, διότι μεγάλα θεωρεί τους αγώνες του για την ορθοδοξία και την κατατρόπωση του Αρείου. Αλλά ποια ήταν η εποχή που εμφανίσθηκε ο Άρειος; Ήταν μια εποχή που εισχώρησε στο χώρο της θεολογίας η φλυαρία, η λεξιθηρία, το εξεζητημένο, ο φιλοσοφικός και ορθολογιστικός στοχασμός. Η απλότητα και η λιτότητα στην έκφραση υποχώρησαν. Οι άνθρωποι θέλανε συνεχώς ν’ ακούν περί Θεού κάτι το νεώτερο και ασυνήθιστο. Τότε εμφανίσθηκε ο κουλτουριάρης και εξυπνάκιας Άρειος «ο της μανίας επώνυμος» και άρχισε να κρίνει τα της Γραφής με ανθρώπινους συλλογισμούς και πρακτικές. Αφού ο Χριστός είναι υιός, άρα είναι νεώτερος του πατέρα και «ην ποτέ ότε ουκ ην». Αυτό όμως συμβαίνει στα ανθρώπινα πράγματα και στις γήινες συνθήκες. Στην θεία πραγματικότητα αλλιώς έχουν τα πράγματα. Ο Χριστός ανέκαθεν υπάρχει μαζί με τον Πατέρα και ανέκαθεν και συνεχώς γεννάται. «Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος». Ο Πατήρ συνεχώς γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πνεύμα το Άγιο. Το γεννητόν και εκπορευτόν είναι σχέσεις μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδος και δεν εκφράζουν ανθρώπινες συνθήκες και καταστάσεις.Ο Μ. Αθανάσιος παρατήρησε με οξυδέρκεια ότι η διδασκαλία του Αρείου οδηγούσε σε δύο άτοπα. Πρώτα διέλυε την αγία Τριάδα και άνοιγε το δρόμο προς την πολυθεΐα, αφού επέτρεπε τη λατρεία κτίσματος, και δεύτερο ανέτρεπε, ολόκληρο το οικοδόμημα της απολυτρώσεως. Αυτός που αναλαμβάνει τη σωτηρία της ανθρωπότητας πρέπει ο ίδιος να κατέχει το πλήρωμα της θεότητας. Αφού αναμένουμε να θεωθεί ο άνθρωπος, πως είναι δυνατό να μη είναι ομοούσιος με το Θεό ο Χριστός, ο οποίος ενεργεί τη θέωση; Ο Χριστός δεν έγινε υιός του Θεού λόγω της ηθικής του τελειότητας, όπως δίδασκε ο Άρειος, αλλά αντίθετα αυτός μας θεοποίησε. «Ουκ άρα άνθρωπος ων, ύστερον γέγονεν Θεός, αλλά Θεός ων, ύστερον γέγονεν άνθρωπος, ίνα ημάς θεοποιήσει» (Κατά Αρειανών 1,39).

 

 

 

Μηνύματα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στὴ ζωή μας «Ἀγαθὴν ἅμιλλαν ἐνωτίσασθε».

 

 

Τί σημαίνει Μέγας;

Ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος, ὀνομάσθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας Μέγας. Μέγας στὴν ἀρετή, μέγας στὴν πίστη, μέγας στὴν ἄσκηση, μέγας στὴν στήριξη ὅλων αὐτῶν ποὺ βρίσκονταν σὲ ἀνάγκες, μέγας στὸν καθημερινὸ ἀγώνα του μὲ τὸν ἀντίδικο. Γιατί, ὅμως, ὀνομάσθηκε «Μέγας»; Στὰ τροπάρια τῶν μεγάλων ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου ψάλλουμε: «Τὴν πρᾶξιν εὗρες, θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν». Ἡ συνέπεια τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών μας εὐλογεῖται ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν Κύριό μας. Αὐτὸς ἄλλωστε μᾶς εἶπε: «Ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ οὗτος μέγας κληθήσεται» (Ματθ. ε΄ 19). Ὅποιος διδάξει καὶ ταυτόχρονα ὑλοποιήσει τὶς διδαχές μου, ποὺ συμφωνοῦν μὲ τὸ θέλημά μου, αὐτὸς θὰ ὀνομασθεῖ μεγάλος. Καὶ ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος καὶ δίδαξε καὶ ἔπραξε. Δίδαξε βιωματικά.
Ἐμεῖς σήμερα βιώνουμε τὴν πίστη μας; Δυστυχῶς ἐμεῖς πῶς νὰ βιώσουμε ἀφοῦ δὲν πιστεύουμε; Γιὰ ἐμᾶς ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας διὰ στόματος τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα «ὁ λαός μου ταῖς χείλεσι μὲ τιμᾷ· ἡ καρδία αὐτοῦ πόῤῥῳ ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ» (Ἡσ. κθ΄ 13). Ἡ πίστη μας εἶναι ἀσθενικὴ καὶ κλυδωνίζεται μὲ τὸ πρῶτο φύσιμα τοῦ ἀνέμου. Πιστεύω στὸ Θεὸ σημαίνει ὅτι τοῦ παραδίδω τὴ σκυτάλη τῆς ζωῆς μου. Σημαίνει ὅτι μπορῶ νὰ ἐπαναλαμβάνω τὰ λόγια τοῦ Παύλου: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός»(Γαλ. β’ 20). Σημαίνει ὅτι γιὰ κάθε μου ἀπόφαση ρωτάω: «Ἀρέσει αὐτὸ ποὺ θὰ κάνω στὸν Κύριο»; Δυστυχῶς ζοῦμε σὲ ἡμέρες ἀπιστίας καὶ ὅλοι μας, ἐκτὸς ἀπὸ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, κυλιόμαστε καθημερινὰ στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἁμαρτία μᾶς ἔχει γίνει συνήθεια δὲν νοιώθουμε ὅτι κάνουμε κάτι κακό, ἀλλὰ τὴν ἀπολαμβάνουμε σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό. Αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερο, γιατὶ ἔτσι φθάνουμε στὴ διαστροφή. Ζοῦμε σὲ μιὰ κοσμογονικὴ ἐποχή, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ παγκόσμιο πνεῦμα τῆς ἀποστασίας, τοῦ πλεονασμοῦ τῆς ἁμαρτίας, τοῦ ψεύδους, τῆς καταπτώσεως τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, τῆς τροφοδοσίας μας μὲ τὰ ξυλοκέρατα ποὺ μᾶς προσφέρουν γιὰ φαγητὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως, οἱ τηλεοράσεις, τὰ περιοδικά, τὸ διαδίκτυο. Ζοῦμε τὴν ἀποχαλίνωση τῶν πάντων στὴν ἐποχὴ τῆς «πληθύνσεως τῆς γνώσεως» (Δαν. ιβ΄ 1,2,4).

Ὀλιγαρκής

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος στὴ ζωή του ἐπιζητοῦσε πάντοτε τὰ ὀλίγα. Ἂν καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς πλουσίους ἀρνήθηκε τὸν πλοῦτο καὶ τὶς ἀνέσεις τους, γιατὶ ἦταν πλημμυρισμένος ἀπὸ ἀγάπη Θεοῦ καὶ γνώριζε ὅτι, «ὅπου Θεὸς ἐκεῖ οὐδεμία ἀνάγκη». Ἦταν ὀλιγαρκής, ὅπως ὅλους μᾶς θέλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγοντάς μας: «Ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα» (Α΄ Τιμ. 6,8). Τὰ χρήματα τὰ ἀποστρεφόταν ὅπως καὶ τὶς εὔγευστες καὶ πλούσιες τροφές. Ἀγαποῦσε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ μισοῦσε τὴν πλεονεξία καὶ τὸ δίδασκε. Ἔτσι γράφει τὸ Γεροντικό:Κάποιος ἀδελφὸς ποὺ ἀπαρνήθηκε τὸν κόσμο, μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, κράτησε ὅμως λίγα γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ πῆγε στὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο. Ὅταν τό ἔμαθε αὐτὸ ὁ Γέροντας τοῦ λέει:
«Ἐὰν θέλεις νὰ γίνεις μοναχός, πήγαινε στὸ τάδε χωριό, ἀγόρασε κρέας, τύλιξέ το στὸ σῶμα σου γυμνὸ καὶ ἔλα κατόπιν ἐδῶ».
Ἔκανε ὁ ἀδελφὸς ὅπως τοῦ ὑπέδειξε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ἀλλὰ τὰ σκυλιὰ καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ ξέσχισαν τὸ σῶμα του.
Ὅταν γύρισε στὸν Γέροντα, τὸν ρώτησε νὰ μάθει ἐὰν ἔγιναν τὰ πράγματα ὅπως τὸν συμβούλεψε.
Καὶ καθὼς ἐκεῖνος τοῦ ἔδειχνε τὸ καταξεσχισμένο σῶμα του, τοῦ λέει ὁ ἅγιος Ἀντώνιος:
«Ἐκεῖνοι ποὺ ἀπαρνοῦνται τὸν κόσμο καὶ θέλουν νὰ ἔχουν χρήματα, ἔτσι κατακόπτονται ἀπὸ τοὺς δαίμονες ποὺ τοὺς πολεμοῦν».
Ἐμεῖς σήμερα εἴμαστε ὀλιγαρκεῖς; Ἀρκούμαστε στὸν ἱδρώτα τοῦ προσώπου μας καὶ δίνουμε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά μας στοὺς ἄλλους που στεροῦνται;
Δυστυχῶς, δὲν ἀρκούμαστε στὰ ὀλίγα. Ζητᾶμε περισσότερα, ἰδίως στὴ σύγχρονη καταναλωτικὴ κοινωνία, ποὺ βομβαρδίζεται ἀπὸ διαφημίσεις γιὰ προϊόντα, τὸ ὁποῖα μάλιστα, δὲν μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα. Οἱ ἀπαιτήσεις τότε ποὺ δημιουργοῦνται ἀντὶ νὰ μᾶς διευκολύνουν τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας, μᾶς τὴ δυσκολεύουν. Μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ἐξοδεύουμε περισσότερα ἀπὸ ὅσα εἰσπράττουμε μὲ ἀποτέλεσμα μέρα μὲ τὴ μέρα νὰ χρεωνόμαστε περισσότερο χάνοντας τὴν προσωπική, οἰκογενειακὴ καὶ κοινωνικὴ ἐλευθερία μας. Ἔτσι, φθάσαμε καὶ στὴ σύγχρονη οἰκονομικὴ κρίση, ἀφοῦ ζητούσαμε νὰ ἀποκτήσουμε ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, λὲς καὶ αὐτὰ θὰ μᾶς χάριζαν τὴν ἀθανασία, τὴν εὐτυχία, τὴν ὑγεία, τὴν εἰρήνη. Μοιάζαμε μὲ τὸν ἄφρονα πλούσιο, αὐτὸν ποὺ ἤθελε νὰ γκρεμίσει τὶς ἀποθῆκες του, γιὰ νὰ κτίσει μεγαλύτερες, ὥστε νὰ χωροῦν τὰ ἀγαθά του. Ἡ ὑπεραφθονία καὶ ἡ ὑπερκαταναλωση μᾶς ἔτρωγε, ὅπως τὸ σαράκι τὸ ξύλο. Ζημιὰ στὴν ψυχὴ κάνει ἡ ὑπεραφθονία ἀγαθῶν καὶ θάνατο φέρνει ἡ ὑπερκατανάλωση. Ἄλλωστε, «τί ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Ματθ. ιστ΄ 26).

Ὀλιγόλογος

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἔλεγε ὀλίγα, ἀλλὰ μεστὰ νοημάτων. Λόγος σαπρὸς ἀπὸ τὸ στόμα του δὲν ἔβγαινε. Ὁμιλοῦσε μόνο γιὰ νὰ νουθετεῖ, νὰ διδάσκει, νὰ κατευθύνει, νὰ ἐνισχύει, νὰ ὠφελεῖ ψυχές, ἂν καὶ πολλὲς φορὲς ὠφελοῦσε καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴ σιωπή του. Ἐμεῖς σήμερα λέμε λόγια πολλὰ καὶ μεγάλα, ἀλλὰ ἀνούσια. Διδάσκουμε μὲ ξύλινη γλῶσσα καὶ δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι δὲν ὠφελοῦμε. Δὲν εἴμαστε διδάσκαλοι ἁγιότητος, διδάσκαλοι σεμνότητος, διδάσκαλοι ἤθους. Οἱ ἴδιοι δὲν γινόμαστε παραδείγματα ἁγιασμοῦ τῶν ἄλλων.
Εἴμαστε γονεῖς; Τὸ παράδειγμά μας μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἁγιότητα τὰ παιδιά μας καὶ ἂς εἴμαστε ἀγράμματοι. Στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε γιὰ τὸν ἐπισκέπτη τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ποὺ κάθησε δίπλα του καὶ δὲν τὸν ρωτοῦσε τίποτα ἂν καὶ ἔκανε μεγάλο ταξίδι γιὰ νὰ τὸν συναντήσει. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησε ὁ μεγάλος Ἀββᾶς ἂν ἔχει κάτι νὰ ρωτήσει γιὰ ὠφέλειά του τοῦ ἀπάντησε:
-Ἀββᾶ μου, ἀρκεῖ μοι τοῦ βλέπειν σε!
Πατέρ μου, μοῦ ἀρκεῖ ποὺ σὲ βλέπω, γιατὶ τὸ πρόσωπό σου ἐκπέμπει τὴν ἁγιότητά σου.
Εἴμαστε διδάσκαλοι, ἱερωμένοι, παιδαγωγοί; Μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ ἑλκύουμε τοὺς ἄλλους μὲ τὸ παράδειγμά μας, γιατὶ ἂν ὄχι θὰ μᾶς ποῦν τὸ «δάσκαλε ποὺ δίδασκες καὶ νόμον δὲν ἐκράτεις». Εἴμαστε πολιτικοί, εἴμαστε ἡγήτορες; Ὀφείλουμε νὰ ἐκπέμπουμε ἁγιότητα, γιὰ νὰ γινόμαστε παραδείγματα πρὸς μίμηση τῶν ἀνθρώπων ποὺ κυβερνᾶμε. Ἂν δὲν στοχεύουμε στὴν ὠφέλεια τῶν ἄλλων μὲ τὰ λόγια μας καὶ μὲ τὸ παράδειγμά μας ἂν δὲν δείχνουμε τὸ δρόμο τῆς ἁγιότητος στοὺς ἄλλους τότε ἡ εὐθύνη μας εἶναι μεγάλη, γιατὶ παίρνουμε στὸ λαιμό μας ψυχές «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν» (Ῥωμ. ιδ΄ 15). Κοινωνικός

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἂν καὶ ζοῦσε στὴν ἔρημο, ὅμως, ἐνημερωνόταν γιὰ τὰ ἐπίκαιρα προβλήματα καὶ κατανοοῦσε τὸ μέγεθός τους, γιὰ νὰ μπορεῖ ἀνάλογα νὰ συντρέχει καὶ νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς στοὺς ἐμπερίστατους δείχνοντας σπλάχνα οἰκτιρμῶν καὶ ἀδελφικῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης. Ἔτσι, στοὺς διωγμοὺς τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ σὲ μεγάλες ἀνάγκες τοῦ κόσμου ἄφηνε τὴ Θηβαΐδα καὶ κατέβαινε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Τὸ ἔτος 311, κατὰ τὸ διωγμὸ τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμίνου (307-313), ὁ ὅσιος ἀσκητὴς κατέβηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ νὰ ἐνθαρρύνει καὶ νὰ βοηθήσει τοὺς πιστοὺς τῆς μεγάλης αὐτῆς αἰγυπτιακῆς πόλεως ποὺ ἀντιστέκονταν στὴ λαίλαπα τῶν εἰδωλολατρῶν. Ζοῦσε τὰ προβλήματα τοῦ κόσμου καὶ μὲ τὴν παρουσία του ἐνίσχυε ὅλους θυμίζοντάς μας τὸν Ὅσιο Γέροντα Πορφύριο, ποὺ ζοῦσε μέσα στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀλλὰ σὰν ἀσκητής, καὶ τὸν ἐπίσης συγχρονό μας Ὅσιο Γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ποὺ ζοῦσε καὶ αὐτὸς ἀσκητικώτατα σὲ ἕνα διαμέρισμα, ἀλλὰ ἔδινε κατευθύνσεις καὶ λύσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας.
Ἐμεῖς σήμερα ζοῦμε μέσα στὶς πόλεις, ἀλλὰ δὲν ζοῦμε ἀσκητικὰ καὶ δὲν συμπαριστάμεθα στὰ προβλήματα τῆς κοινωνίας. Τὶς περισσόρετες φορὲς ἐφησυχάζουμε καὶ ἀδιαφοροῦμε μεταθέτοντας τὶς εὐθῦνες στοὺς ἄλλους καὶ νίπτουμε ὡς Πόντιοι Πιλᾶτοι τὰ χέρια μας. Ὅμως ἡ ἀδιαφορία ὅλων μας εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔφθασε στὸ κατώφλι τῆς παρακμῆς. Ἡ ἠθικὴ κρίση εἶχε καὶ ἀκόμη ἔχει παρασύρει καὶ ἐμᾶς καὶ μᾶς στριφογυρίζει στὴν ἀνεμοζάλη τῆς ἀπαξίας, τοῦ ἐθελοτυφλοτισμοῦ καὶ τῆς ἀρνήσεως πνευματικῆς ἀντιστάσεως λέγοντας: «Ὠχ ἀδελφέ! Ἐγὼ θὰ διορθώσω τὴν κοινωνία»;

Ἀγωνιστής

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἦταν ἕνας ἀνύστακτος ἀγωνιστής. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀσκητικῶν του παλαισμάτων δὲν ἄλλαξε ποτὲ ἔνδυμα, οὔτε ἔπλυνε τὸ σῶμα ἢ τὰ πόδια του μὲ νερό. Δίδασκε τοὺς μαθητές του νὰ μὴν θεωροῦν τίποτε ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴν νομίζουν ὅτι ἐπειδὴ ἀπέχουν ἀπὸ τὰ κοσμικὰ ἀγαθά, στεροῦνται κάτι ἀξιόλογο. Τὸ νὰ ἀφήνει κανεὶς τὰ ἐπίγεια ἀγαθά, ἔλεγε, εἶναι σὰν νὰ καταφρονεῖ αὐτὸς μία δραχμὴ ἀπὸ χαλκό, γιὰ νὰ κερδίσει ἑκατὸ χρυσές. Τόνιζε ὅτι δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε, ὅτι ὁ ἀνθρώπινος βίος εἶναι πρόσκαιρος συγκρινόμενος πρὸς τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ κοπιάζουμε γιὰ τὴν ἀπόκτηση προσκαίρων ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μαζί μας, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀπόκτηση αἰωνίων ἀγαθῶν, ὅπως τῆς φρονήσεως, τῆς δικαιοσύνης, τῆς σωφροσύνης, τῆς ἀνδρείας, τῆς συνέσεως καὶ τῆς ἀγάπης.
Συνήθιζε ὁ Ἅγιος νὰ ἐπισκέπτεται διάφορους ἄλλους ἀσκητές, τῶν ὁποίων θαύμαζε τὴν ἀρετή, ὅπου ὡς «σοφὴ μέλισσα» ἐπέλεγε τὰ ἄνθη της συλλέγοντας τὸ «πνευματικὸ νέκταρ» τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς ἀρετῆς. Ἐπεδίωκε νὰ ἀσκεῖται στὴν ἀγρυπνία καὶ στὴν προσευχὴ καθὼς καὶ στὴ νηστεία τρώγοντας μία φορὰ τὴν ἡμέρα περὶ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, ἢ κάθε δύο ἡμέρες ἢ καὶ τέσσερις, μόνο ἄρτο καὶ ἀλάτι καὶ νερό. Παράλληλα ἀσχολιόταν μὲ ἐργόχειρο ποὺ ἀντάλλασσε μὲ τὰ ἀπαραίτητα γιὰ ἐπιβίωση, ἐνῶ τὰ ὑπόλοιπα συνέχιζε νὰ τὰ μοιράζει στοὺς πτωχούς. Διάβαζε τὰ ἱερὰ κείμενα καὶ παρέμενε ἀγαπητός, πρᾶος, καὶ θαυμαστὸς σὲ ὅλους. Ποτὲ δὲν ὑπερηφανεύθηκε, ἀλλὰ οὔτε καὶ φιλονίκησε ἢ λύπησε κανέναν.
Ὡς ἄνθρωπος «σάρκα φορῶν καὶ τὸν κόσμο οἰκῶν» ὁ Μέγας Ἀντώνιος δεχόταν πολλοὺς πειρασμοὺς ἀπὸ τὸ μισόκαλο δαίμονα, ἄλλοτε σαρκικούς, ἄλλοτε μέσα ἀπὸ πονηροὺς λογισμούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ὠθοῦσαν στὴν ἐγατάλειψη τῆς ἐρημικῆς του ζωῆς καὶ ἐπιστροφῆς του στὸν κόσμο. Οἱ ἀσθένειες ποὺ ἀκολούθησαν δὲν κατάφεραν νὰ τὸν πτοήσουν. Ὅλα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ ἀντέκρουε μὲ τὴ συνεχὴ καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή. Τὴν πάλη του μὲ τοὺς δαίμονες εἶχαν ἀντιληφθεῖ ἀκόμα καὶ οἱ ἐπισκέπτες του, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν θαύμαζαν ἀποκαλύπτοντάς τους ὅτι, δὲν ἦταν αὐτὸς ποὺ νίκησε, ἀλλὰ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ διαρκῶς τὸν ἐνίσχυε.
Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἦταν ἀγωνιστής. Ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ τὸν μιμηθοῦμε; Εἴμαστε ἀγωνιστὲς τῆς ζωῆς, ἀγωνιστὲς τῆς ἀρετῆς, ἀγωνιστὲς νόμιμοι στὸ στίβο τοῦ ἤθους, τῆς ὁμολογίας, τῶν πατρικῶν παραδόσεων καὶ τῆς ψυχικῆς κενώσεως στὴν ὑπηρεσία τοῦ πλησίον; Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὅπως και ὅλοι οἱ Ἅγιοι δὲν ἁγίασαν μὲ τὶς προσωπικές τους δυνάμεις, ἀφοῦ χωρὶς τὴ θεία δύναμη δὲν ἐπιτυγχάνει κανεὶς τίποτα, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς βεβαιώνει «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. ιε΄ 5). Οὔτε, ἐπίσης, ἁγίασαν μὲ τὰ ἔργα τους, ἀφοῦ «ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σάρξ» (Ῥωμ. γ΄ 20), ἀλλὰ ὁ δίκαιος «ἐκ πίστεως ζήσεται» (Ῥωμ. α΄ 17). Δηλαδή, δὲν μᾶς ἁγιάζουν τὰ ὁποιαδήποτε καλὰ ἔργα, ἀλλὰ μόνον τὰ ἔργα τῆς πίστεως, ἐκεῖνα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὴν πίστη μας στὸ Χριστό, στὴν Αὐταγάπη, συνεπῶς τὰ ἔργα ἀγάπης, τὰ ἔργα ποὺ ὑλοποιοῦν τὴν πνοὴ τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως.
Ὁ Θεὸς μᾶς θέλει ἀγωνιστές, δὲν μᾶς θέλει ὅλους, καὶ δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε, πρωταθλητές. Μᾶς θέλει ἀγωνιστὲς καὶ μάλιστα νόμιμους ἀγωνιστές. Μᾶς τὸ εἶπε ὁ ἴδιος, ὅταν κάποτε πορευόμενος γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα δέχθηκε ἀπὸ κάποιον ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε τὴν ἑξῆς ἐρώτηση:
Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι;
Τότε αὐτὸς δὲν τοὺς εἶπε οὔτε πολλοὶ οὔτε λίγοι. Τοὺς ἀπάντησε μὲ χαμόγελο:
-Ἀγωνίζεσθε! Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν» (Λουκ. ιγ΄ 24).
Τὸν ρώτησε, λοιπόν, κάποιος ἂν θὰ εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ σωθοῦν, αὐτοὶ ποὺ θὰ καταφέρουν νὰ ἀνεβοῦν τὰ σκαλοπάτια τοῦ οὐρανοξύστη τῆς ἐπιτυχίας καὶ τῆς εὐτυχίας, ἀφοῦ αὐτὸς δὲν ἔχει ἀσανσέρ, γιὰ νὰ νοικιάσουν τὸ πολυπόθητο αὐτὸ διαμέρισμα. Ὁ Χριστός μας δὲν τοὺς ἀπάντησε ἀριθμητικά. Δὲν τοὺς εἶπε οὔτε πολλοὶ οὔτε λίγοι. Τοὺς ἔδωσε ἕνα σύνθημα μὲ τὴν προστακτικὴ τοῦ ρήματος ἀγωνίζομαι. Τοὺς εἶπε: «Ἀγωνίζεσθε», δηλαδὴ προσπαθεῖστε. Μὴν ἀποθαρρύνεσθε ἀλλὰ καὶ μὴν ἀμελεῖτε. Ἕνα μόνο νὰ ἔχετε κατὰ νοῦν. Ὅτι μόνοι σας δὲν θὰ τὰ καταφέρετε. Ζητῆστε με καὶ Ἐγὼ θὰ σᾶς βοηθήσω, γιὰ νὰ ἀνεβῆτε «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» (Ψαλμ. 104, 3). Καὶ μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ὁ καθημερινός σας ἀγώνας, ἡ ἐργασία σας εἶναι αὐτὴ ποὺ θὰ σᾶς ἀνταμείψει, ποὺ θὰ σᾶς ὁδηγήσει στὴν ἐπιτυχία καὶ τὴν εὐόδωση τοῦ τελικοῦ σας στόχου. Ἐπιτυχία, ὅμως, χωρὶς ἐργασία δὲν νοεῖται. Μόνο στὰ λεξικὰ προηγεῖται ἡ ἐπιτυχία τῆς ἐργασίας. Στὴν πράξη ἂν δὲν ἐργασθεῖς, ἂν δὲν ἀγωνισθεῖς δὲν ἐπιτυγχάνεις.
Μᾶς προτρέπει ὁ Κύριός μας νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ μόνο τὰ ἀγωνιζόμαστε. Νὰ ἀγωνιζόμαστε «τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως» (Α΄ Τιμ. στ΄ 12) καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφερόμαστε γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἔκβαση τοῦ ἀγῶνος μας. Αὐτὴ νὰ τὴν ἀφήσουμε σὲ Ἐκεῖνον. Καθῆκον καὶ ὑποχρέωσή μας εἶναι νὰ ἀγωνιζόμαστε. Ἀποτελεῖ καθῆκον Χριστιανικὸ ἀλλὰ καὶ προσωπικὸ τοῦ κάθε ἑνός μας, ποὺ θέλει στὴ ζωή του νὰ ἐπιτύχει, νὰ ἀφήσει κάτι στὶς ἐπιγενόμενες γενιές. Μὲ τὸν ἀγώνα μας διώχνουμε ἐπίσης μακρυὰ τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ «τὰ καθ’ ἡμῶν δολίως κινούμενα», ὅπως τὰ ἔδιωχνε καὶ ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Μάλιστα λέγεται, ὅτι ἐκεῖνος φοβόταν τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου μέχρι τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του. Μόνο ὅταν παρέδωσε τὸ πνεῦμά του στὰ χέρια τοῦ Κυρίου μας ἄνοιξε τὸ Παράθυρο τοῦ Παραδείσου καὶ τοῦ φώναξε: Τώρα, πονηρέ, δὲν σὲ φοβᾶμε πιά!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΚΗ ΕΟΡΤΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ:


Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει νά μείνω στό σπίτι σου. Καί ὁ Ζακχαῖος κατέβηκε ἀμέσως καί ὑποδέχτηκε τόν Ἰησοῦν μέ χαρά.                                                          Ἡ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τόν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο εἶναι μιά θαυμάσια περικοπή, πού χαρίζει στίς καρδιές μας αιἰσιοδοξία , θάρρος καί βεβαιότητα γιά τήν ψυχική μας σωτηρία. Μᾶς δείχνει το δρόμο, πού μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά ἀκολουθήσει γιά νά συναντηθεῖ μέ τόν Κύριο καί νά ἐπικοινωνήση μαζί του Εἶναι ὁ ἀληθινός δρόμος τῆς μετανοίας, πού πρέπει νά εἶναι ἔμπρακτη, ὅπως ἐκείνη τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαῖου.Ἄριστος χειραγωγός στήν διαδρομή  τῆς. μετανοίας , εἶναι ἡ Προσευχή τοῦ Ἰησοῦ.Πολλὰ καὶ μεγάλα εἶναι τὰ χαρίσματα ποὺ προκαλεῖ  ἡ νοερά, καί καρδιακή  προσευχή τοῦ Ἰησοῦ τὰ ὁποῖα ἀπαριθμοῦν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες, οἱ καλούμενοι Νηπτικοί.Ὁ ἄνθρωπος εἶναι καὶ λέγεται κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, ἔχοντας νοῦ, λόγο καὶ ζωοποιὸ πνεῦμα δηλαδὴ φυσικὴ θέλησι καὶ ἀγάπη. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Θεὸς εἶναι τρία καὶ ἕνα, καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ νὰ γίνῃ καὶ τρία καὶ ἕνα, γιὰ νὰ μοιάζῃ μὲ τὸ πρωτότυπό του καὶ στὴ συνέχεια νὰ ἑνωθῆ μὲ αὐτό. Αὐτὴ ἡ ἕνωσις καὶ ὁμοιότητα μὲ τὸν Θεὸ δὲν γίνεται μὲ ἄλλον τρόπο παρὰ μόνο μὲ τὴν προσευχὴ αὐτή. Ὅταν λοιπὸν ὁ νοῦς ἔχῃ ὅλη του τὴν προσοχὴ στραμένη στὸν ἐνδιάθετο λόγο, ποὺ εἶναι μέσα στὴν καρδιὰ καὶ ὁ ἐνδιάθετος λόγος λέγῃ τὸ «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με», ἐνῷ τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ φυσικὴ θέλησις μὲ ὅλη της τὴν δύναμι ἀγαπᾷ καὶ ἀφιερώνεται στὰ λόγια αὐτὰ τῆς προσευχῆς, τότε αὐτὲς οἱ τρεῖς δυνάμεις, μένοντας τρεῖς γίνονται ἕνα· Καὶ ὁ ἕνας ἄνθρωπος γίνεται τρία, μένοντας ἕνα· Καὶ αὐτὸ σημαίνει ἐκεῖνο ποὺ λέγει ἀμυδρὰ ὁ μέγας τῆς Θεσσαλονίκης Γρηγόριος, ὁ μεγάλος ἐκεῖνος ἐργάτης καὶ διδάσκαλος τῆς Νοερᾶς Προσευχῆς: «Ὅταν τὸ ἑνιαῖο τοῦ νοῦ γίνεται τρία, μένοντας ἕνα, τότε ἑνώνεται μὲ τὴν Θεαρχικὴ Τριαδικὴ Μονάδα, ἀποκλείοντας κάθε εἴσοδο πλάνης, καὶ βρίσκεται πάνω ἀπὸ κάθε καθεστὼς σάρκας κόσμου καὶ κοσμοκράτορος». Καὶ στὴ συνέχεια λέγει ὁ ἅγιος ὅτι, κι ἂν αὐτὴ ἡ ἕνωσις τῶν τριῶν, μὲ τὴν προσευχὴ αὐτή, εἶναι πιὸ κοπιαστικὴ ἀπὸ κάθε ἄλλο κόπο ἀρετῆς, ὅμως δίνει τὰ ἀπόρρητα μυστήρια καὶ τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ, ὅταν κανεὶς ὑπομένῃ πολὺ χρόνο στὴν ἐργασία καὶ ἕνωσι αὐτή. Καὶ γιατί νὰ πολυλογῶ; Μὲ ἄλλον τρόπο δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ φυλάξη τὴν πρώτη ἐντολή, δηλαδή, τὸ «νὰ ἀγαπήσῃς τὸν Κύριο τὸ Θεό σου μὲ ὅλη σου τὴν ψυχή...», ὅπως προστάσσει ὁ Κύριος (Λουκ. 10,27), παρὰ μὲ τὸ μέσο τῆς Νοερᾶς αὐτῆς Προσευχῆς.                                           Πῶς μποροῦμε ν' ἀποκτήσουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα;                                                                  . Μέσα στόν κόσμο πού ζοῦμε, μποροῦμε νά προσευχόμαστε τόσο πολύ;Ὅταν ἀγαποῦμε μέ τήν καρδιά μας τό Θεό, ὅλα γίνονται εὔκολα στή ζωή μας.Πρέπει νά ζοῦμε μέσα στόν κόσμο μέ  προσευχή καί νά ἐργαζόμεθα γιά τό Θεό. Νά μή δίνουμε σημασία στά πράγματα τοῦ κόσμου ἀλλά προσευχόμενοι νά νιώθουμε τή δύναμη τῆς ἀγάπης τοῦ  Θεοῦ.Νά αἰχμαλωτιζόμαστε ἀπό τήν προσευχή γιά νά λάμπουμε στήν καθημερινή ζωή μας. Ἡ πνευματική δύναμή της νικᾶ κάθε ἐμπόδιο στή ζωή μας, διότι ἐργάζεται γιά τήν σωτηρία μας καί γιά ἐκείνους πού προσευχόμαστε.Ἡ προσευχή λειτουργεῖ καλύτερα ὅταν ἐργαζόμαστε αὐτή μέ τήν καρδιά μας. Ἀγάπησε τόν Ἰησοῦ μέ τήν καρδιά σου. Δῶσε περισσότερη ἀγάπη ὅταν προσεύχεσαι.Μήν ξεχνᾶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι Ἀγάπη, καί μέ τήν ἀγάπη ἐπικοινωνεῖ. Ὅσο τόν ἀγαπᾶς, τόσο περισσότερο ἀνοίγεται ἡ καρδιά σου σ’ Αὐτόν καί σέ εὐλογεῖ. Προσπάθησε νά δείξεις τήν ἀγάπη σου μέ τήν καρδιά σου και ὄχι μέ τήν λογική σου.Γι’ αὐτό μᾶς λέγει ὁΚύριος:«Δός μου  παιδί   μου  τήνκαρδιά σου».Ἡ καρδιά μπορεῖ νά δακρύσει καί ὄχι ἡ λογική. Μήν προσεύχεσαι λογικά, ἀλλά  μέ καρδιακά δάκρυα, πού δείχνουν τήν ἀγάπη πρός τόν Ἰησοῦ. Ὁ ἴδιος ὁΚύριος ἐδάκρυσε  στήν ὥρα τῆς προσευχῆς Του καί τά δάκρυά Του ἦταν ὡς θρόμβοι αἷματος. Προσευχή δυνατή πού δέν μπορεῖ νά φθάσει εὔκολα ὁ προσευχόμενος ἄνθρωπος.Νά προσπαθεῖς νά εἰσέρχεσαι μέσα στήν καρδιά σου πρίν ἀκόμη ἀρχίσεις νά προσεύχεσαι.Νά ἐτοιμάζεσαι μέ ἀπόλυτη αὐτοσυγκέντρωση καί ὁ νοῦς σου νά στρέφεται μέ ἀγάπη πρός τόν ἐσταυρωμένο, γλυκύτατον Ἰησοῦν. Νά ζητᾶς τό ἔλεός Του ὡς ὁ ληστής.Νά ταπεινώνεσαι μέσα στήν προσευχή σου.Νά δακρύζεις.Νά καίγεται ἡκαρδιά σου γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νά συντρίβεις τήν καρδιά σου.Νά αἰσθάνεσαι τήν ἁμαρτωλότητά σου μέσα σ’ αὐτή μέ βαθύ πνεῦμα κατανύξεως.Νά ἔχεις ζῆλο πνευματικό.Μή σηκώνεσαι ἀπό τήν προσευχή χωρίς νά ἔχεις κατάνυξη.Τότε ἡ καρδιά σου θάπλημμυρίζει ἀπό τό Ἅγιον  Πνεῦμα.Μέσα στήν καθαρή προσευχή νά ξέρεις ὁ Θεός δοξάζεται καί αἰνεῖται ἀπό τούς ἁγίους ἀγγέλους.Ἡ καθαρή προσευχή εἶναι πνευματική καί ὄχι σαρκική. Πόσες προσευχές τῶν ἀνθρώπων γίνονται ἀπό συνήθεια, χωρίς ἀγάπη.Τέτοιες προσευχές δέν γίνονται δεκτές ἀπό τόν Θεόν Ἀγαπητοί μου αδελφοί,. Ἡ ἀληθινή μετάνοια εἶναι τελεία καθαρότητα τῆς ψυχῆς ,ὅπως μᾶς τήν κατέγραψε στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Κύριος Ἰησοῦς στό πρόσωπο τοῦ ἀρχιτελώνη καί πλουσίου Ζακχαῖου.Ὁ Ζακχαῖος πίστεψε στόν Ἰησοῦ Χριστό, μετανόησε, ἐπέστρεψε, ἀνακαινίστηκε, ἔπραξε ἔργα καί καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας., μίσησε τήν ἀδικία καί ἀγάπησε τό ἀγαθό, ἔπραξε τό δίκαιο « Εἰ τινός τι ἐσυκοφάντησα ἀποδίδωμι τετραπλοῦν» Καί τό πράττει! Ὁ ἀγαθός Θεός ἔδωκε τήν μετάνοια πρός σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, δίδαξε τήν φιλανθρωπία, τήν εὐσπλαχνία καί τήν μεγάλη ἀρετή τῆς ἀγάπης, ἔσωσε τήν Πόρνη., ἄνοιξε στόν Ληστή τόν παράδεισο, δικαίωσε τόν Ζακχαῖο, στεφάνωσε μέ τό ἀμαράντινο τῆς δόξης στεφάνι τόν Ζακχαῖο,πού ἔγινε μετά ἀπόστολος Του εἰς τά ἔθνη! Ἀς ἀνοίξουμε καί ἐμεῖς λοιπόν τόν οἶκο τῆς ταλαιπωρημένης μας ψυχῆς διά νά κατοικήσει μέσα ὁΧριστός καί ἔτσι φωτιζόμενοι καί ἐμεῖς ἀπό τήν χάρη καί τό ἄπειρο Αὐτοῦ  ἔλεος νά γίνουμε καί Χριστοφόροι και θεοφόροι.Τότε θά ἀκούσουμε καί ἐμεῖς ὡς ὁ Ζακχαῖος ἀπό τόν Κύριο τῆς Δόξης Χριστό « ὅτι σήμερον σωτηρία τῶ οἶκω τούτω ἐγένετο ,καθότι καί αὐτός υἱός τοῦ Ἀβραάμ ἐστίν. ἦλθεν γάρ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καί σῶσαι τό  ἀπολωλός»ΑΜΗΝ

 

Θεία Προηγιασμένη λειτουργία

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ;

 

Η Εκκλησία μας καθόρισε όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να τελείται μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.

Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθή (γι' αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.

Ο Ιερέας καθ' εκάστη Κυριακή κόπτει από το πρόσφορο τον λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο. Μετ' ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν...», το τεμάχιον αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου.

Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα.

Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, αλλ' ένα από κάθε πρόσφορο), θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού. Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβωτίδιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ' αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα.Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες. Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών.Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών ευρισκομένων εντός της περιόδου της Μ. Τεσσαρακοστής. Δεν τελείται κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής. Ο Ιερέας, και αν κρατήσει τα ονόματα, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής. Επίσης, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα.

 

 Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

 

 

ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ Κ,Κ ΘΕΟΚΛΗΤΟΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ- ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

 

. Σᾶς εὐχαριστοῦμε Σεβασμιώτατε ποῦ ἤρθατε σ΄αὐτό τό μικρό καί εὐλογημένο Μοναστήρι τοῦ σήμερα ἑορταζομένου γιου Νικόλαου , συνάμα δέ νά λαμπρύνετε μέ τήν Ἀρχιερατική Σας παρουσία τόν Πανηγυρικό μας Ἑσπερινό. Τό μετεωρίτικο αὐτό μοναστήρι τοῦ Ἅγιου Νικόλαου ποῦ ὀνομάζεται Ἀναπαυσας, διότι ἔχει καλό κλίμα εὐάερον καί εὔκρατον ,ἀναπαύει καί ξεκουράζει,  Εἶναι ἡ μικρότερη καί ἡ ὡραιότερη τῶν Μετεώρων. Ἡ ὡραιοτητά τῆς ὀφείλεται κυρίως στήν καλλιτεχνική  καί πνευματική ἀξία τῶν τοιχογραφιῶν ποῦ κοσμοῦν τό καθολικό της Μονῆς οἱ ὁποῖες εἶναι τό πρῶτο ἔργο τοῦ μεγάλου διδασκάλου τῆς κρητικῆς τεχνοτροπίας Θεοφάνους τοῦ Κρητός. Ἡ Ἱερά Μονή  μᾶς Σεβασμιώτατε, πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές στήν μακρόχρονη  πορεία της,  καί ἔφθασε τά τελευταία χρόνια στό χεῖλος τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἀφανισμοῦ της. Σήμερα ἡ Μονή χάρη στήν φροντίδα τῆς πρό 20ης τοποθετήσεώς μου  ὡς ἡγουμένου,ἀπό τόν Μακαριστό προκατοχό Σᾶς Δεσπότη μᾶς Κυρός Σεραφείμ εὑρίσκεται σέ μία πολύ εὐχαριστῆ κατάσταση, μέ τήν ἐκτέλεση τῶν ἔργων συντηρήσεως καί ἀναδείξεως τοῦ μνημείου ἀλλά καί τό σημαντικότερο, στήν τέλεση τῆς θείας λατρείας μέ καθημερινές θεῖες λειτουργίες καί ἱερές ἀκολουθίες.  Αἰσθάνεσθαι εὐλογημένος, οὐχί μίαν ἀλλά πολλάκις , διότι ὁ Θεός καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος σᾶς  ἠλέησαν  νά ποιμένετε μίαν Μητρόπολιν, ἡ ὁποία ἐκτός του φυσικοῦ κάλλους καί τοῦ παγκοσμίως μοναδικοῦ φαινομένου, τῆς λιθοπόλεως τῶν Μετεώρων, τοῦ εὐσεβοῦς καί καλοκάρδου λαοῦ αὐτῆς, βρίθει ἱερῶν Μοναστηρίων μέ  εὐαρίθμους Μοναστικᾶς Ἀδελφότητας, αἵ ὁποῖαι, ὡς λίθοι πολυτελεῖς κοσμοῦν τήν τοπικήν Ἐκκλησίαν, τῆς ὁποίας χρυσοῦν διάδημα ἀποτελοῦν τά ἱερά Μετέωρα.  Ὁ μοναστικός βίος ἔχει ἔνδοξον καί ἁγίαν ἱστορίαν Ἐκκλησιαστικήν καί Ἐθνικήν. Τά ἱερά Μοναστήρια ἀποτελοῦν τήν Κιβωτόν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἔθνους μας καί ἡ συμβολή αὐτῶν εἶναι μνημειώδης καί περίλαμπρος. Συμβολή, ἡ ὁποία συνεχίζεται καί καθίσταται πλέον ἄκρως ἀπαραίτητος εἰς τήν σύγχρονον ἐποχήν τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τοῦ ἐθνικοῦ καί θρησκευτικοῦ ἀποχρωματισμοῦ. Διά τοῦτο, εἶναι ἀνάγκη νά διασφαλίσετε τά δικαιώματα τῆς ἐπιθυμίας καί τοῦ πόθου, τῶν ἐν αὐτοῖς ἀσκουμένων, περί ἀπομονώσεως καί ἡσυχίας καί νά δημιουργήσετε τάς καταλλήλους προϋποθέσεις, ὥστε νά ἐπιτελοῦμε ἀκωλύτως καί ἀνεμποδίστως τά τῆς μοναδικῆς πολιτείας. Εἴθε ὁ Πανάγαθος Θεός, νά σᾶς χαρίζει ὑγεία ψυχική γαλήνη, ἠρεμία, καί δύναμη,γιά τήν συνέχιση, τοῦ σπουδαίου πνευματικοῦ ἔργου ποῦ σᾶς ἄφησε ὡς Ἱερά παρακαταθήκη  ὁ προκάτοχος Σᾶς μακαριστός Δεσπότης μᾶς Κυρός Σεραφείμ.« Ἐπεδη Σεβασμιώτατε Πατέρα καί Δέσποτα καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Ἰσοῦ ἀδελφοί, τούτους τούς καιρούς πολλά παράδοξα καί περίεργα παρουσιάζονται ἀπό  τήν νέαν τάξιν πραγμάτων, τήν παγκοσμιοποίησιν ,καί τῶν ἀντιχριστιανικῶν νόμων, ποῦ ἐψηφήσθησαν ἀπό τήν πολιτεία γιά τήν Ὁμοφυλοφιλία, τίς ἔμφυλες ταυτότητες στά σχολεῖα μας, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καί τήν ἀλλαγή φύλου, ὅπως βλέπετε ὀδεύομεν –καί σχετικά συνέδρια ἔχουν γίνει– πρός τήν πανθρησκείαν. Προσπαθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους, καί τίς θρησκεῖες νά τίς κάνουν ἕναν ἀχταρμά, ἕνα κουρκούτι, μία ρώσικη σαλάτα, πῶς νά τό πῆ κανείς;Ἀλλά ποιός τούς ἔχει πεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Χριστιανισμός εἶναι θρησκεία; Καί ἐμεῖς ποῦ τό λέμε καμμιά φορᾶ, «ἡ θρησκεία μου», κάνουμε  λάθος. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε θρησκεία, τίς θρησκεῖες τίς φτιάχνουν οἱ ἄνθρωποι: ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας.Πρέπει νά ἐνημερώσετε Σεβασμιωτατε, τό ποίμνιό Σας γιά τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί τήν Πανθρσκεία. Πρώτιστος σκοπός σας καί ἀνύστακτος φροντίδα σας  ἡ κατά Χριστόν αὔξησις καί προκοπή πάντων. Ἡ διαφύλαξις μέχρι κεραίας τῆς καλῆς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὡς κατέχει ταύτην καί ὁμολογεῖ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.  .Ἡ φιλομόναχη Ἀγάπη Προσφορά  καί ’Ἀνιδιοτέλειά  του Προκατόχου Σᾶς Σεβασμιώτατε,  τό 1997 μέ ἐγκατέστησε  Ἡγούμενο τῆς Ἱστορικῆς καί Παλαιφάτου Μονῆς, ἡ δέ πνευματική μας συνεργασία μέ τόν προκατοχό Σᾶς ἠτο ἀγαστή. Παρακαλῶ Σᾶς Σεβασμιώτατε, νά συνεχίσουμε τήν πνευματική μας, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ συνεργασία, ἔπ΄ἀγαθω τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, καί τῆς ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ζητῶ τήν εὐχή Σας καί τήν προσευχή Σας, νά συνεχίσω τήν ταπεινή μου αὐτή Διακονία στό ΜΟΝΑΣΤΉΡΙ ΤΟΥ ἀνάπαυσα. Εὐχηθεῖτε Σεβασμιώτατε Πατέρα καί Δέσποτα γιά τό Μρτεωρίτικο μοναστήρι  τοῦ σήμερα ἑορταζομένου Ἁγίου Νικολάου νά κρατᾶ ἀσάλευτη τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τίς Ἀποστολικές Παραδόσεις. Εὐχηθεῖτε νά μέ χαρίζη  ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός τήν χάριν, καί τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος , τήν κάτ΄ἀμφω ψυχοσωματική ὑγεία, δύναμι τήν βαθεία μετάνοια,  τήν κάθαρσιν ἀπό τά ψέκτα  πάθη τῆς καρδίας μου καί νά ἀξιώνομαι κάθ΄ἡμέραν, μετά καθαροῦ συνειδότος, τήν χαράν  καί τούς εὔχυμους καρπούς τῆς Θείας   λειτουργίας, νά ἀγαπήσω τόν γλυκύτατον Ἰησοῦν, καί νά τόν ὁμολογῶ μέ θάρρος.                                                                                                         Παρακαλῶ Σᾶς Σεβασμιώτατε μήν διστασετε μετά ἀπό τήν ποιμαντική σας κόπωσι νά μέ καλέσετε στό τήλ χωρίς νά πάρει χαμπαρει οὔτε ὁ Δήμαρχος οὔτε ὁ Ἡγούμενος,  κατά το κοινῶς  δη λεγόμενον,νά Σᾶς ἀνεβάσω στό Μοναστήρι μας , νά συμνευματισθουμε,καί γιατί ὄχι νά θαυμάσετε καί νά μελετήσετε, μέ τήν ἡσυχία σᾶς τίς περίφημες τοιχογραφίες τοῦ Θεοφάνους τοῦ Κρητός. Μέ πολλή Ἀγάπη Σᾶς προσφέρουμε, τήν Εἰκόνα τοῦ σήμερα ἑορταζομένου Ἁγίου Νικολάου ,τόν ΤΌΜΟ ΟΝΟΜΑΤΙ  Ἱστορία καί Τέχνη, ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΆΝΕΙ ΟΛΕΣ Τίς ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΊΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ κΡΗΤΌΣ, καί τό Λειμοωνάριον ποῦ περιέχει τίς ἀκολουθίες τῶν ΑΓΙΩΝ Τῆς ΜΟΝΗΣ Μᾶς. ΚΑΙ ΠΑΛΙ Σᾶς ΚΑΛΟΣΩΡΊΖΟΥΜΕ Σεβασμιωτατε Πατέρα καί ΔΈΣΠΟΤΑ.

 

 

 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΥΡΑΣ -ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΥΡΑΣ

 

 

Πανήγυρις Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στόνἍγιο Γεώργιο Αὔρας

Τὴν Τετάρτη 24 Αὐγούστου,ἡ ὑπὸ συστάσῃ Ἱερᾷ Μονῇ Ἁγίου Γεωργίου Αὔρας, ἑορτάσε και λαμπράΠανηγύρισε τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοὺ .Τὴν Τρίτη 23 Αὐγούστου στὶς 6:30 τὸ ἑσπέρας,  ετελέσθει Μέγας πανηγυρικὸς Ἐσπερινὸς μετ’ ἀρτοκλασίας. Τὸν θεῖο λόγο  κήρυξε ὁ Καηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Σιαμάδων, Ἀρχιμανδρίτης Μακάριος.Τὴν Τετάρτη 24 Αὐγούστου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, θὰ λάβει χώρα Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγὼν καὶ Μετεώρων κ. Σεραφείμ, μὲ συμμετοχὴ τῶν ἡγουμένων τοῦ Ἱερῶν Μονῶν τῶν Μετεώρων. Ὁ Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας θὰ τελέσει τὸν ἐγκαινιασμὸ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τὸν θεῖο λόγο  κήρυξε ὁ Καθηγουμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσά, Ἀρχιμανδρίτης Πολύκαρπος αναφερόμενος εν συντομία στήν ζωή του Αγίου Κοσμα του Αιτωλου  και την διδασκαλια για την Νοερα και Καρδιακη Ευχητο ΄΄Κύριε Ιησου Χριστέ Ελεησον με΄΄και για το σημειο του Τιμιου Σταυρου και ποιος ο λόγος που κανουμετον Σταυρό μας. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας θὰ διανεμηθεῖ παραδοσιακὸ φαγητό.

 

                                                               ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ                                                                   ΕΟΡΤΙΟΣ – ΛΟΓΟΣ

ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟ ΕΝΔΟΞΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ  ΑΓΙΟΝ  ΚΟΣΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟ 24/8/2016                                                                                    Ὑπάρχουν στήν ζωὴ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν Σεβασμιώτατε Πατέρα καιΔέσποτα  Σεβαστέ Γέροντα  Δωρόθεε καὶ Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου Τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ  τοῦ σήμερα Ἐορταζομένου Ἁγίου Ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλου  τοῦ χωρίου Αὔρας Καλαμπάκας , καὶ ἀγαπητοὶ ἐν ΧῶἸησοῦ ἀδερφοὶ   φωτεινὰ ὀρόσημά που ἔντονα σημαδεύουν τὴν ἱστορικὴ τους πορεία. Συνήθως τέτοια ὀρόσημα, εἶναι σπάνια, ἀναφαίνονται ποῦ καὶ ποῦ, ἀλλὰ ἡ ἐπιδρασῆ τοὺς εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ ξεπερνάει τὰ στενὰ πλαίσια τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου, γίνεται διαχρονικὴ καὶ ὑπερόρια.Οἱ λαοί, ποὺ ἔχουν τὸ προνόμιο να διαθέτουν στην ἱστορία τους εἶτε φυσιογνωμίες, εἶτε συμβάντα που μποροὺν να παίξουν τὸ ῥόλο τέτοιων ὀροσήμων, λογίζονται εὐλογημένοι  καὶ τρισόλβιοι, γιατὶ μποροὺν μὲ αὐτὰ να προσδιορίζουν τὴν πορεία τους μέσα στην ἱστορικὴ κονίστρα, να διδάσκονται καὶ να πορεύονται σωστά, μακρυὰ ἀπὸ παρεκλίσεις καὶ ἐπικίνδυνες λοξοδρομήσεις, ποὺ κοστίζουν ἀκριβὰ καὶ πληρώνονται ἀδυσώπητα.Ἕνας τέτοιος λαὸς εἶμαστε καὶ ἐμεὶς οἱ Ἕλληνες, ποὺ κατοικοῦμε τούτη τὴν ὄμορφη καὶ χιλιοτραγουδισμένη γωνία τῆς γῆς. Στο στερέωμα μας τὸ ἐθνικὸ λάμπουν, κατὰ καιρούς, ἀστέρια πολύφωτα καὶ λαμπρά  που καταυγάζουν τὸν ὁρίζοντα τοῦ Γένους μας καὶ ὁριοθετοῦν τὴν πορεία του. Τὸ φῶς που τὰ πνευματικὰ αὐτὰ  ὁρόσημα διέχυναν στο διάβα του ἦταν                  πολυτιμο, για τὴν ὑπερβάσῃ τῶν σκοπέλων καὶ για τὴν ἀποφυγὴ τῶν παγίδων.Οἱ Ἕλληνες μπορεῖ να μὴν εἶμαστε λαὸς πλούσιος σὲ παραγωγικὰ ἀγαθά, οὔτε ἀπόλυτα αὐτάρκεις στην οἰκονομία μας. Εἴμαστε ὡστόσο ἰδιαίτερα εὐνοημένοι ἀπὸ τῇ Θείᾳ Πρόνοιᾳ στον πνευματικὸ μας τομέα, γιατὶ ἡ παραδοσὴ μας, αὐτὴ ἡ ζωντανὴ ἔκφραση τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἔντονα διαποτισμένη ἀπὸ τὴν παρουσία ὑπερόχων μορφῶν, κυριολεκτικὰ θείων καὶ ἐμπνευσμένων, ποὺ φανερώθηκαν στον τόπο σὲ χρόνια δύσκολα, καὶ μὲ τὸ φῶς που ξεπήδησε ἀπὸ τὴν ψυχὴ τους, σκόρπισαν στήν γῆ μας τήν δύναμη τῆς ἀγάπης καὶ τὴν κληρονομία τῆς ὀρθοφροσύνης.Ἔτσι οἱ μορφὲς αὐτές, στέκονται ἐπὶ αἰῶνες τώρα σωστοὶ ὀδοδεῖκτες πάνω στά βάθρα, ὅπου τις ἐτοποθέτησε ἡ συνείδηση τοῦ Γένους μας καὶ ἑξακολουθοῦν να διδάσκουν καὶ να παρακινοῦν κι’ ἐμᾶς σήμερα στο δικὸ μας ἀγῶνα.Μία τέτοια μορφή, σχεδὸν ἀνεπανάληπτη καὶ κορυφαία, ὕπηρξε ὁ Νέος -Ἱερομάρτυς καὶ ἐθναπόστολος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ποὺ ἔζησε στα χρόνια τῆς τουρκικὴς σκλαβιάς, πρὶν ἀπὸ 220 περίπου χρόνια (1714-1779).Ταπεινὸς καλογερὸς στην ἐξωτερικὴ του ἐμφάνιση ὁ Πατρο-Κοσμᾶς, φλογερὸς ὅμως στήν ψυχὴ καὶ ἀδούλωτος στό φρόνημα, ξεπετάχθηκε μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ λαοῦ μας στήν καταλληλη στιγμή, μὲ γονιμοποιημένη τῇ σκέψῃ ἀπὸ τὸ ἀσκητικὸ ἰδεῶδες τῆς Ὀρθοδοξίας μας.Τὰ πρῶτα γράμματα ἐδιδάχθει ἀπὸ τὸν ἱεροδιάκονον Ἀνανίαν, τὸν καλούμενον Δερβισάνον. Κατόπιν φοίτησε στην φημισμένη παλαιὰ Σχολὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους, Ἀθωνιάδα· ἐμαθήτευσε κοντὰ στόν μεγάλο  διδάσκαλο (Εὐγένιον Βούλγαρη), καὶ ὁλοκλήρωσε τήν μόρφωσή του στο ἀσκητικὸ του κελλί, στην Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου, ὅπου μπορεῖ κανεὶς να λάβει τῇ βαθυτέρῃ καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένη, ὄχι μόνο θεία ἀλλὰ καὶ κατὰ κόσμον παιδεία.Μὲ ἀλύγιστη δύναμη ψυχῆς, μὲ ἀγάπη στόν Χριστὸ καὶ στήν Ἑλλάδα καὶ μὲ τέσσερις κατὰ σειρὰν περιοδεῖες, ἔσπειρε αὐτὸς ὁ φτωχὸς καὶ καταφρονεμένος Ἅγιος τῆς Πίστεως μας, τὸ σπόρο τῆς Λευτεριὰς τόσο τῆς πνευματικῆς, ἀπὸ τὰ νύχια τῆς ἁμαρτίας, ὄσο καὶ τῆς ἐθνικῆς, ἀπὸ τὸ πέλμα τοῦ τυράννου, μέσα στίς καρδιὲς τῶν ῥαγιάδων.Στ’ ἀλήθεια· δεν ὑπάρχει στο στερέωμα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ἄλλο πνευματικὸ ἀστέρι μὲ τέτοια λάμψη καὶ τέτοια προσφορὰ στο λαό μας, ἀπὸ τὸν Πάτρο-Κοσμᾶ. "Ἡ φλογερὴ καὶ καυτερὴ γλῶσσα τοῦ Κοσμᾶ, ἐνῶ συγκινοῦσε καὶ συγκλόνιζε τὰ πλήθη, ἀπεναντίας στοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ἄρχοντές πού κατέκρινε, δέν ἄρεσε". Μιλώντας τὴν ἁπλῆ γλῶσσα τοῦ λαοῦ, ποὺ χειριζόταν θαυμάσια, συμβούλευε τὴν ἀγάπη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἀφιλοκέρδεια,τὴν νοερὰ καὶ καρδιακὴ προσευχὴ τὸ’ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ  τὴν παύσῃ τῆς κερδοσκοπίας τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν πλουσίων καὶ πρὸ πάντων στηλίτευε τοὺς ἐξισλαμισμούς. Μοίραζε ἐλεημοσύνες, ἵδρυε ἐκκλησίες καὶ κυρίως φρόντιζε τὸν κόσμο πού ΄βλεπε πεσμένο θρησκευτικὼς καὶ ἠθικώς. "Τοὺς ἀγρίους ἡμέρευε, τοὺς λῃστὰς κατεπράϋνε, τοὺς ἀνελεήμονας ἔδειχνε ἐλεήμονας, τοὺς ἀνευλαβεῖς εὐλαβεῖς, τοὺς ἀμαθεῖς ἐμαθήτευε".Ἀλλ’ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἅγιο μόνο του, να μας ἐκθέσει τοὺς σκοποὺς τοῦ:"Ἡ πατρίδα μου ἡ ψεύτικη, ἡ γήϊνη καὶ μάταιη, εἲναι ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Ἄρτης καὶ ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν Ἀπόκουρο. Ὁ πατέρας μου, ἡ μητέρα μου, εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Εἶμαι, λοιπόν, κι’ ἐγὼ ἀδελφοί μου, ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, χειρότερος ἀπ’ ὅλους. Εἶμαι ὅμως δοῦλος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἐσταυρωμένου, καὶ ὄχι πώς ἐγὼ εἶμαι ἄξιος να εἶμαι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ὁ Χριστός πού μὲ καταδέχεται διὰ τὴν εὐσπλαχνίαν Του. Τὸν Χριστὸ μας, λοιπόν, ἀδελφοί μου πιστεύω, δοξάζω καὶ προσκυνῶ. Τὸν Χριστὸν μας παρακαλῶ να μὲ καθαρίση, ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν ψυχικὴν καὶ σωματικήν. Τὸν Χριστὸ παρακαλῶ να μὲ δυναμώση να νικήσω τοὺς τρεῖς ἐχθρούς: τὸν κόσμον, τὴν σάρκα καὶ τὸν πειρασμόν. Τὸν Χριστόν μου παρακαλῶ να μὲ ἀξιώσῃ να χύσω καὶ ἐγὼ τὸ αἷμά μου, διὰ τὴν ἀγάπην Τοῦ.Ἀνίσως, ἀδελφοί μου, ἦτο δυνατὸν ν’ ἀνέβω εἰς τὸν οὐρανόν, να φωνάξω μίαν φωνὴν μεγάλη, να κηρύξω σ’ ὅλον τὸν κόσμον πώς μόνον ὁ Χριστὸς μας εἶναι Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἀληθινὸς καὶ ζωή τῶν πάντων, ἤθελα τὸ κάμει. Καὶ ἐπειδὴ δεν δύναμαι να πράξω ἐκεῖνο τὸ μέγα, κάμω τοῦτο τὸ μικρὸν καὶ περιπατῶ ἀπὸ τόπον εἰς τόπον καὶ διδάσκω τοὺς ἀδελφούς μου κατὰ δύναμιν, ὄχι ὡς διδάσκαλος, ἀλλ’ ὡς ἀδελφός. Διδάσκαλος μόνον ὁ Χριστὸς μας εἶναι"Καὶ μόνον ἡ ἀνάγνωση τῶν γραμμῶν αὐτῶν, δύναται να δείξῃ τὴν ὑψηλὴ διαθεση τοῦ Κοσμᾶ καὶ τῇ ῥωμαλέᾳ διατύπωση τῶν ἰδεῶν του. Ἴσως να μὴ κυριολεκτεῖ. Ἴσως νά μὴ βρίσκει τίς καταλληλες λέξεις.Ὁποῖος χείμαρρος μέσα στίς φράσεις! Ὁποία ταπείνωση, ἀλλὰ κι’ ἕξαρση μέσα στίς ἰδέες! Μέχρι τότε, κανένας Ῥωμηὸς δέν εἶχε μιλήσει μία τέτοια γλῶσσα ἁπλὴ καὶ βαθεῖα στοὺς σκλαβωμένους. Κανεὶς δέν τοὺς εἶχε συγκινήσει περισσότερο. Κανεὶς δεν δίδαξε τὸ Εὐαγγέλιο πιὸ ἁπλᾶ καὶ ζωηρά.Οἱ “Διδαχές” του μας δείχνουν, πὼς δέν ὕπηρξε μοναχὰ ἔνας ὑπέροχος ἑρμηνευτὴς τοῦ Εὐαγγελίου, μὰ κι’ ἔνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐκκλησιαστικοὺς μας ῥήτορες, ἔνας ἐμπνευσμένος καὶ παμφεγγὴς ἀστήρ, ἔνας γλυκύφθογγος καὶ ὑψιπετὴς ποιητής..Φύσῃ πλούσια, προικισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ ὀξυδέρκεια καὶ εὐφυΐα, ὁ Διδάχος αὐτὸς τοῦ Γένους, προσθέτοντας στά φυσικὰ του χαρίσματα, τὰ ἐπίκτητα, ποὺ μὲ κόπο καὶ ἀγῶνες κατώρθωσε νά ἀποκτήσει, ἔδωσε τὸν ἑαυτὸν του ὁλοκληρο στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καὶ στῇ διακονία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὶς "Διδαχὲς" τοῦ ἀποδεικνύεται βαθὺς γνώστης τῶν ἀνθρωπίνων προβλημάτων τῆς ἐποχῆς του, ψυχολόγος ἄριστος καὶ δεξιὸς ὁδηγὸς ψυχῶν. Ξέρει σὲ ποίους ἀπευθύνεται, γι’ αὐτὸ καὶ κάθε φορὰ ὁ λόγος τοῦ παραλλάσει. Ὄντως ὁ Πατροκοσμὰς ἀναδεικνύεται κληρικὸς μὲ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα.θὰ ἠθελα μὲ συντομία Σεβασμιώτατε, Πατέρα και Δέσποτα και αγαπητοί εν Χω Ιησου αδερφοί να παρουσιασω στην ἀγάπη σας καὶ στην ὑπομονὴ σας δυο σημαντικές διδασκαλίες του τὴν Νοερὰ καὶ καρδιακὴ προσευχὴ καὶ τήν ἐξήγησῃ πού δίδει  ο Αγιος πατροκοσμας  για τὸν Τιμιο Σταυρό Η εὐχὴ του Ιησου τό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ,ἐλέησον με” εἲναι τὸ ῥεῦμα ποῦ φορτίζει τὴν μπαταρία. Πηγὴ εἲναι  ὁ Χριστός, μπαταρία εἲναι ἢ καρδία τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τήν μικρή αὔτη εὐχὴ η καρδία φορτίζεται μὲ Χριστό, φορτίζεται συνεπὼς μὲ χριστιανικὲς ἀρετές, φορτίζεται μὲ ζῆλο, μὲ πόθο, μὲ ἐρωτα Χριστοῦ. Πολὺ φορτίζεται; Πολὺ γεμίζει, πολὺ χριστοποιείται. Μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ποῦ να ἀποκτᾷ, κατὰ τὸν ὄρο τῶν ἁγίων Πατέρων, τὸν “μανικὸν ἔνθεον ἔρωτα”.Ὅμως ο θεῖος αὐτὸς ἐρωτας, κατὰ τοὺς Πατέρες, ἔχει διπλὴ ἰδιότητα: ὃσο περισσότερο ἀγαπάμε τὸν Θεό, τόσο περισσότερο ἀγαπάμε καὶ τὴν εἰκόνα Του, δηλαδὴ τὸν ἀνθρωπο• καὶ  ὃσο περισσότερο συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Δημιουργὸ μας, τόσο περισσότερο βοηθοῦμε καὶ τὸ δημιούργημα Του, τὸν συνάνθρωπο. Λέγοντας  τὴν εὐχή του Ιησου, στό “ἐλέησον με” περιλαμβάνει πολλά. “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Στήριξε με στην ὀδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ, ὅπου Ἐσὺ μὲ ὁδήγησες, μὴν τυχὸν καὶ πέσω», κατὰ τὸν Ἀποστολο. “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Φώτισε μέ, ὁδήγησε μέ». “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Βλέπεις τὴν ἀγάπη μου, την συμπόνιά μου ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου. Ὢ Κύριε, παρακαλῶ, μνήσθητι πεινώντων καὶ διψώντων, μνήσθητι ὅσων πάσχουν ψυχικὰ καὶ σωματικά, ἀπὸ καρκίνο, ἀπὸ ἐγκεφαλικά, ἀπὸ καρδιοπάθειες, ἀπὸ ψυχασθένειες, ἀπὸ διαφορες δαιμονικὲς ἐπιδράσεις. Μνήσθητι ὅσων κινδυνεύουν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀπὸ κάθε ἐνέδρα τοῦ ἐχθροῦ. Φύλαξε τούς οἰκείους, τοὺς συγγενεῖς, τοὺς ὁμοπίστους, τοὺς ὁμογενεῖς καὶ ὅλο τὸν κόσμο Σου ἀπὸ κάθε ἐπιβουλὴ τοῦ ἀντικειμένου». “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Μνήσθητι πάσης ἐπισκοπῆς Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων καὶ παντὸς τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ φώτισε να ὀρθοτομουν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Ἀκόμη, «μνήσθητι πάντων τῶν ἐντειλαμένων εὔχεσθε ὑπὲρ αὐτῶν καὶ ἰδιαιτέρως ὅσων ἔχουν εἰδικὴ ἀνάγκην». «Πολλὲς φορές»,η μπαταρία γεμίζει καὶ ξεχειλάει». Τότε παύει αὐτὴ ἢ εὐχούλα καὶ ὡς ἄλλος ὁδηγὸς φωτίζει τὸν νοῦ Ἢ ψυχὴ αἰσθάνεται ἔντονα τῇ Θείᾳ Παρουσίᾳ, τὰ μέλη παραλύουν καί, πέφτοντας στα πόδια τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ, ἀναλύεται σὲ ἔναν ποταμὸ δακρύων. Ἄλλοτε πάλι, σιωπᾷ ἀπὸ δέος καὶ θαυμασμὸ ἢ ψελλίζει ἐρωτικὰ ὅ,τι τήν στιγμή ἐκείνῃ τήν διδάσκει ο ἔνθεος ἐρωτας, δηλαδὴ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα.Καὶ ἀφοῦ κορεσθεῖ η ψυχὴ ἀπὸ θεία ἀγάπη, τότε αὐτὴ η ἴδια ἀγάπη, μὲ τήν διπλή της ἰδιότητα, στρέφει τὸ βλέμμα πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς της. Τὶ εὐκαιρία! Εἲναι μοναδικὴ η εὐκαιρία τώρα ποῦ κρατὰ στα χέρια τὸν Ποθούμενο καὶ Παντοδύναμο. Καὶ λέει: «Ὢ γλυκύτατε Ἰησοῦ, φῶς τῆς ψυχῆς μου, ο μόνος πραγματικὸς ἔρως! Ἐγὼ μὲν αἰσθάνομαι αὐτὴ την στιγμή ἐλεημένος καὶ πανευτυχής, ὅμως ἕνα κέντρο μὲ κεντά. Μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη, ἔχω μέσα μου ἔναν ἄλλο τόσο πόνο. Βλέπω τοὺς ἀδελφούς μου, βλέπω τὴν Ἐκκλησία μας, βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ποῦ πάσχουν, καὶ δεν ἀντέχω. Συμπονῶ καὶ συμπάσχω. Γι’ αὐτὸ σὲ ἱκετεύω, ὡς Πανάγαθος καὶ Παντοδύναμος, βοήθησε τους. Φταῖνε; Τὸ παραδέχομαι. Καὶ ζητῶ συγγνώμη. Ὁμολογῶ τὸ “ημαρτον”. Μέλῃ τοῦ σώματός μου εἶναι. Συνυπεύθυνος εἶμαι. ‘Αλλά κρούω τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀπειρη φιλανθρωπία σου. Βοήθησε! Βοήθησε!»Ναί, ἀγαπητέ μου, πῶς η ἀγάπη μας ἐνώνει ἐν Χριστῷ μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ πῶς, μὲ τις προσευχὲς τῶν Ἁγίων καὶ ὅσων ἀγωνίζονται τὸν καλὸ ἀγῶνα, βοηθα ο Κύριος καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἀσθενῇ μέλη, για τὰ ὁποῖα ἀνέχεται, μακροθυμεῖ καὶ ἀναμένει ὅλων την μετάνοιᾳ για τῇ σωτηρίᾳ.Εἶδες, αὐτὲς μόνο οἱ πέντε λέξεις τῆς εὐχούλας, ποῦ μποροὺν να ἀνεβάσουν τὸν ἀνθρωπο; Εὐχηθήτε Σεβασμιώτατε καὶ για μένα τὸν ῥάθυμο, ἀλλὰ καὶ για ὅλους τοὺς ἐν Χριστῷ Ιησου ἀδελφοὺς μας, να χτυπάμε ἀσταμάτητα τὴν πόρτα τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου μας Ιησου, σίγουροι ὅτι θὰ τηρήσει τὴν ὑποσχεση Του, ὅταν εἶπε: «κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν» (Λουκ. ἰᾷ’ 9) O IHSOYS EINAI  ΠOY ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Και όταν αναφερουμε η επικαλουμεθα  μονον το ονομα Ιησους , όπως μας λεγει ο ουρανοβάμων θειος Παυλος διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων,   ενοουμε τον Σωτήρα μας Ιησου Χριστο, δεν ειναιναι λάθος ουτε είναι προτεσταντικό Σεβασμιώτατε και αγαπητοί εν Χω Ιησου Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: μας λέγει τὰ ἑξῆς για τὸ σημειο τοῦ Σταυρου“Ἀκούσατε, χριστιανοί μου, πῶς πρέπει να γίνεται ὁ σταυρὸς καὶ τὶ σημαίνει. Μας λέγει τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον πῶς η ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, δοξάζεται εἰς τὸν οὐρανὸν περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους. Τὶ πρέπει να κάμεις καὶ ἐσύ; Σμίγεις τὰ τρία σου δάκτυλα μὲ τὸ δεξιὸν τὸ χέρι σου καὶ μὴν ἠμπορώντας να ἀνεβεὶς εἰς τὸν οὐρανὸν να προσκυνήσῃς, βάνεις τὸ χέρι σου εἰς τὸ κεφάλι σου, διατὶ τὸ κεφάλι σου εἲναι στρογγυλὸ καὶ φανερώνει τὸν οὐρανὸν καὶ λέγεις μὲ τὸ στόμα: Καθὼς ἔσεις οἱ ἄγγελοι δοξάζετε τὴν Ἁγίαν Τριάδα εἰς τὸν οὐρανόν, ἔτσι καὶ ἐγώ, ὡς δοῦλος ἀνάξιος, δοξάζω καὶ προσκυνῶ τὴν Ἁγίαν Τριάδα. Καὶ καθὼς αὐτὰ τὰ δάκτυλα εἲναι τρία – εἲναι ξεχωριστά, εἲναι καὶ μαζὶ – ἔτσι εἲναι καὶ η ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, τρία πρόσωπα καὶ ενας μόνος Θεός. Κατεβάζεις τὸ χέρι σου ἀπὸ τὸ κεφάλι σου καὶ τὸ βάνεις εἰς τὴν κοιλίαν σου καὶ λέγεις: Σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, Κύριέ μου, ὅτι κατεδέχθης καὶ ἐσαρκώθης εἰς τὴν κοιλίαν τῆς Θεοτόκου διὰ τάς ἁμαρτίας μας. Τὸ βάζεις πάλιν εἰς τὸν δεξιὸν σου ὦμον καὶ λέγεις: Σὲ παρακαλῶ, Θεέ μου, να μὲ συγχωρήσῃς καὶ να μὲ βάλειςς εἰς τὰ δεξιὰ σου μὲ τοὺς δικαίους. Βάνοντας τὸ πάλι εἰς τὸν ἀριστερὸν ὦμον λέγεις: Σὲ παρακαλῶ, Κύριέ μου, μὴ μὲ βαλεῖς εἰς τὰ ἀριστερὰ μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἔπειτα κύπτοντας κάτω εἰς τὴν γῆν: Σὲ δοξάζω, Θεέ μου, σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, ὅτι, καθὼς ἐβάλθηκες εἰς τὸν τάφον, ἔτσι θὰ βαλθῶ καὶ ἐγώ. Καὶ ὅταν σηκώνεσαι ὀρθός, φανερώνεις τὴν Ἀνάστασιν καὶ λέγεις: Σὲ δοξάζω, Κύριέ μου, σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, πῶς ἀναστήθηκες ἀπὸ τοὺς νεκροὺς διὰ να μας χαρίσεις τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον. Αὐτὸ σημαίνει ὁ πανάγιος σταυρός.Ἂς τὸ χρησιμοποιοῦμε λοιπὸν ὄσο μποροῦμε πιὸ συχνά, ἁγιάζοντας μ’ αὐτὸ κάθε πτυχὴ τῆς καθημερινῆς καὶ τῆς πνευματικῆς μας ζωῆςΚαι γιατί αραγε κανουμε το Σταυρό μαςΚανοντας τον σταυρό μας εκφραζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον Ιησου Χριστον.Ζηταμε την χαρι του και την ευλογία Του ,για να νικήσουμε τα πάθη  και να εκδιώξουμε τον πολυμήχανον εχθρόν .Σχηματίζουμε επάνω μας τον Σταυρο για να σταυρώσουμε τους κακούς λογισμούς  τις πονηρες επυθυμίες και την αχαλινωτη και διαστραμένη θέλησι Ευχηθειτε παρακαλω Σας  Σεμασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα στοὺς χαλεποὺς καὶ ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς, ποὺ ζῶμεν, να ἀναδείξει ὁ Θεὸς γνησίους ἱεραποστόλους μὲ τὴν θερμουργὸν πίστιν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Ευχηθειτε ὅτι αὐτοὶ θὰ φωτίσουν τὸν πλανηθέντα λαόν που ζῇ μέσα στην σῆψιν τῆς ἁμαρτίας καὶ κυλιέται στον βοῦρκον τῆς αἰσθησιακὴς ἀπολαύσεως καὶ ἡδονῆς, μέσα στον κόσμο τῆς ἀδικίας, τῆς πορνείας, τῆς ἀπάτης, τῆς κλοπῆς καὶ τοῦ ψεύδους. Ευχηθειτε τέλος, μέσῳ αὐτῶν να ἀνανήψωμεν, ἀφήνοντας τὸν παλαιὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας καὶ να ἔλθωμεν στον καινούριο κόσμο τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος, τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης καὶ να φωτισθῶμεν ὥστε να ἔλθωμεν εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας καὶ να γίνωμεν κοινωνοί καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

 

 

 

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσα

Παραμένει ἀνοικτή γιά τούς προσκυνητές



       Καθημερινὼς ἐκτὸς Παρασκευῆς

           9.00 π.μ. – 4.00 μ.μ.


Πρόγραμμα ἱερῶν Ἀκολουθιῶν

 Στήν Ἱερά Μονή τελοῦνται Καθημερινῶς:


           Ὄρθρος: 5:00΄ π. μ.
           Θεία Λειτουργία:      6:30΄ π.μ. (Καθημερινές)
                    5:00΄ π. μ. (, Κυριακή καί  εορτές)
                Ἑσπερινός: 5.00΄ μ. μ.,

Καθ’ ἑκάστην Παρασκευὴν καὶ σὲ μεγάλες ἐορτὲς  στίς   10 μ.μ. ἀγρυπνία

 

ΤΗΛ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:

 

24320-22375 ΣΤΑΘΕΡΟ:ΧΑΙΡΕΤΕ  ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΡΩ  ΧΑΙΡΕΤΕ :ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ

ΚΙΝΗΤΟ : 6986922120 :ΚΑΤΟΧΟΣ  ΚΙΝΗΤΟΥ: Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ

 

 

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ἐὰν κάποιος ἐπιθυμοῦσε ξεχωριστὴ Κατανυκτικὴ Θεία Λειτουργία θὰ μποροῦσε να παρευρεθεῖ ἔστω καὶ νοερὰ σὲ ἕνα μικρὸ συνοικισμό, 27 κατοίκων, στην Κερασούλα Καλαμπάκας, στην ὁποία λειτούργησε τὴν Κυριακὴ 11

Σεπτεμβρίου 2016 ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας Σταγὼν & Μετεώρων κ.κ. Σεραφείμ. Ἡ ἄφιξις τοῦ Σεβασμιωτάτου μὲ τῇ συνοδεία τοῦ στο Συνοικισμὸ τῆς

Κερασούλας ἔγινε κατὰ τὶς 8:00 π.μ. τῆς Κυριακῆς καὶ ὁ Σεβασμιώτατος συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς π. Εὐάγγελο Γκιουζέλη, Διακονο π. Κων/νὸ Κοκόρανκαι

τὸν Ἱεροψάλτῃ κ. Κων/νὸ Οἰκονόμου, καὶ ἀφοῦ τὸν ὑποδέχθηκε ὁ Ἐφημέριος τοῦ Συνοικισμοῦ π. Γεωργιος Βασιλείου, εἰσῆλθε στο μικρὸ ναΐδριο τοῦ Ι. Ναοῦ τῆς Ἀγ.

Παρασκευῆς, ὅπου τέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία μὲ ὀλιγομελὲς ἐκκλησίασμα ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ Συνοικισμοῦ, 27 τὸν ἀριθμό. «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»( Λκ 12,32). Αὐτὸ ἰσχύει για τὸν ἐν λόγῳ

Συνοικισμό, καὶ βέβαια ἰσχύει διότι οἱ κάτοικοι ἂν καὶ λίγοι, ἐν τούτοις ἔχουν θερμὴ πιστὴ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ στῇ γῆ ὅπου γεννήθηκαν καὶ μεγάλωσαν. Ο

Σεβασμιώτατος εὐλόγησε τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους τοῦ Συνοικισμοῦ καὶ ἐνιωθε χαρούμενός που βρέθηκε σὲ ἕνα τόπο που οἱ λίγοι κάτοικοι «κρατοῦν Θερμοπύλες»

δηλ. μενοῦν στο χωριὸ τοὺς καὶ δεν τοὺς ἐπηρεάζει ἡ Ἀστυφιλία. Ἀγαποὺν τὸν τόπο τούς, ἐκεῖ γεννήθηκαν, ἐκεῖ μεγάλωσαν καὶ ἐκεῖ θέλουν να εἲναι «στα στέρνα τούς».

Μετὰ τῇ Θ. Λειτουργία στο καφενεῖο τοῦ Συνοικισμοῦ προσφέρθηκε καφὲς καὶ πίτες ἀπὸ τὶς κυρίες. Ἐκεῖ λέχθηκαν ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο λόγοι χαρισματικοὶ μὲ

εὐλογίες πρὸς τοὺς αὐτόχθονες καὶ ἔκλεισε ἡ ὅλη χαρμοσύνη ἀτμοσφαῖρα μὲ

ψαλμοτράγουδα καὶ τὸν ὕμνο «Ἄξιόν Ἐστι» πρὸς τὴν Παναγία μας. Εἴθε να ὑπάρχουν καὶ ἄλλες τέτοιες ὄμορφες στιγμὲς για να ἐνθαρρυνόμαστε ἀπὸ τὴν θέρμη τῶν αὐτοχθόνων κατοίκων μικρῶν χωριῶν, οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ φυλάττουν «Πνευματικὲς Θερμοπύλες».

Πρωτ. Ε.Γ.

 

 

 

 

Η ΦΙΛΟΜΟΝΑΧΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΤΑΓΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ Κ. κ .ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΙΣ ΤΗΝ IERAΝ MONHΝ TOY AΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

 

Ὁ Μητροπολίτης Σταγὼν καὶ Μετεώρων κ. Σεραφεὶμ (κατὰ κόσμο Βύρων Στεφάνου) γεννήθηκε τὸ 1932 στο Φανάρι Καρδίτσας. Σπούδασε Θεολογία στην Ἀθῆνα. Χειροτονήθηκε τὸ 1965 Διάκονος καὶ τὸ 1966 Πρεσβύτερος. Ἐξελέγη Μητροπολίτης Τρίκκης καὶ Σταγὼν τὸ 197ο.Μετὰ  ἀπὸ  4 χρόνια διαποιμάνσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Τρίκκης καὶ Σταγὼν χωρὶς λόγο αἰτία ἀπολογία καὶ Ἐκκλησιαστικὴ δίκη Ἐκθρονίστηκε ἀπὸ τὸν τὸν χουντικο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Κυρό Σεραφεὶμ μὲ τὴν 3 καὶ 7 συντακτικὴ Πρᾶξι τοῦ Δικτάτορα ἸωαννιδηΕπι 25 ὁλόκληρα χρόνια μὲ ὑπομονὴ καὶ Ἐλπίδα  ὅτι θὰ ἀποκατασταθῇ σηκωσε τὸν Σταυρὸ τῆς Ἀδικίας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Διοικητικὴ Δικτατορία Ἤταν πρὶν ἀπὸ 25 χρόνια ὅταν ἡ Ἐκκλησία μὲ ἀποφάσῃ τῆς Ἱεραρχίας ἀποκαθιστοῦσε μία μεγάλη ἀδικία στο προσωπὸ τοῦ ἀνακηρύσσοντας τὸν Μητροπολίτῃ Σταγὼν καὶ Μετεώρων ἀρχιζοντας ἔκτοτε μία μεγάλη προσπάθεια ὑλοποίησης τοῦ σχέδιο τοῦ για τὴν περιοχή, κάτι που τὸ καταφέρνει καθὼς τὸ ἐπιστέγασμα εἲναι ἡ ἐντάξῃ ἑνὸς μεγάλου ἔργου, αὐτὸ τῆς ἀνέγερσης καὶ λειτουργίας Κέντρου Φροντίδας ἠλικιωμένων τοῦ, ὅπου σύντομα θὰ τεθεῖ ὁ θεμέλιος λίθος.Φυσικὰ φέτος ἡ γιορτὴ εἲναι ξεχωριστὴ καθὼς πρὶν ἕνα μῆνα περίπου πραγματοποιήθηκε ἡ Μονιμοποίηση τῆς Μητρόπολης, ἀποτέλεσμα πολλῶν προσπαθειῶν ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀπὸ τὸν κ. Σεραφείμ.Στα Ἐορτια Ὀνομαστηρια τοῦ Σεβασμιωτάτου Κ.κ. Σεραφεὶμ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ Καθηγούμενος τῆς Ι.Μ. Μεγ. Μετεώρου, Πανοσιολ/τατος Ἀρχιμ  Νήφων. στο  Ἐορτιο  Θεῖο Λόγο τοῦ ἀναφέρθηκε στο μαρτυρικὸ βίο καὶ τὴν παραδειγματικὴ καὶ χαρισματικὴ προσωπικότητα τῶν τριῶν Ἁγίων τῆς ἡμέρας ἐπικεντρώνοντας στο ἰδιαίτερο γνώρισμα τούς, τὴν αὐταπάρνηση.Ἀναφερόμενος δὲ στην πορεία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτῃ μας ἔξῃρε τὸ ἐπὶ πολλῶν ἐτῶν ἀξιοθαύμαστο ἔργο τοῦ πρὸς τὴν κοινωνία τῆς Καλαμπάκας ὑπογραμμίζοντας τῇ μεγάλῃ καὶ σπουδαία παρουσία καὶ προσφορὰ τοῦ στην πνευματικὴ κινήσῃ τῆς Μητρόπολης Σταγὼν καὶ Μετεώρων, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας γενικότερα, καὶ τοῦ εὐχήθηκέ τις θερμοτερες εὐχὲς για τὴν ὀνομαστικὴ ἑορτὴ τοῦ. Ἀμέσως μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ κατὰ  τὸ μοίὉ κ. Σεραφεὶμ στα εἴκοσι πέντε χρόνια ὡς ποιμενάρχης τῆς ἱστορικῆς Μητρόπολης τῶν «ΣΤΑΓΩΝ», ἀπὸ τὴν ὁποία, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, περᾷσαν φωτισμένες καὶ ἅγιες μορφὲς τῆς ἐκκλησίας μας, πέτυχε να ἐμπνεύσει , να δημιουργήσει καὶ να καταστήσει τὴν Μητρόπολη «ΣΤΑΓΩΝ καὶ ΜΕΤΕΩΡΩΝ» ἕνα πραγματικὸ πνευματικὸ κύτταρο καὶ ἕνα προτυπο λειτουργίας .Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ πλούσιο ἔργο που συντελεῖται ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια στην περιοχή, ἀποτέλεσμα τῶν πρωτοβουλιῶν τοῦ κ. Σεραφείμ, σήμερα ὁ ἴδιος ἀπολαμβάνει τοὺς καρποὺς τῶν προσπαθειῶν τοῦ μὲ τὴν γενικότερη καταξίωση μέσα στο κοινωνικὸ σύνολο τῆς περιοχῆς ἀλλὰ μποροῦμε να ποῦμε καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια αὐτῆς."Θεωρῶ ὅτι εἲναι ἕνα ἱστορικὸ καὶ σημαντικὸ γεγονὸς ὄχι μόνο για τὸ προσωπό μου, ἀλλὰ κυρίως για τὸν τόπο που διακονῶ για περίπου 25 χρόνια" ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων ὁ κ. Σεραφεὶμ σχολιάζοντας τὴν ἀποφάσῃ μονιμοποιήσης τῆς Ι.Μ. Σταγὼν καὶ Μετεώρων.Ὁ Σεβασμιώτατος συνέχισε τονίζοντας: "Τὸ ὅτι ἔγινε μονίμη ἡ Μητρόπολη ἀποτελεῖ μία ἀποδείξῃ τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος για τὴν δημιουργία Μητροπόλεων, ποῦ θὰ μπορέσουν να βοηθήσουν στην καλύτερη διαποίμανση τοῦ λαοῦ μαςΑπὸ  τὴν στιγμὴ τῆς  χειροτονίας τοῦ Ἐπισκόπου ὁ Θρόνος σ δὲν εἲναι μόνον ἡ ὑπεροχικὴ αὐτὴ Θέση, ἀλλὰ Θρόνος   εἲναι ὁ τοῦ Κυρίου.Σταυρὸς Ὡς σταυρωμένος θὰ πρέπει νὰ κυκλοφορει ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν τοῦ Χριστοῦ. Σταυροφόρος Χριστοῦ, Συγκηρηναῖος Χριστοῦ, στοὺ Γολγοθὰ τὸ δρόμο ποῦ φέρνει τὴν Ἀνάσταση. Ὁ δρόμος παραμένει ἀνηφορικός, ὡστόσο πορευόμαστε μὲ πιστὴ στὴν συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει να εἲναι λοιπὸν ταπεινός, στοίχων τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, ὁ ὁποῖος λέγει· «Θὰ ἀξιωθῶ να εἶμαι μαθητῆς τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀξιωθῶ ν’ ἀντιμετωπίσω τὰ θηρία» (Πρὸς Ἐφεσίους § I). Δεν λέγει ὅτι ἐπειδὴ εἲναι ἐπίσκοπος εἲναι ἄξιος να εἲναι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ὅταν ἀξιωθεῖ ν’ ἀντιμετωπίσει τὰ θηρία τότε θὰ γίνει. Δηλαδὴ ὅταν ἀντιμετωπίσει τὸ μαρτύριο στην κορύφωσή του. Ἔδω συνάγεται καὶ κάτι ἄλλο· ὅτι τὸ ἀνώτερο ἀξίωμα στην ὀρθοδοξία, τὸ ἀνώτερο χάρισμα καὶ τὸ ἀνώτερο ἐπαθλο εἲναι τὸ μαρτύριο. «Τίποτα δεν θὰ μὲ ὠφελήσουν τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, οὔτε οἱ βασιλεῖες τοῦ αἰῶνος τούτου. Εἲναι καλύτερα για μένα να πεθάνω για τὸν Χριστό, παρὰ να βασιλεύω στα πέρατα τῆς γῆς (Πρὸς Ῥωμαίους § Ι).Δεν εἲναι προσφάτη, ἀλλὰ ἀρχαιοτάτη ἡ παραδοση ποῦ θέλει τὸν ἐπισκοπο μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας τὸν βασικότερο παράγοντα στῇ σωτηρία τῶν πιστῶν. Για τὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας (†107), ὁ ἐπίσκοπος ἀποτελεῖ «τύπον» καὶ «εἰκόνα» τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτοῦ τοῦ Πατρός, ὄχι μὲ συμβολική, ἀλλὰ μὲ πραγματικὴ ἔννοια. Γι’ αὐτὸ καὶ τονίζει ὅτι εἲναι «καλοὶ καὶ οἱ ἱερεῖς, κρεῖσσον δὲ ὁ ἀρχιερεὺς ὁ πεπιστευμένος τὰ ἅγια τῶν ἁγίων», διότι ἐκεῖνος εἲναι ἡ θύρα τοῦ Πατρός, διὰ τῆς ὁποίας εἰσέρχεται ἡ Ἐκκλησία. Ὁ ἐπίσκοπος συνδέεται ἄμεσα καὶ μὲ τὸν Χριστό, γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ ἔχουν χρέος «τὸν ἐπίσκοπον ὡς αὐτὸν τὸν Κύριον προσβλέπειν» καὶ να τὸν τιμούν, γιατὶ «ὁ τιμῶν ἐπίσκοπον ὑπὸ Θεοῦ τετίμηται». Ὁ ἀποφασιστικὸς ῥόλος τοῦ στῇ διασφάλιση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι εἲναι ὁ οἰκονόμος τῶν Μυστηρίων, χωρὶς τῇ γνώμῃ τοῦ ὁποίου δεν πρέπει να τελοῦνται. «Ἐκείνη βεβαία εὐχαριστία ἡγείσθω ἡ ὑπὸ τὸν ἐπίσκοπον οὖσα ἢ ὢ ἂν αὐτὸς ἐπιτρέψῃ».Για τὸν Ἅγιο Εἰρηναῖο Ἐπισκοπο Λυῶνος (†202), τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα εἲναι ἡ πληρέστατη ἀποδείξῃ ὅτι ἡ μία καὶ ἡ αὐτὴ ζωοποιὸς πιστή που διασώθηκε στην Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους μέχρι τώρα καὶ παραδόθηκε «ἐν ἀληθείᾳ» εἲναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἀλήθειά που διαφυλάσσεται ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους. Στους ἐπισκόπους δόθηκαν τὰ χαρίσματα τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς πρέπει να μαθαίνουμε τὴν ἀλήθεια, ἀφοῦ κατέχουν στην Ἐκκλησία τῇ διαδοχῇ τῶν Ἀποστόλων. Ἐκεῖνοι διαφυλάσσουν τὴν πιστὴ στον Θεὸ Πατέρα, αὐξανοῦν τὴν ἀγάπη στον Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξηγοὺν τὴν Ἁγία Γραφὴ ἀκίνδυνα.Σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Ἰππόλυτο Ῥώμης (†235), ἡ Ἐκκλησία κατέχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ τοὺς ἐπισκόπους ὡς διαδόχους τῶν Ἀποστόλων καὶ ὡς σκοποὺς-φρουροὺς τῆς.Τέλος, ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς Καρθαγένης (†257), συνοψίζοντας τὴν πρὸ αὐτοῦ παραδοση, ἐπισημαίνει: «Ἐκτὸς Ἐκκλησίας δεν ὑπάρχει σωτηρία ... Ὁ ἐπίσκοπος ὑπάρχει ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐν τῷ ἐπισκόπῳ καὶ ἐὰν κάποιος δεν εἲναι σὲ κοινωνία μὲ τὸν ἐπισκοπο, αὐτὸς δεν βρίσκεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ».Μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λίγα ἀποσπάσματα τῶν πρώτων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας διακρίνουμε ἀναμφισβήτητα τὴν «ὑπερτάτη σημασία τοῦ ἐπισκοπικοὺ ἀξιώματος» για τῇ σωτηρίᾳ τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν καὶ ἡ τιμή που ὀφείλεται να ἀποδίδεται ἀπὸ τὸν κλῆρο καὶ τὸν λαὸ μιᾶς τοπικῆς ἐκκλησίας στον ἐπισκοπο αὐτῆς δεν πρέπει να θεωρεῖται τιμὴ πρὸς ἕνα προσωπο ποῦ κατέχει μία ὁποιαδήποτε ἐξουσία. Ὅπως διαβάζουμε σὲ ἕνα ἄλλο ἀρχαῖο κείμενο, τῇ «Διδασκαλίᾳ τῶν Ἀποστόλων», ὁ ἐπίσκοπος κάθεται για χαρῇ τοῦ ποιμνίου τοῦ «εἰς τόπον Θεοῦ» καὶ ὁ λαὸς ὀφείλει να τὸν ἀγαπᾷ καὶ να τὸν τιμᾷ, διότι για τὸν ἐπισκοπο ἔχει εἰπωθεῖ διὰ τῶν Ἀποστόλων: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει καὶ ὁ ἀθέτων ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθέτων ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντα μὲ» (Λουκ., 10, 16). Ἐκεῖνος, βέβαια, πρέπει να ποιμαίνει τὸ ὅλο ποίμνιο ἐν εἰρήνῃ καὶ τὸν σταθερὸ στην πιστὴ να προστατεύει προσεκτικὰ καὶ τὸν ἀδύναμο να τὸν ἐνδυναμώνει.To Μετεωρίτικο Μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾷ γιά Δέκα ( 10) Χρόνια 1987 ἕως 1997 ἠτο Κλειστό.Η φιλομόναχη Αγάπη Προσφορά  και Ανιδιοτέλεια  του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγών και Μετεώρων Κ.κ Σεραφείμ το 1997 με εγκατέστησε Ηγούμενο της Ιστορικης και Παλαιφάτου Μονης Η Πνευματική  συνεργασία με τον Σεβασμιώτατο Κ,κ Σεραφειμ και του Καθηγουμένου Αρχιμ. Πολυκαρπου  επι 20 συναπτα ετη είναι Αγαστή Στὴν Συνέχεια θὰ παρουσιασουμε  τὸν Προλογο ποῦ ἔγραψε  ὁ Σεβασμιώτατος Κ Σεραφεὶμ για τὸν Συλογικο τομο  ὀνόματι ΄΄ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΪΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ΄΄

Εγραφον εν τη Ιερα Μονή Αγίου Νικολάου  του Αναπαυσα Αγίω Μετεώρων

 

 

 


 

Εόρτιος-Λογος ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ-ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟY ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ TΟY ΑΘΩΝΙΤOY: ὁ σύγχρονος, παγκόσμιος ἅγιος της αγάπης O OSIOS ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ KAH EYXH TOY IHSOY Μὲ τὴν χάριν τοῦ Τριαδικου Θεοῦ. Τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀγαπητοὶ ἐν χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί, ἀξιονώμαστε διὰ 6ην χρονιά ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ἐγιναν τὰ θυρανοίξια τοῦ Παρεκκλησίου ἀπὸ τὸν ΣεβασμιώτατονΣταγων καὶ Μετεώρων Κ,κ Σεραφεὶμ ἐορτάζουμε καὶ Πανηγυρίζουμε τὸν Ὅσιο Σιλουανὸ τὸν Ἀθωνίτη.Παρατολμο να ἀγγίξει κανεὶς τὰ βιώματα τοῦ μεγάλου Ὁσίου τοῦ Χριστοῦ, του Ὁσίου τῆς θείας Ἀγάπης, τοῦ «Παγκοσμίου» Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. Ὁ βιογράφος του Ἁγίου Σιλουανοῦ μακαριστὸς γέρων Σωφρόνιος, ἔλεγε ὅτι τὸ ἐγχείρημα δέν εἶναι εὔκολο για ἀνθρωπο ποὺ δεν ἔχει οὔτε τὸ χάρισμα, οὔτε τὴν πεῖρα τοῦ γράφειν. Ὅμως μὲ τήν βοήθειᾳ τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ θὰ προσπαθήσουμε να ποῦμε λίγα λογια για τον Ἅγιο Σιλουανὸ και για την ευχή τοῦ Ἰησοῦ Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς μέχρι νά γίνει δοχεῖο τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να πληρωθεῖ Πνεύματος Ἁγίου πέρασε διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου: θλίψεις, ἀπόγνωση, βίωσε τὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως, βρέθηκε στα ἔγκατα τοῦ Ἅδη! Ὅταν ἐφτασε στά ὅρια τῆς θλιψεωςκαι τὸ ἐξέφρασε μὲ τὸ να πει στον Θεο ότι ειναι ἀδυσώπητος, τοτε γευτηκε καὶ τήν χάρη ως «πῦρ καταναλίσκον» στην καρδίᾳ του ἀπὸ τήν στιγμή που εἶδε τὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τοῦ εἶπε τὸν κορυφαῖο λόγο «Κράτα τὸν νοῦ σου στόν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι». Από τότε ἔκαιγε μέσα του ὁ άσβεστος πόθος, ὁ θεῖος ἔρωτας για τον Ἰησοῦ »..Η ευχή τοῦ Ἰησοῦ εκαιγε ἀδιαλείπτως στην ψυχὴ του, ἀφοῦ τοῦ δόθηκε η ευχή του Ιησου για τὸν ἀνδρεῖο ἀγῶνα του ἀπὸ τὴν ἴδια τῇ Θεοτόκο! Πλέον τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδία του πονοῦσε για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζοῦσε μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ του μὲ πόνο βαθὺ ἔβγαινε πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε: «Δέομαι οὖν σου Κύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σε ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς». Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἀγαπήθηκε πολὺ ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ἀπὸ ὅλα σχεδὸν τὰ ἔθνη καὶ ἔγινε Παγκόσμιος Ἅγιος στις ψυχὲς ὅλων.Τι είναι η προσευχη αγαπητοί μου;Η προσευχη είναι για τον ανθρωπο οτι είναι το νερόγια το ψάρικαθώς για το ψάρι είναι το φυσιολογικό του περιβάλλον, ετσι και η προσευχή είναι η κανονική ατμοσφαιρα μεσα στην οποια αναπτύσεται και διατηρειται η πνευματικη ζωή του πιστοῦἩ μονολόγιστη ευχή τοῦ Ἰησοῦ γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἡ πνευματική αὐτή κατάσταση ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου. Ἡ ἀσκητική ἐργασία τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἀποβαίνει ἐξάσκηση καί προετοιμασία γιά τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ὥστε ἡ γέννηση τοῦ πιστοῦ στήν οὐράνια ζωή νά συντελεσθεῖ ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνώδυνα καί ἀκίνδυνα Ἡ πλέον αὐθεντική ἀπέκδυση τοῦ νοῦ ἀπό κάθε ἐμπαθῆ προσκόλληση στά ὁρατά καί παρερχόμενα στοιχεῖα αὐτοῦ του κόσμου κατορθώνεται μέ φυσιολογικό τρόπο στή ζέση τῆς μετανοίας. Ὁ καρδιακός πόνος πού γεννᾶται ἀπό τή χάρη τῆς μετανοίας, ὄχι μόνο ἀποδε¬σμεύει τόν νοῦ ἀπό τά φθαρτά, ἀλλά καί τόν συνάπτει στά ἀόρατα καί αἰώνια. Δηλαδή, ἡ ἀπέκδυση εἶναι, ὅπως μόλις εἴπαμε, μόνο τό ἥμισυ της ὑποθέσεως καί ἀφορᾶ τόν ἀνθρώπινο παράγοντα στό κτιστό ἐπίπεδό της ὑπάρξεως. Στόν Χριστιανισμό, ὅμως, ὑπάρχει καί ἡ ἐπένδυση τῆς ψυχῆς μέ τή συνακόλουθη χάρη τοῦ Θεοῦ καί εἶναι πλήρωμα ζωῆς ἀθανάτου.. Ὡστόσο, ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, μέ τά Πάθη, τόν Σταυρό, τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασή Του προσέλαβε τόν πόνο ἑκούσια καί ἀναμάρτητα καί τόν μετέβαλε σέ μέσο ἐκφράσεως τῆς τέλειας ἀγάπης Του. Μέ αὐτήν θεράπευσε τό πλάσμα Του ἀπό τό μέγα τραῦμα τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καί τό ἀπεργάσθηκε «καινήν κτίσιν». Γι’ αὐτό ὁ πόνος εἶναι τόσο πολύτιμος στήν ἄσκηση τῆς εὐχῆς, καί ἡ παρουσία του εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἀσκητής δέν εἶναι μακριά ἀπό τήν ἀληθινή καί ἅγια ὁδό τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό. Τήν ἀγάπη αὐτή ἐκφράζει ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή του.Κατά συνέπεια, ἡ προσευχή εἶναι θέμα ἀγάπης. Ἄν προσευχόμαστε, σημαίνει ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Θεό. Ἄν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, προσευχόμαστε. Τό μέτρο τῆς προσευχῆς φανερώνει τό μέτρο τῆς ἀγάπης πού ἔχουμε γιά τόν Θεό.. «Πόσο, μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα. Μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ προσευχή, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ στήν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς μονολόγιστη ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου, συντελεῖ πρός τόν σκοπό αὐτό: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ». Στό πρῶτο μέρος τῆς εὐχῆς αὐτῆς περικλείεται ὁμολογία πίστεως στή θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί σέ ὅλη τήν Ἁγία Τριάδα. Στό δεύτερο μέρος, «ἐλέησον μέ», γίνεται ἡ ἐξομολόγηση τοῦ προσευχομένου• ἀναγνωρίζεται ἡ πτώση (παγκόσμια καί προσωπική), ἡ ἁμαρτωλότητα καί ἡ ἀνάγκη γιά τή λύτρωση. Καί τά δύο μέρη τῆς εὐχῆς, ἡ ὁμολογία πίστεως καί ἡ μετάνοια τοῦ προσευχομένου, δίνουν πληρότητα καί περιεχόμενο στήν προσευχή.Ἡ μονολόγιστη αὐτή προσευχή γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἔτσι, ὁ σήμερα εορταζόμενος ἅγιος Σιλουανός ταυτίζει τή μνήμη τοῦ Θεοῦ μέ τήν προσευχή, ἐνῶ οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ συνιστᾶ τό μεγαλύτερο πάθος. Ὅταν μᾶς πολεμεῖ ἕνα πάθος, μποροῦμε καί ἐμεῖς νά τοῦ ἀντιταχθοῦμε μέ τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὅσο πιό πολύ ταπεινώνουμε τόν ἑαυτό μας καί καλοῦμε τόν Θεό σέ βοήθειά μας, τόσο πιό δυνατοί γινόμαστε καί νικοῦμε τό πάθος. Ὅταν ὅμως λησμονοῦμε τόν Θεό, ὁ ἐχθρός μας φονεύει ὁλοσχερῶς. Γι’ αὐτό καί οἱ Πατέρες ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ εἶναι τό μεγαλύτεροπάθος.Μὲ τῆς θεοπιεις εὐχες καὶ πρεσβειες τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Σιλουανου, να ἀποκτήσουμε μακάρι μὲ τὸν προσωπικὸ μας ἀγῶνα, τὴν πνευματικὴ καταστάσῃ τοῦ Ὁσίου Σιλουανου,δηλ΄ νὰ γίνουμε δοχεῖα τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να γεμίσει ἡ καρδία μας ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνευμα Η ευχή τοῦ Ἰησοῦ, τὸ Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ».,να γλυκαινει ἀδιάλειπτα τὴν ψυχὴ μας! Τὰ δάκρυα μας , να τρέχουν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδίας μας να πονα για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζει μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ μας μὲ πόνο βαθὺ να βγαίνει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ να τοῦ λεμε«Δεόμεθα σουΚύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σὲ ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς». Ἔτη πολλὰ καὶ Εὐλογημένα ἀγαπητοὶ ἐν ΧῶἸησοῦ Ἀδελφοὶ

                                        ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ                                                        ΤΟΥ                                                  ΟΣΙΟY ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ TΟY ΑΘΩΝΙΤOY:                                   ὁ σύγχρονος, παγκόσμιος ἅγιος της αγάπης                                                         O OSIOS ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ KAH EYXH TOY IHSOY                                                                                                                      Μὲ τὴν  χάριν τοῦ Τριαδικου Θεοῦ. Τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀγαπητοὶ ἐν χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί, ἀξιονώμαστε διὰ 6ην χρονιά ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ἐγιναν τὰ θυρανοίξια τοῦ Παρεκκλησίου ἀπὸ τὸν ΣεβασμιώτατονΣταγων καὶ Μετεώρων Κ,κ Σεραφεὶμ ἐορτάζουμε καὶ Πανηγυρίζουμε τὸν Ὅσιο Σιλουανὸ τὸν Ἀθωνίτη.Παρατολμο να ἀγγίξει κανεὶς τὰ βιώματα τοῦ μεγάλου Ὁσίου τοῦ Χριστοῦ, του  Ὁσίου τῆς θείας Ἀγάπης, τοῦ «Παγκοσμίου» Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. Ὁ βιογράφος του Ἁγίου Σιλουανοῦ μακαριστὸς γέρων Σωφρόνιος, ἔλεγε ὅτι τὸ ἐγχείρημα δέν εἶναι εὔκολο για ἀνθρωπο ποὺ δεν ἔχει οὔτε τὸ χάρισμα, οὔτε τὴν πεῖρα τοῦ γράφειν. Ὅμως μὲ τήν βοήθειᾳ τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ θὰ προσπαθήσουμε να ποῦμε λίγα λογια για τον  Ἅγιο Σιλουανὸ και για την ευχή τοῦ  Ἰησοῦ  Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς μέχρι νά γίνει δοχεῖο τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να πληρωθεῖ Πνεύματος Ἁγίου πέρασε διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου: θλίψεις, ἀπόγνωση, βίωσε τὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως, βρέθηκε στα ἔγκατα τοῦ Ἅδη! Ὅταν ἐφτασε στά ὅρια τῆς θλιψεωςκαι τὸ ἐξέφρασε μὲ τὸ να πει στον Θεο ότι ειναι ἀδυσώπητος, τοτε γευτηκε καὶ τήν χάρη ως «πῦρ καταναλίσκον» στην καρδίᾳ του ἀπὸ τήν στιγμή που εἶδε τὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τοῦ εἶπε τὸν κορυφαῖο λόγο «Κράτα τὸν νοῦ σου στόν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι». Από τότε ἔκαιγε μέσα του  ὁ  άσβεστος πόθος,  ὁ  θεῖος ἔρωτας για τον Ἰησοῦ »..Η ευχή τοῦ  Ἰησοῦ εκαιγε ἀδιαλείπτως στην ψυχὴ του, ἀφοῦ τοῦ δόθηκε η ευχή του Ιησου για τὸν ἀνδρεῖο ἀγῶνα του ἀπὸ τὴν ἴδια τῇ Θεοτόκο! Πλέον τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδία του πονοῦσε για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζοῦσε μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ του μὲ πόνο βαθὺ ἔβγαινε πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε: «Δέομαι οὖν σου Κύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σε ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς». Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἀγαπήθηκε πολὺ ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ἀπὸ ὅλα σχεδὸν τὰ ἔθνη καὶ ἔγινε Παγκόσμιος Ἅγιος στις ψυχὲς ὅλων.Τι είναι η προσευχη αγαπητοί μου;Η προσευχη είναι για τον ανθρωπο οτι είναι το νερόγια το ψάρικαθώς για το ψάρι είναι το φυσιολογικό του περιβάλλον, ετσι και η προσευχή  είναι η κανονική ατμοσφαιρα μεσα στην οποια αναπτύσεται και διατηρειται η πνευματικη ζωή του πιστοῦἩ μονολόγιστη ευχή τοῦ  Ἰησοῦ  γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἡ πνευματική αὐτή κατάσταση ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου. Ἡ ἀσκητική ἐργασία τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἀποβαίνει ἐξάσκηση καί προετοιμασία γιά τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ὥστε ἡ γέννηση τοῦ πιστοῦ στήν οὐράνια ζωή νά συντελεσθεῖ ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνώδυνα καί ἀκίνδυνα Ἡ πλέον αὐθεντική ἀπέκδυση τοῦ νοῦ ἀπό κάθε ἐμπαθῆ προσκόλληση στά ὁρατά καί παρερχόμενα στοιχεῖα αὐτοῦ του κόσμου κατορθώνεται μέ φυσιολογικό τρόπο στή ζέση τῆς μετανοίας. Ὁ καρδιακός πόνος πού γεννᾶται ἀπό τή χάρη τῆς μετανοίας, ὄχι μόνο ἀποδε¬σμεύει τόν νοῦ ἀπό τά φθαρτά, ἀλλά καί τόν συνάπτει στά ἀόρατα καί αἰώνια. Δηλαδή, ἡ ἀπέκδυση εἶναι, ὅπως μόλις εἴπαμε, μόνο τό ἥμισυ της ὑποθέσεως καί ἀφορᾶ τόν ἀνθρώπινο παράγοντα στό κτιστό ἐπίπεδό της ὑπάρξεως. Στόν Χριστιανισμό, ὅμως, ὑπάρχει καί ἡ ἐπένδυση τῆς ψυχῆς μέ τή συνακόλουθη χάρη τοῦ Θεοῦ καί εἶναι πλήρωμα ζωῆς ἀθανάτου.. Ὡστόσο, ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, μέ τά Πάθη, τόν Σταυρό, τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασή Του προσέλαβε τόν πόνο ἑκούσια καί ἀναμάρτητα καί τόν μετέβαλε σέ μέσο ἐκφράσεως τῆς τέλειας ἀγάπης Του.  Μέ αὐτήν θεράπευσε τό πλάσμα Του ἀπό τό μέγα τραῦμα τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καί τό ἀπεργάσθηκε «καινήν κτίσιν». Γι’ αὐτό ὁ πόνος εἶναι τόσο πολύτιμος στήν ἄσκηση τῆς εὐχῆς, καί ἡ παρουσία του εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἀσκητής δέν εἶναι μακριά ἀπό τήν ἀληθινή καί ἅγια ὁδό τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό. Τήν ἀγάπη αὐτή ἐκφράζει ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή του.Κατά συνέπεια, ἡ προσευχή εἶναι θέμα ἀγάπης. Ἄν προσευχόμαστε, σημαίνει ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Θεό. Ἄν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, προσευχόμαστε. Τό μέτρο τῆς προσευχῆς φανερώνει τό μέτρο τῆς ἀγάπης πού ἔχουμε γιά τόν Θεό.. «Πόσο, μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα. Μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ προσευχή, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ στήν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς μονολόγιστη ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου, συντελεῖ πρός τόν σκοπό αὐτό: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ».                               Στό πρῶτο μέρος τῆς εὐχῆς αὐτῆς περικλείεται ὁμολογία πίστεως στή θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί σέ ὅλη τήν Ἁγία Τριάδα. Στό δεύτερο μέρος, «ἐλέησον μέ», γίνεται ἡ ἐξομολόγηση τοῦ προσευχομένου· ἀναγνωρίζεται ἡ πτώση (παγκόσμια καί προσωπική), ἡ ἁμαρτωλότητα καί ἡ ἀνάγκη γιά τή λύτρωση. Καί τά δύο μέρη τῆς εὐχῆς, ἡ ὁμολογία πίστεως καί ἡ μετάνοια τοῦ προσευχομένου, δίνουν πληρότητα καί περιεχόμενο στήν προσευχή.Ἡ μονολόγιστη αὐτή προσευχή γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἔτσι, ὁ σήμερα εορταζόμενος ἅγιος Σιλουανός ταυτίζει τή μνήμη τοῦ Θεοῦ μέ τήν προσευχή, ἐνῶ οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ συνιστᾶ τό μεγαλύτερο πάθος. Ὅταν μᾶς πολεμεῖ ἕνα πάθος, μποροῦμε καί ἐμεῖς νά τοῦ ἀντιταχθοῦμε μέ τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὅσο πιό πολύ ταπεινώνουμε τόν ἑαυτό μας καί καλοῦμε τόν Θεό σέ βοήθειά μας, τόσο πιό δυνατοί γινόμαστε καί νικοῦμε τό πάθος. Ὅταν ὅμως λησμονοῦμε τόν Θεό, ὁ ἐχθρός μας φονεύει ὁλοσχερῶς. Γι’ αὐτό καί οἱ Πατέρες ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ εἶναι τό μεγαλύτεροπάθος.Μὲ τῆς θεοπιεις εὐχες καὶ πρεσβειες τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν  Σιλουανου, να ἀποκτήσουμε μακάρι μὲ τὸν προσωπικὸ μας ἀγῶνα, τὴν πνευματικὴ καταστάσῃ τοῦ Ὁσίου Σιλουανου,δηλ΄ νὰ γίνουμε δοχεῖα τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να γεμίσει ἡ καρδία  μας  ἀπὸ τὸ Ἅγιον  Πνευμα Η ευχή τοῦ  Ἰησοῦ, τὸ Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ».,να γλυκαινει  ἀδιάλειπτα τὴν ψυχὴ μας! Τὰ δάκρυα μας , να τρέχουν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδίας μας να πονα για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζει μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ μας  μὲ πόνο βαθὺ να βγαίνει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ να τοῦ λεμε«Δεόμεθα   σουΚύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σὲ ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς».                
Ἔτη πολλὰ καὶ Εὐλογημένα ἀγαπητοὶ ἐν ΧῶἸησοῦ Ἀδελφοὶ
 
 
 
 
 

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ -ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΟΥ ΜΠΟΥΣΙΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

 

Χαρίτων ὅσιος καὶ ὁμολογία πίστεως

Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 28 Σεπτεμβρίου.

Ὁ θρίαμβος καὶ ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀνέκαθεν ὑπῆρξαν ἀφ’ ἑνὸς μὲν οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ μαρτύρια, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ ἔρημος καὶ τὰ σπήλαια. Στὶς κατακόμβες καὶ στὰ Κολοσσαῖα ἡ Ἐκκλησία ἔστησε τρόπαιο νίκης καὶ ἔκτισε τοὺς ἱεροὺς βωμοὺς πάνω στοὺς ὁποίους ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μελίζεται καὶ δὲν διαιρεῖται, ἐσθίεται καὶ δὲν δαπανᾶται ὁ «Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Στὶς σπηλιὲς ἐξ  ἄλλου καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς πλατύνθηκε ἡ πίστη καὶ ζωοποιήθηκε τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε κατὰ τὴν κυριολεξία τῆς λέξεως νὰ «θρώσκει ἄνω».

Τοὺς πολέμους καὶ τὶς διώξεις ποὺ ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέσα στοὺς αἰῶνες κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὶς ἀπαριθμήσει, ἀφοῦ αὐτὴ δεχόταν καὶ δέχεται μέχρι τὶς ἡμέρες μας τὰ φαρμακερὰ βέλη τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, αὐτῶν ποὺ ζητοῦν τὰ τὴν κατασπαράξουν, νὰ τὴν ἐξαφανίσουν. Μὲ τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς πάλεψαν καὶ παλεύουν οἱ ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου καὶ τοῦ κόσμου. Μὲ τοὺς ὁρατοὺς ἐχθροὺς πάλεψαν καὶ παλεύουν οἱ ὁμολογητὲς τῆς πίστεως ἄχρι μαρτυρίου.  Βλέπετε, μὲ διαφορετικὲς μορφὲς κάθε φορὰ ὁ μισόκαλος ἐπιτίθεται, «ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίει» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8),  ἀλλὰ δὲν γνωρίζει ὁ ταλαίπωρος ὅτι πάντοτε ὁ Χριστὸς νικᾶ, ὁ Χριστὸς θριαμβεύει, ἀφοῦ εἶναι ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου, «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. ε΄ 14), «ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάστασις» (Ἰωάν. ια΄ 25), «ἡ ὁδός», καὶ ἡ μόνη «ἀλήθεια» (Ἰωάν. ιδ΄ 6).

Οἱ Χριστιανοὶ σήμερα πολεμοῦνται μὲ τὸν ξενόφερτο τρόπο ζωῆς μὲ τὰ ἐκκοφαντικὰ ἀκούσματα, μὲ τὰ ναρκωτικά, μὲ τὸ διαδίκτυο, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἀχίλλειο πτέρνα τοῦ πολιτισμοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποία εἰσάγεται στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὁ θάνατος, στὰ μέλη της, αὐτὰ ποὺ λησμόνησαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β΄ Θεσ. β΄ 15). Εὐλογημένη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάσου, ««Ἕως θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ Σοῦ» (Σοφ. Σειρ. δ΄ 28).

Οἱ λέξεις «Μαρτυρία» καὶ «Μαρτύριο» συνδέονται ἄρρηκτα. Μαρτυρία εἶναι ἡ ὁμολογία καὶ κήρυξη τῆς ἀληθείας. Μαρτύριο εἶναι οἱ δυσμενεῖς συνέπειες ποὺ ὑφίστανται ὅσοι ὁμολογοῦν καὶ κηρύττουν τὴν ἀλήθεια. Οἱ Χριστιανοὶ ἀνέκαθεν ἤθελαν νὰ ὁμολογήσουν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀξιωθοῦν νὰ χύσουν τὸ αἷμα τους γιὰ Ἐκεῖνον! Καὶ τὰ παλιὰ χρόνια καὶ σήμερα.

Ποιά διαφορά, ὅμως, τοῦ τότε μὲ τὸ τώρα;  Σήμερα ποὺ ἡ θρησκευτικὴ πίστη εἶναι χλιαρὴ καὶ τὰ ἤθη ἐξαφανίζονται εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποκτήσουμε καὶ ἐμεῖς  πνεῦμα ἡρωϊσμοῦ καὶ ὁμολογίας, γιατὶ  καὶ ἡ ἐποχή μας ἔχει τὴν ἀνάγκη τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας. Ἀκοῦμε ὅτι σὲ χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ὑπάρχουν καὶ σήμερα Μάρτυρες καὶ ὁλοκαυτώματα Μαρτύρων τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ὡς μέλη τῆς μίας ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς δοκιμαζομένους νέους Μάρτυρες τῆς πίστεώς μας, ὥστε νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει ὁ Θεὸς νὰ ἀντιστέκονται στὶς δυνάμεις τοῦ σκότους. Ταυτόχρονα νὰ προσεύχονται νὰ φυλάει ὁ Θεὸς τὴν πατρίδα μας, νὰ μὴν φθάσει ἡ φρίκη τῶν συγχρόνων διωγμῶν, ποὺ βρίσκεται σὲ πλήρη ἐξέλιξη πολὺ κοντά μας, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε, ὅτι ἤδη ἔφθασε καὶ στὰ σπίτια μας.

Σήμερα, στὴν Ἑλλάδα ἡ Ἐκκλησία διώκεται, ἂν ὄχι μὲ σφραγίδες, ὅμως ἀπὸ ἐπίσημα καὶ ἀνεπίσημα χείλη. Οἱ Χριστιανοὶ μπορεῖ νὰ μὴν διώκονται ἐμφανῶς, ὅμως  πολεμοῦνται στυγνῶς. Ἡ μαρτυρία τῆς χριστιανικῆς πίστεως δὲν ἐπιφέρει μαρτυρικὸ θάνατο μὲ τοὺς παραδοσιακοὺς τρόπους μαρτυρίου, ὅπως σὲ ἄλλες γειτονικές μας χῶρες. Ἔχουν ἐπινοηθεῖ, ἀλλοίμονο, νέοι τρόποι, ποὺ θανατώνουν, ὅπως θὰ λέγαμε, «μὲ τὸ γάντι».

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὁμιλοῦν γιὰ τὸ σύγχρονο μαρτύριο τῆς συνειδήσεως. Ὁμιλοῦν γιὰ τὸ μαρτύριο τοῦ καθημερινοῦ Χριστιανοῦ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή του μέσα σὲ μιὰ ἀντίχριστη, ἀνηθικὴ καὶ διεστραμμένη  κοινωνία. Ὁμιλοῦν γιὰ τὸ μαρτύριο αὐτοῦ ποὺ ἀγωνίζεται τὸν καλὸν ἀγώνα. Ὁμιλοῦν γιὰ τὸ μαρτύριο ποὺ ὑπάρχει καὶ ἂς μὴ φαίνεται. 

    Ὁ Κύριος μας τόνισε μὲ παρρησία:»Ὅς ἄν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. ιβ΄ 8). Ὁ ὅσιος Χαρίτων ὁ ὁμολογητὴς ἀνέπνεε γιὰ τὸ Χριστό· ζοῦσε τὴν εὐσέβεια· κήρυττε μὲ λόγια καὶ πράξεις τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας καὶ ἀξιώθηκε νὰ ὑποστεῖ καὶ βασάνους γιὰ τὸ ἅγιο ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο μέχρι τὰ βαθιὰ γεράματά του ἀφιέρωσε ὅλη τὴν ἱκμάδα του ψυχικὴ καὶ σωματική.

   Ποιά, ὅμως, τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος; Τρίφωτος λυχνία ἀρετῶν καιομένη μὲ τὸ λάδι τῆς τρισαυγοῦς Ἁγίας Τριάδος ὁ Χαρίτων διέλαμψε ὡς ὅσιος ἀσκητής, ὡς ὁμολογητὴς καὶ ὡς ὑφηγητὴς τῆς ἐρήμου· τρία φωτιστικὰ γνωρίσματα ποὺ τὸν καταξίωσαν σὰν ἀστέρι πάμφωτο στὸ νοητὸ τῆς Ἐκκλησίας μας στερέωμα.

   Ὁ ὅσιος Χαρίτων πατρίδα εἶχε το Ἰκόνιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Γεννήθηκε στοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Αὐρηλιανοῦ ( 270-275 μ. Χ.) καὶ ἀπὸ μικρὸς ἀγάπησε τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ τὴν ἰσάγγελη πολιτεία, ἔτσι ὥστε νὰ θεωρηθεῖ ἐκμαγεῖο βιοτῆς ἐναρέτου καὶ ταμεῖο θεϊκῶν χαρισμάτων. Δὲν βίωνε, ὅμως, μόνο τὶς ἐντολὲς τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἀλλὰ καὶ μὲ παρρησία τὶς δίδασκε στοὺς λάτρεις τῶν ἄψυχων ἀγαλμάτων. Γιὰ τὴν ἱεραποστολική του αὐτὴ δράση ὁ Χαρίτων κατηγορήθηκε στὸν ὑπατικό, ποὺ μὲ τὴ σειρά του τὸν βασάνισε ἀπάνθρωπα καὶ τὸν ἔρριξε στὴ φυλακή. Ὁ Χαρίτων, ὅμως, δὲν δείλιασε ἀλλὰ «κράτησε τῆς ὁμολογίας» (Ἑβρ. δ΄ 14) ἐνδυναμούμενος «ἐν τῆ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιμοθ. β΄ 1).

   Δὲν ἐπέτρεψε, ὅμως, ὁ καλὸς Θεός, ὁ «ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμ. 7,9) νὰ τελειώσει ἐκεῖ μαρτυρικὰ τὸ βίο του ὁ μεγάλος ὁμολογητὴς τῆς πίστεως, γιατὶ τὸν προόριζε καὶ γιὰ ἄλλα κατορθώματα· αὐτὰ τοῦ μαρτυρίου τῆς συνειδήσεως.

   Ἔτσι, πρὶν λάβει ὁ ἀθλητὴς Χαρίτων τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου ἀπὸ τὸν ἀγωνοθέτη Χριστό, ὁ Αὐρηλιανὸς πέθανε καὶ ὁ διάδοχός του ἀντιμετώπισε μὲ εὐμένεια τὸ Χαρίτωνα, τὸν ὁποῖο τελικὰ ἐλευθέρωσε. Αὐτὸς ἐννόησε ἀμέσως ὅτι ἡ θεία δύναμη τὸν ἐλευθέρωσε, γιὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσει στὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας πολλῶν ψυχῶν, ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἀνέλθουν τὴν κλίμακα τῶν ἀρετῶν «καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι» (Φιλιπ. α΄ 23) στὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα. Ἔτσι, ἀναχώρησε γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου, ἀφοῦ προσκύνησε τὰ ἅγια χώματα τὰ ὁποῖα πάτησαν οἱ πόδες τοῦ Κυρίου μας, τὸ Φρικτὸ Γολγοθᾶ καὶ τὸν Θεοδέγμονα καὶ πανίερο Τάφο Του ἔφυγε γιὰ τὴν ἐνδότερη ἔρημο. Ἦταν φιλέρημο στρουθίο ὁ Χαρίτων καὶ ποθοῦσε νὰ κτίσει τὴν ἀσκητική του φωλιὰ ἐκεῖ ποὺ δὲν πατοῦσε ἀνθρώπινο πόδι καὶ ποὺ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ δύσκολα προσέγγιζαν λόγω τῆς ἐλλείψεως ὕδατος καὶ τροφῆς.

   Καὶ ἐδῶ, ὅμως, ἡ ἁγιότητα τοῦ βίου του τὸν ἔκανε γνωστὸ καί, ὅπως οἱ μέλισσες ἀπὸ χιλιόμετρα μακριὰ πετώντας πλησιάζουν τὰ ἡδύπνευστα κρίνα, γιὰ νὰ ρουφήξουν τὸ νέκταρ τους, ἔτσι καὶ οἱ πιστοὶ ἔσπευδαν στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ ρουφήξουν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος τὶς μελιστάλακτες νουθεσίες του καὶ τὰ ψυχοτρόφα λόγια τῆς σωτηρίας. Ἔτσι, ἡ γύρω περιοχὴ πολίσθηκε καὶ πλῆθος μοναχῶν συγκεντρώθηκε, γιὰ νὰ στηριχθεῖ πάνω του καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴν ἔνθεη σοφία καὶ χάρη του. Ἴδρυσε τὴ μεγάλη λαύρα στὴ Φαράν, ὅπου ἀκατάπαυστα δοξαζόταν τὸ ὄνομα, τὸ «ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιπ. β΄ 9) τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.  Στὸ Χαρίτωνα, ὅμως, δὲν ἄρεσε ἡ κατάσταση ποὺ δημιουργήθηκε. Αὐτὸς εἶχε στρέψει τὴν πυξίδα τῆς ζωῆς του κατ’ εὐθεῖαν στὸ πολικὸ ἀστέρι τῆς ἀπ’ εὐθείαν ἐπικοινωνίας μὲ τὸ γλυκύτατο Ἰησοῦ. Αὐτὸν μόνον ἐπιθυμοῦσε, σ’ Αὐτὸν μόνο ἤθελε νὰ ὁμιλεῖ καθημερινά, γι’ Αὐτὸν ἀνέπνεε συνοδεύοντας τὴν ἀναπνοή του μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ ψυχοσώστου Θεανθρώπου. Ἀκολουθώντας ὡς ἄλλος ὅσιος Μαρτινιανὸς τὴ ρήση: «φεῦγε καὶ σῴζου» ἐγκατέλειψε τὴν λαύρα στὴ Φαρὰν καὶ ἵδρυσε ἄλλη λαύρα, αὐτὴν τοῦ Ἐλπιδίου. Καὶ ἀπ’ αὐτήν, ὅμως ἀναχώρησε σύντομα γιὰ τὸν ἀπαράκλητο τόπο τῆς ἐρήμου Σουκᾶ.

   Τί νὰ μνημονεύσει κανεὶς ἀπὸ τὴν ἀκατάπαυστη σκληραγωγία τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος, τὶς γονυκλισίες του, τὴ χαμαικοιτία του, τὴν ἀκρότατη νηστεία, τὴν κακοπάθεια, τὸ πένθος, τὴ νήψη, τὴν ἀπάθειά του! Ἦταν πραγματικὰ ἕνας ἐπίγειος ἄγγελος, ἕνας οὐράνιος ἄνθρωπος. Μὲ τὶς ἀρετές του αὐτὲς ἀναδείχθηκε καὶ καθηγητὴς τῆς ἐρήμου, ἀφοῦ ἀπειράριθμο πλῆθος ἀσκητῶν τὸν πλησίαζε, τοῦ ἔβαζε μετάνοια καὶ ζητοῦσε νὰ ἀσκηθεῖ πλησίον του, γιὰ νὰ διδαχθεῖ τοὺς κανόνες καὶ τοὺς νόμους τῆς μοναδικῆς πολιτείας.

   Πρὸς τὸ τέλος τοῦ βίου του ὁ ὅσιος Χαρίτων κατοίκησε σ’ ἕνα ἄνυδρο καὶ κρημνῶδες σπήλαιο, τὸ γνωστὸ σὰν «Κρεμαστό». Σ’ αὐτὸ κατάφερε μὲ τὶς προσευχές του νὰ ἀναβλύσει νερὸ κι  ἔτσι νὰ παρηγορήσει τὴ δίψα του. Κοιμήθηκε τὸν ὕπνο τῶν δικαίων πλήρης ἡμερῶν, γιὰ νὰ ξυπνήσει στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τὴν ὁποία ποθοῦσε καὶ γιὰ τὴν ὁποίαν ἀγωνίσθηκε ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια, σιγοψελλίζοντας : «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι» ( Β΄ Τιμοθ. δ. 7)· ἀνάπαυσε, Κύριε, τὸ πνεῦμα μου! 

 

 

ΕΟΡΤΙΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

                    ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Η ΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΣ 24/9/2016 ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΤΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑ ΝΗΓΥΡΙΖΕΙ   ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ  ΣΤΟ  METΕΩΡΙΤΙΚΟ  ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ  ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ  23/9/2016  ΣΤΙΣ 6,30 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΗ Ο ΕΟΡΤΙΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ  ΜΕ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ –ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ. ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ   ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΘΑ ΔΟΘΗ ΤΟ ΕΟΡΤΙΟΝ ΚΕΡΑΣΜΑ

ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΟΡΤΙΟΝ ΚΕΡΑΣΜΑ  ΣΤΙΣ 9,30 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΗ Ο EORTIOS ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ  Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 

                            ΜΕ ΕΟΡΤΙΕΣ   ΕΥΧΕΣ

                   Ο ΠΑΤΕΡΑΣ   ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ

 

 

                              ΕΟΡΤΙΟΝ    ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

                                      ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

 

 ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ                                       ΟΣΙΟY ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ TΟY ΑΘΩΝΙΤOY:                                                ὁ σύγχρονος, παγκόσμιος ἅγιος της αγάπης                                                                                                        O OSIOS ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ KAH EYXH TOY IHSOY                                                                                                   Μὲ τὴν  χάριν τοῦ Τριαδικου Θεοῦ. Τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀγαπητοὶ ἐν χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί, ἀξιονώμαστε διὰ 6ην χρονιά ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ἐγιναν τὰ θυρανοίξια τοῦ Παρεκκλησίου ἀπὸ τὸν ΣεβασμιώτατονΣταγων καὶ Μετεώρων Κ,κ Σεραφεὶμ ἐορτάζουμε καὶ Πανηγυρίζουμε τὸν Ὅσιο Σιλουανὸ τὸν Ἀθωνίτη.Παρατολμο να ἀγγίξει κανεὶς τὰ βιώματα τοῦ μεγάλου Ὁσίου τοῦ Χριστοῦ, του  Ὁσίου τῆς θείας Ἀγάπης, τοῦ «Παγκοσμίου» Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. Ὁ βιογράφος του Ἁγίου Σιλουανοῦ μακαριστὸς γέρων Σωφρόνιος, ἔλεγε ὅτι τὸ ἐγχείρημα δέν εἶναι εὔκολο για ἀνθρωπο ποὺ δεν ἔχει οὔτε τὸ χάρισμα, οὔτε τὴν πεῖρα τοῦ γράφειν. Ὅμως μὲ τήν βοήθειᾳ τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ θὰ προσπαθήσουμε να ποῦμε λίγα λογια για τον  Ἅγιο Σιλουανὸ και για την ευχή τοῦ  Ἰησοῦ  Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς μέχρι νά γίνει δοχεῖο τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να πληρωθεῖ Πνεύματος Ἁγίου πέρασε διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου: θλίψεις, ἀπόγνωση, βίωσε τὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως, βρέθηκε στα ἔγκατα τοῦ Ἅδη! Ὅταν ἐφτασε στά ὅρια τῆς θλιψεωςκαι τὸ ἐξέφρασε μὲ τὸ να πει στον Θεο ότι ειναι ἀδυσώπητος, τοτε γευτηκε καὶ τήν χάρη ως «πῦρ καταναλίσκον» στην καρδίᾳ του ἀπὸ τήν στιγμή που εἶδε τὸν Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τοῦ εἶπε τὸν κορυφαῖο λόγο «Κράτα τὸν νοῦ σου στόν Ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι». Από τότε ἔκαιγε μέσα του  ὁ  άσβεστος πόθος,  ὁ  θεῖος ἔρωτας για τον Ἰησοῦ »..Η ευχή τοῦ  Ἰησοῦ εκαιγε ἀδιαλείπτως στην ψυχὴ του, ἀφοῦ τοῦ δόθηκε η ευχή του Ιησου για τὸν ἀνδρεῖο ἀγῶνα του ἀπὸ τὴν ἴδια τῇ Θεοτόκο! Πλέον τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδία του πονοῦσε για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζοῦσε μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ του μὲ πόνο βαθὺ ἔβγαινε πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἔλεγε: «Δέομαι οὖν σου Κύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σε ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς». Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἀγαπήθηκε πολὺ ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ἀπὸ ὅλα σχεδὸν τὰ ἔθνη καὶ ἔγινε Παγκόσμιος Ἅγιος στις ψυχὲς ὅλων.Τι είναι η προσευχη αγαπητοί μου;Η προσευχη είναι για τον ανθρωπο οτι είναι το νερόγια το ψάρικαθώς για το ψάρι είναι το φυσιολογικό του περιβάλλον, ετσι και η προσευχή  είναι η κανονική ατμοσφαιρα μεσα στην οποια αναπτύσεται και διατηρειται η πνευματικη ζωή του πιστοῦἩ μονολόγιστη ευχή τοῦ  Ἰησοῦ  γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἡ πνευματική αὐτή κατάσταση ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου. Ἡ ἀσκητική ἐργασία τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἀποβαίνει ἐξάσκηση καί προετοιμασία γιά τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ὥστε ἡ γέννηση τοῦ πιστοῦ στήν οὐράνια ζωή νά συντελεσθεῖ ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνώδυνα καί ἀκίνδυνα Ἡ πλέον αὐθεντική ἀπέκδυση τοῦ νοῦ ἀπό κάθε ἐμπαθῆ προσκόλληση στά ὁρατά καί παρερχόμενα στοιχεῖα αὐτοῦ του κόσμου κατορθώνεται μέ φυσιολογικό τρόπο στή ζέση τῆς μετανοίας. Ὁ καρδιακός πόνος πού γεννᾶται ἀπό τή χάρη τῆς μετανοίας, ὄχι μόνο ἀποδε¬σμεύει τόν νοῦ ἀπό τά φθαρτά, ἀλλά καί τόν συνάπτει στά ἀόρατα καί αἰώνια. Δηλαδή, ἡ ἀπέκδυση εἶναι, ὅπως μόλις εἴπαμε, μόνο τό ἥμισυ της ὑποθέσεως καί ἀφορᾶ τόν ἀνθρώπινο παράγοντα στό κτιστό ἐπίπεδό της ὑπάρξεως. Στόν Χριστιανισμό, ὅμως, ὑπάρχει καί ἡ ἐπένδυση τῆς ψυχῆς μέ τή συνακόλουθη χάρη τοῦ Θεοῦ καί εἶναι πλήρωμα ζωῆς ἀθανάτου.. Ὡστόσο, ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, μέ τά Πάθη, τόν Σταυρό, τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασή Του προσέλαβε τόν πόνο ἑκούσια καί ἀναμάρτητα καί τόν μετέβαλε σέ μέσο ἐκφράσεως τῆς τέλειας ἀγάπης Του.  Μέ αὐτήν θεράπευσε τό πλάσμα Του ἀπό τό μέγα τραῦμα τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καί τό ἀπεργάσθηκε «καινήν κτίσιν». Γι’ αὐτό ὁ πόνος εἶναι τόσο πολύτιμος στήν ἄσκηση τῆς εὐχῆς, καί ἡ παρουσία του εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἀσκητής δέν εἶναι μακριά ἀπό τήν ἀληθινή καί ἅγια ὁδό τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό. Τήν ἀγάπη αὐτή ἐκφράζει ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή του.Κατά συνέπεια, ἡ προσευχή εἶναι θέμα ἀγάπης. Ἄν προσευχόμαστε, σημαίνει ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Θεό. Ἄν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, προσευχόμαστε. Τό μέτρο τῆς προσευχῆς φανερώνει τό μέτρο τῆς ἀγάπης πού ἔχουμε γιά τόν Θεό.. «Πόσο, μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα. Μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ προσευχή, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ στήν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς μονολόγιστη ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου, συντελεῖ πρός τόν σκοπό αὐτό: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ».                               Στό πρῶτο μέρος τῆς εὐχῆς αὐτῆς περικλείεται ὁμολογία πίστεως στή θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί σέ ὅλη τήν Ἁγία Τριάδα. Στό δεύτερο μέρος, «ἐλέησον μέ», γίνεται ἡ ἐξομολόγηση τοῦ προσευχομένου· ἀναγνωρίζεται ἡ πτώση (παγκόσμια καί προσωπική), ἡ ἁμαρτωλότητα καί ἡ ἀνάγκη γιά τή λύτρωση. Καί τά δύο μέρη τῆς εὐχῆς, ἡ ὁμολογία πίστεως καί ἡ μετάνοια τοῦ προσευχομένου, δίνουν πληρότητα καί περιεχόμενο στήν προσευχή.Ἡ μονολόγιστη αὐτή προσευχή γίνεται κατ’ ἀρχάς προφορικά. Ἀκολούθως τελεῖται μέ τόν νοῦ καί τελικά, μέ τή συνεργεῖα τῆς χάριτος, ὁ νοῦς κατεβαίνει στή βαθειά καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἡ προσευχή αὐτή ὀνομάζεται νοερά ἤ καρδιακή.Μέ τή διαρκῆ ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν προσήλωση τοῦ νοῦ στίς λέξεις τῆς προσευχῆς καλλιεργεῖται μία μόνιμη εὐχητική διάθεση. Ἔτσι ἡ προσευχή γίνεται ὁ φυσικός τρόπος ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του καί ἡ αὐτενέργητη ἀντίδραση τῆς καρδιᾶς του σέ κάθε φαινόμενο τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Ἔτσι, ὁ σήμερα εορταζόμενος ἅγιος Σιλουανός ταυτίζει τή μνήμη τοῦ Θεοῦ μέ τήν προσευχή, ἐνῶ οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ συνιστᾶ τό μεγαλύτερο πάθος. Ὅταν μᾶς πολεμεῖ ἕνα πάθος, μποροῦμε καί ἐμεῖς νά τοῦ ἀντιταχθοῦμε μέ τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὅσο πιό πολύ ταπεινώνουμε τόν ἑαυτό μας καί καλοῦμε τόν Θεό σέ βοήθειά μας, τόσο πιό δυνατοί γινόμαστε καί νικοῦμε τό πάθος. Ὅταν ὅμως λησμονοῦμε τόν Θεό, ὁ ἐχθρός μας φονεύει ὁλοσχερῶς. Γι’ αὐτό καί οἱ Πατέρες ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ εἶναι τό μεγαλύτεροπάθος.Μὲ τῆς θεοπιεις εὐχες καὶ πρεσβειες τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν  Σιλουανου, να ἀποκτήσουμε μακάρι μὲ τὸν προσωπικὸ μας ἀγῶνα, τὴν πνευματικὴ καταστάσῃ τοῦ Ὁσίου Σιλουανου,δηλ΄ νὰ γίνουμε δοχεῖα τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ να γεμίσει ἡ καρδία  μας  ἀπὸ τὸ Ἅγιον  Πνευμα Η ευχή τοῦ  Ἰησοῦ, τὸ Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον μέ».,να γλυκαινει  ἀδιάλειπτα τὴν ψυχὴ μας! Τὰ δάκρυα μας , να τρέχουν ἀσταματητα για ὅλο τὸν κόσμο καὶ ἡ καρδίας μας να πονα για ὅλη τὴν κτίσῃ, ποῦ ζει μακριὰ ἀπὸ τὸν Ποιητῇ καὶ δημιουργὸ της. Ἡ προσευχὴ μας  μὲ πόνο βαθὺ να βγαίνει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ να τοῦ λεμε«Δεόμεθα   σουΚύριε, ἵνα γνωρίσωσιν Σὲ ἐν πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοὶ τῆς γῆς».                
Ἔτη πολλὰ καὶ Εὐλογημένα ἀγαπητοὶ ἐν ΧῶἸησοῦ Ἀδελφοὶ
 
 

                                    ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΩ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ

Τὶ να σοῦ ἀνταποδώσω, Κύριε, ἢ ποῖον αἶνο να Σοῦ προσφέρω;Σῦ δινεῖς τὴν χαρῇ Σοῦ, για να καίγεται ἀδιάλειπτα ἡ καρδία ἀπὸ ἀγάπη - καὶ δεν βρίσκει πιὰ ἀναπαύσῃ οὔτε νύχτα οὔτε μέρα ἀπὸ τὴν θεϊκὴ ἀγάπη.Νοσταλγεῖ ἡ ψυχή μου τὸν Θεὸ καὶ προσεύχεται μέρα καὶ νύχτα, γιατὶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ εἲναι γλυκὸ καὶ πολυπόθητο για τὴν προσευχομένη ψυχὴ καὶ τὴν ἑλκύει στην ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τήν ἀγάπη αὐτή ἐκφράζει ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή του.Κατά συνέπεια, ἡ προσευχή εἶναι θέμα ἀγάπης. Ἄν προσευχόμαστε, σημαίνει ὅτι ἀγαπᾶμε τόν Θεό. Ἄν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, προσευχόμαστε. Τό μέτρο τῆς προσευχῆς φανερώνει τό μέτρο τῆς ἀγάπης πού ἔχουμε γιά τόν Θεό.. «Πόσο, μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ὅλος χαρά, ὅλος ἀγάπη, ὅλος εἰρήνη, ὅλος γαλήνη, ὅλος ἀγαλλίαση, ὅλος σκιρτήματα. Μὰ πόσο γλυκὺς εἲναι ὁ Ἰησοῦς! Ἀλλά καί ἡ ἴδια ἡ προσευχή, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ στήν ὀρθόδοξη παράδοση ὡς μονολόγιστη ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου, συντελεῖ πρός τόν σκοπό αὐτό  Νά, ἐδῶ καί πολλά χρόνια πάσχω ἀπό πονοκέφαλο καί δύσκολα τόν ὑποφέρω, ἀλλά μέ ὠφελεῖ, γιατί μέ τήν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχή. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νά προσεύχεται καί νά ἀγρυπνεῖ, ἀλλά ἡ ἀσθένεια μέ ἐμποδίζει, διότι τό ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καί παρακάλεσα πολύ τόν Κύριο νά μέ θεραπεύσει, ἀλλά δέν μέ ἄκουσε. Κι αὐτό σημαίνει πῶς αὐτό δέν θά ἦταν πρός ὄφελός μου.Νά ὅμως καί μία ἄλλη περίπτωση, πού ὁ Κύριος μέ ἄκουσε καί μέ ἔσωσε. Σέ μία γιορτή πρόσφεραν στήν τράπεζα ψάρι. Ἐνῶ λοιπόν ἔτρωγα, ἕνα κόκαλο μπῆκε πολύ βαθιά στό λαιμό μου. Ἐπικαλέστηκα τόν Ἅγιο Παντελεήμονα, παρακαλώντας νά μέ θεραπεύσει, γιατί ὁ γιατρός τοῦ Μοναστηριοῦ δέν θά μποροῦσε νά μοῦ βγάλει τό κόκαλο ἀπό τό φάρυγγα. Καί μόλις εἶπα: «γιάτρεψέ με», ἡ ψυχή μου πῆρε ἀπάντηση: «Βγές, ἔξω ἀπό τήν τράπεζα, κᾶνε μία βαθιά εἰσπνοή καί μία ἀπότομη ἐκπνοή καί τό κόκαλο θά βγεῖ μέ αἷμα». Ἔτσι κι ἔκαμα καί βγῆκε ἕνα μεγάλο κόκαλο μέ αἷμα. Καί κατάλαβα πῶς, ἄν ὁ Κύριος δέν μέ θεραπεύει ἀπό τόν κεφαλόπονο, αὐτό σημαίνει ὅτι εἶναι ὠφέλιμο γιά τήν ψυχή μου νά ὑποφέρω τόν πόνο.Ὅταν ἡ Χάρη εἶναι μαζί μας, εἴμαστε δυνατοί στό πνεῦμα. Ὅταν ὅμως τήν χάσουμε, βλέπουμε τήν ἀδυναμία μας , βλέπουμε πώς χωρίς τόν Θεό δέν μποροῦμε οὔτε νά σκεφτοῦμε τό καλό.Πῶς μπορεῖς νά ξέρεις ἄν ζεῖς σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;Νά ἡ ἔνδειξη: Ἄν στενοχωριέσαι γιά κάτι, αὐτό σημαίνει πώς δέν παραδόθηκες τελείως στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔστω κι ἄν σοῦ φαίνεται πώς ζεῖς σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.Ὅποιος ζεῖ κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτός δέν μεριμνᾶ γιά τίποτε. Κι ἄν κάτι τοῦ χρειάζεται, παραδίνει τόν ἑαυτό του καί τήν ἀνάγκη του στόν Θεό. Κι ἄν δέν πάρει ὅτι θέλει, μένει ἤρεμος, σάν νά τό εἶχε.... Ω Κύριε, κάνε μας άξιους για τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, για να κατανοήσομε τη δόξα Σου και να ζήσομε στη γη με ειρήνη και αγάπη. Ας μην υπάρχουν πόλεμοι, κακία κι εχθροί κι ας βασιλεύσει μονάχα η αγάπη - έτσι δεν θα χρειάζονται πια στρατός και φυλακές και η ζωή θα είναι εύκολη σ' όλη τη γη....

 
 
 

 

 

 

- Τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ Παραβολὴ τοῦ καλοῦ σπορέως.

                       

                          -

 

 

 

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»

Οἱ παραβολὲς τοῦ Κυρίου, ἀγαπητοὶ   ἐν Χῶ Ἰησοῦ  ἀδελφοὶ ἔχουν μέσα τους βαθειά καὶ σωτήρια νοήματα. Οἱ πιὸ πολλὲς δέν ἐξηγήθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Μερικὲς ἔχουν στό τέλος μία φράσῃ – προβολέα, ποὺ φωτίζει τὰ πολύτιμα νοήματα τους. Στην  σημερινή περικοπή που μόλις ἀκούσαμε, ἡ ὁποία  εἶναι ἀποκρυπτογραφημένη καταλεπτῶς, δοσμένη  συγχρόνως σὲ μία ἐρμηνευτικὴ παράφρασῃ. Ὁ σπόρος εἲναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὰ διάφορα κομμάτια γῆς, ὅπου πέφτει μὲ ποικίλα στο καθένα ἀποτελέσματα, εἲναι οἱ λογὴς – λογὴς ψυχές. Δεν τὸν δέχονται ὅλοι οἱ ἀνθρωπο μὲ τις ἴδιες προϋποθέσεις, κάτω ἀπὸ τὶς ἴδιες συνθῆκες.Ὁ μυστηριώδης αὐτὸς σπόρος εἲναι ἔνας καὶ μοναδικός. Ἔχει πάντα τὴν ἴδια ἀδιάφθορη κι’ ἐξαίσια ποιότητα, τὴν ἴδια γονιμοποιὸ δύναμη. Καὶ πέφτει πρὸς ὄλες τῆς κατευθύνσεις μὲ ἁπλοχεριὰ ἀπὸ τὸν θεῖο Σπορέα, ἀπὸ τὸν οὐράνιο Γεωργό.Μὲ τὸν σπόρο ποῦ ἔπεσε στὸ γόνιμο ἔδαφος ἐννοοῦνται ὅσοι ἄκουσαν τὸν λόγο μὲ καλὴ καὶ ἀγαθὴ καρδία, τὸν φυλάνε μέσα τους καὶ καρποφοροῦν μὲ ὑπομονή». Ὁποῖος ἔχει τὸν Χριστὸν εἰς τὴν καρδίαν του δεν φοβάται ὅλον τὸν κόσμον. Ἂν ἴσως θέλομεν καὶ ἐμείς, ἀδελφοί μου, να μὴ φοβούμεθα μήτε ἀνθρώπους μήτε δαίμονας, τὸν Θεὸν να  ἔχωμεν πάντοτε εἰς τὴν καρδίαν μαςΠῶς καί μέ ποιό τρόπο θά εχουμε τον γλυκυτατον Ιησουν στην Καρδιά μας;     ««Μὲ τὴν συνεχῆ μνήμη τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ γεννιέται ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Σὲ παρακαλῶ, λοιπόν, για ἄλλη μία φορὰ ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι τὸ γλυκὸ μελέτημα τῆς καρδίας σου. Ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι τὸ ἐντρύφημα τῆς γλώσσας σου. Ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι ἡ συνεχὴς ἀσχολία καὶ ἰδέα τοῦ νοῦ σου. Καὶ ἐν συντομία, ὁ Ἰησοῦς ἂς εἶναι ἡ ἀναπνοή σου καί ποτε να μὴν χορταίνεις ἐπικαλούμενος τὸν Ἰησοῦ γιατὶ ἀπὸ αὐτὴ τῇ συνεχῆ καὶ γλυκύτατη μνημονεύσῃ τοῦ Ἰησοῦ, θὰ ἐπιτευχθοὺν καὶ θὰ ἀναπτυχθοὺν καὶ θὰ γίνουν δέντρα μεγάλα στην καρδία σου, ἐκεῖνες οἱ 3 μεγάλες θεολογικὲς ἀρετές: ἡ πίστις, ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ ἀγάπη.    

                    Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ σπορέως,ἀγαπητοὶ  ἐν Χῶ Ἰησοῦ ἀδελφοὶ  ἐνῶ φαίνεται ἀπαισιόδοξη,   εἶναι μία πολὺ παρήγορη καὶ αἰσιόδοξη παραβολή. Ὁ Κύριος μας προσανατολίζει στην καρποφορία τοῦ καλοῦ ἐδάφους, τὴν πλουσιοπάροχη δηλαδὴ χάρη Του, ἡ ὁποία δέν προσφέρεται «ἐκ μέτρου», ὅταν συναντήσει ἄνθρωπο ποὺ ἀγαπᾷ τὴν ἀλήθεια. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, μὲ τὴν ἀναφορὰ στά ἄλλα ἐδάφη, τὰ μὴ καρποφόρα, μᾷς ἐπισημαίνει τὴν εὐθύνη μας. Ἡ παραβολὴ φωνάζει δυνατὰ καὶ για τήν διαστάσῃ αὐτῇ: ὁ καθενὰς μας εἶναι ὑπεύθυνος για τὸν ἑαυτὸ του. Θὰ πρέπει κάθε φορὰ να θέτουμε στόν ἑαυτὸ μας τὸ ἐρώτημα: τὶ ἔδαφος εἶμαι ἐγώ; Κι ἡ ἀπαντήση βεβαίως θὰ ἔρχεται στό βαθμό πού θὰ ὑπάρχει ἢ ὄχι ἡ παρουσία τῶν καρπῶν. «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, ἀγαθωσύνη, χρηστότης, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια». Ἂν δεν ἐπισημαίνουμε τοὺς καρποὺς αὐτοὺς στῇ ζωὴ μας, μᾶλλον θὰ πρέπει να ἀρχισουμε να βάζουμε ἐρωτηματικὸ καὶ στήν προσωπική μας πνευματική ζωή. Ἀλλὰ στην περιπτωση αὐτὴ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἀκούγονται φοβερά: «Πὰν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπὸν αἴρεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται». Κάθε κλῆμά που εἶναι ἐνωμένο μὲ ἐμένα, ἀλλὰ δεν φέρει καρπό, ὁ Οὐράνιος Γεωργὸς τὸ κόβει καὶ τὸ πετάει στή φωτιά.Εὐχόμεθα ἀγαπητοί  ἐν Χῶ Ἰησοῦ  ἀδελφοὶ μου, ὁ οὐράνιος γεωργός,νά   μᾶς ἐλεήσει καὶ να μᾶς χαρίσει πλούσια την μετάνοια , καί τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ἀμὴν.                                                                            

Εόρτιος λόγος στην εορτή του Αγίου Σίιλουανού

Ο ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

 

 

Στήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῷνΣιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου πού ἐκφωνήθηκε στόν Πανηγυρικό Ἑόρτιο Ἑσπερινό στίς 23/9/2015 ὑπό τοῦ Πατρός Πολυκάρπου.


Ἡ Πνευματική ζωή εἶναι λεβεντιά εἶναι χαρά. Δέν εἶναι κακομοιριά Εἶναι παλοβαμάρα μέ τήν καλή ἔννοια. εἶναι θεία τρέλα.


«Ἰησοῦς Χριστός Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός, καί εἰς τούς αἰώνας (Ἑβρ 13,8). Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν ἐγκατέλειψε πότε τήν Ἐκκλησία Του, ἀλλά, κατά τήν ἀψευδῆ ὑπόσχεσή Του πρός τούς ἀποστόλους, εἶναι μαζί μας πάντοτε μέχρι τήν συντέλεια τοῦ κόσμου (Μάτθ. 28,20).


Ἰδιαίτερα στίς ἡμέρες μας πού ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπέρ-ἐπερίσευσε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ (Ρώμ. 5,20). Μεγάλη ἀπόδειξη εἶναι οἱ σπουδαῖοι χαρισματούχοι γέροντες τῆς ἐποχῆς μας σέ κάθε χώρα ὁπού ὑπάρχει ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί μάλιστα στήν ἐπί γής πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα.


Ἀνάμεσα στούς χαρισματούχους γέροντας πού ὡσεί φοίνικες ἐξήνθησαν ἐν τῷ οἰκῶ ΚυρίουΒλ.Ψαλ. 21,13-14)τόν 20ό αἰωνα ἐξέχουσα θέσει ἔχει ὁ μακαριστός ὁσιώτατος Γέρων Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης ὁ διάσημος αὐτός Μοναχός του ὁποίου ἡ φήμη ξεπέρασε τά ὅρια τῆς Ἑλλάδος καί ἔχει φθάσει μέχρι τά πέρατα τῆς οἰκουμένης.

Μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τήν Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀξιωνόμαστε γιά πέμπτη χρονιά Αγαπητοί ἐν Χῶ Ἰησοῦ Ἀδερφοί νά πανηγυρίσουμε καί νά γιορτάσουμε τόν Ὅσιο Πατέρα Σιλουανό τόν Ἀθωνίτη.


Πράγματι ἡ πνευματική ζωή εἶναι Λεβεντιά καί χαρά. Σήμερα πού ζοῦμε τήν οἰκομομικη κρίση μᾶλλον τήν πνευματική κρίση ἔχουμε ἀνάγκη τήν λεβεντιά καί τήν χαρά. Τί εἶναι χαρά; «Χαρά εἶναι ἕνα εἶδος σκιρτήματος τῆς εὐτυχισμένης ψυχῆς» Χαρά εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπιθυμιῶν, ἡ ἀπόλαυση τῶν εὐχάριστων καί ἡ λησμοσύνη τῶν λυπηρῶν.


Τό νά χαίρεσαι μέ τόν Ἰησοῦ πλημμυρίζεις ἀπό πνευματική εὐχαρίστηση. Ἡ κατά κόσμον χαρά δέν εἶναι ἀληθινή χαρά, ἀντίθετα κοντά στόν Ἰησοῦ καί οἱ θλίψεις χαρά φέρνουν. Ἡ καρδία χαίρεται γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ θεοῦ κατασκήνωσε μέσα της, καί αἰσθάνθηκε νά ἔχει γεμίσει ἀπό τό πολυπόθυτο ἀγαθό. Χαίρεται ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γιατί ἔλαβε μυστική πληροφορία ὅτι ὁ θεός τήν ἀγάπησε. Χαίρεται γιατί ἡ εἰρήνη, ἡ γαλήνη, ἡ ἠρεμία καί ἡ ἀταραξία βασιλεύουν μέσα της.


Η καρδιά χαίρεται γιατί μέ τήν πίστη γνώρισε τόν Ἰησοῦ, μέ τήν ἐλπίδα κατανόησε τήν ἀλήθεια τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, καί μέ τήν ἀγαπη γνώρισε τόν Ἰησοῦ μέ τήν ἐλπίδα κατενόησε τήν ἀλήθεια τῶν μελλόντων ἀγαθῶν μέ τήν ἀγάπη γνώρισε τόν Ἰησοῦ Χριστό νά κατοίκει μέσα της.


Ὤ χαρά ἁγία! Παραδείσιου πλούτου τό προοίμιον! Ὠ χαρά, ἡδονής ἀνέκφραστης προάγγελε! Ἐσένα ποθῶ τόσο πολύ κι ἐσένα ζητῶ σάν ἀρραβώνα πού κατέκτησα πάνω στήν γῆ.


Ὁ σημερινός ἑορταζόμενος Ὅσιος Σιλουανός Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί ἔζησε στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος στό Ἅγιον Ὅρος μέ λεβεντιά καί χαρά πού εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔζησε μέ ἀγωνιστικό φρόνημα -καθαρίζοντας τήν καρδιά ἀπό τά ψέκτα πάθη- πού εἶναι ἡ βαθεία μετάνοια μέ τήν προσευχή, τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλλεησόν μέ πού εἶναι ὁ φωτισμός τοῦ νοός, φτάνοντας στήν θέωση μέ τήν ἀγάπη καί τόν θεῖο Ἐρωτα.

Να παρακαλέσωμε τόν Ὅσιο Σιλουανό νά πρεσβεύει στήν ἀγάπη τοῦ θεοῦ νά μᾶς χαρίσει τήν πολυπόθητη χαρά καί νά ἀξιωθοῦμε καί τῆς οὐράνιας χαρᾶς, ἐκεῖ ὁπού ὑπάρχει ὁ ἀκατάπαυστος ἦχος τῶν ἑορταζόντων καί ἀνέκφραστη ἡδονή ἀντικρίζοντας τό ἄρρητο κάλλος τοῦ Προσώπου τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ.


Ἔτη Πολλά Εὐλογημένα καί ἁγιασμένα βοήθειά μας ὁ Ὅσιος Σιλουανός.


Σάν σήμερα 57 ὁλόκληρα χρόνια στίς 23/9/1958 ἀγαπητοί ἐν Χῶ Ἰησοῦ Ἀδελφοί εἶδα τό φῶς τοῦ ἡλίου στήν γενέτειρά μου στήν Καρδιτσα. Παρακαλῶ νά εὐχεσθε ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς νά μέ δίνει πλούσια τήν ἄκτιστη χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά νά ἐφαρμόσω τό Δαυϊτικό λόγιο «Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί Σέ ἐπιστρέψουσι», ἀκόμη δέ νά μέ χαρίση Βαθεία μετάνοια ὥστε νἅ εἶναι Χριστιανικά τά τέλη τῆς ζωῆς μου ἀνώδυνα ἀνεπαίσχυντα εἰρηνικά καί νά ἔχω καλή ἀπολογία στό φοβερό βῆμα τοῦ Γλυκυτάτου μου Ἰησοῦ.
Ζητῶ νά μέ συγχωρέσουν ὅσους κατεπίκρανα καί ἐσκανδάλισα μέ τά λόγιά μου καί τήν κακή συμπεριφορᾶ μου.


Χαίρετε Ἀδελφοί πάντοτε τήν χαράν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας

 

 

 

 

                                 Εόρτιος Λόγος εις Τόν Άγιον Νικόλαον τόν έν Μύροις                                       OMIΛIA ΠΟΥ ΕΞΕΦΩΝΗΘΗ ΣΤΙΣ 6-12-2010 ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ  AΡXIM. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ                                                                                                                                Ἴδιον οὐκ ἔκτησω ἐπί γής Θεοφόρε, Ἴησουν δέ μόνον ἀεί ἀναπνέων, Ἴησουν καί ζῶν καί πρός αὖτον ἄφορων ἄκλινως, τοῦτον ἔκεκτησω φῶς  καί ἔρωτα ἄνθ΄ ὧν προσφθεγγόμεθα σοί.Χαῖρε σφραγίς νοερᾶς ἐργασίας,Χαῖρε θεῖον οἴκητηριον καρδιακῆς προσευχῆς.Ἤ χριστιανική ζωή ἀποτέλει πορεία ἁγιότητος. Αὔτην τήν πορεία ἀκολούθησαν πιστά ἤ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί οἵ ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας.Οἵ ἐξαίσιες αὖτες μορφές ἄφησαν ἀνάμεσά μας ἀνεξίτηλα τά ἴχνη τῆς διαβάσεώς τους. Οἵ ἅγιοι ὅμιλουν ὡς στόματα Ἴησου Χριστοῦ καί φανερώνουν τήν ἀλήθεια.Ἔκφραζουν καί ἐνεργοποιοῦν μέσα στήν Ἱστορία τήν θέληση τοῦ Χριστοῦ «Μέ τήν ζωή τούς συνεχίζουν τήν ἅγια θεανθρώπινη ζωή τοῦ Σωτῆρος Ἴησου Χριστοῦ ἀπό γενιά σέ γενιά μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου>>.                                     Σεβασμιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα τήν Εὐλογία ΣαςΣεβαστοί  Πατέρες  καί ἀγαπητοί ἕν Χριστῷ Ἴησου ἄδελφοι,Χαίρετε πάντοτε τήν χαράν τοῦ γλυκυτάτου Ἴησου.Τόν Ἅγιον καί θεοφόρον πατέρα Νικόλαον, τόν Ἐπίσκοπον Μύρων τῆς Λυκίας καί Θαυματουργόν ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερα ἤ Ἁγία μας Ἐκκλησία, καί τό μετεωρίτικο αὐτό μοναστήρι πού φέρει τό Ὄνομα τοῦ Ἅγιου Νικόλαου.Ὅλοι μας Σεβασμιώτατε πάτερ καί Δέσποτα ἔχουμε ἄκουσει καί διαβάσει τήν θαυμασtεῖ ζωή τοῦ Ἅγιου Νικολάου.Θά ἤθελα παρακαλῶ νά σταθοῦμε μέ συντομία σέ τρεῖς πτυχές ἀπό τήν ζωή τοῦ ἁγίου μας Νικολάου. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἀγωνίζονταν νά διατηρήσει καθαρή καί ἀμόλυντη τήν ἱερωσύνη καί κοπίαζε νά μιμηθεῖ μέ τούς ἄγωνές του, τούς ἀσώματους Ἀγγέλους, μολονότι ἔφερε τό θνητό σῶμα του, καί ἔδινε ἐγγυήσεις μ΄ ὅλα αὖτα στούς περισσοτέρους νά πιστεύουν ὅτι θά κατόρθωνε μεγάλα καί θαυμαστά πράγματα.Ὁ θεῖος του, ὁ Ἀρχιερέας τῶν Μυρέων Νικόλαος ἐπειδή ἔβλεπε τό νέο νά ἔχει φθάσει σέ μέτρα ἄρετης, τοῦ ἐμπιστεύθηκε τήν φροντίδα τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ πού εἶχε κτίσει καί εἶχε ἀφιερώσει στήν Ἁγία Σιῶν, καί ἀργότερα οἰκοδόμησε μοναστήρι.Σήμερα ὀνομάζεται «βασιλική του Ἁγίου Νικολάου» ἐκεῖ εὑρίσκεται καί ὁ τάφος τοῦ ἅγιου. Ἐδῶ κείρεται μοναχός αὖτος πού ἦταν μοναχός, κάτ΄ οὔσιαν ἀναδεικνύεται εὔπρεπεστατο ἐργαστήρι κάθε ἄρετης.Μέ τήν πολύχρονη ἐπίσης παραμονή του στό Μοναστήρι ἔγινε κύριος τῶν παθῶν, ὥστε νά χαρακτηρίζετε εἰκόνα τῆς πραότητος καί διδάσκαλος τῆς ἐγκράτειας, ἀρίστευσε δέ καί ὡς Ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων, ἀφοῦ μιμήθηκε τόν Ποιμένα τόν καλόν στήν ἄγαπη πρός τόν ἄνθρωπο. Πολλές φορές ἔμεις τῆς Ἐκκλησίας πνευματικοί ἄνθρωποι ἐπισκεπτόμαστε τά Μοναστήρια, ζητοῦμε τήν πνευματική Βοήθεια καί προσευχή τῶν Μοναχῶν, δέν ἔχουμε ὅμως καλή γνώμη διά τούς μοναχούς καί νομίζουμε ὅτι τά Μοναστήρια εἶναι κλειστές φυλακές, κοσμικά σωματεῖα ἤ ὀργανώσεις.Νά πώς ὅ Ἅγιος Ἰωάννης ὅ Σιναιτης συγγραφέας τοῦ περιφήμου Βιβλίου ἤ Κλίμακα, μᾶς λέγει.Μοναχός εἶναι τάξις καί κατάστασις τῶν ἀσώματων ἄγγελων, πού κατορθώνεται μέσα σέ ὕλικο καί ρυπαρό σῶμα.Μοναχός εἶναι ἔκεινος ποῦ εἶναι ἄφωσιωμενος μόνο στίς ἔντολες καί στούς λόγους τοῦ θεοῦ καί τίς ἐφαρμόζει σέ κάθε χρόνο καί τόπο καί πράγμα.Μοναχός εἶναι μία συνεχής βία τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καί μία ἀδιάκοπη φυλακή τῶν αἰσθήσεων.Μοναχός εἶναι ἐξαγνισμένο σῶμα καί καθαρό στόμα καί φωτισμένος νοῦς.Μοναχός εἶναι καταλυπημένη ψυχή, πού εἶναι ἀπησχολημένη μέ τήν συνεχῆ μνήμη τοῦ θανάτου, καί ὅταν εἶναι ξύπνια καί ὅταν κοιμᾶται.Ὁ μοναχός εἶναι ἵκετης ὅλου του κόσμου.Τά μοναστήρια Σεβασμιώτατε καί ἀγαπητοί μου ἄδελφοι εἶναι τά ἐργαστήρια κάθε ἄρετης, τόπος μετανοίας καί προσευχῆς. Τά μοναστήρια εἶναι ἤ  διαμονή ἤ κατοικία τῶν ἀφιερωμένων ψυχῶν, εἶναι τά πνευματικά λειμάνια τῶν θελόντων σωθηναι, δέν εἶναι σωματεῖο καί θρησκευτική ὀργάνωση ἄλλα εἶναι ἡ  Ἔκλησιά μας μέ κέτρο  καί ἀναφορά τόν Ἐπίσκοπο πού εἶναι εἰς Τύπον καί Τόπον Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οί  Μοναχοί πού ζοῦνε στά Μοναστήρια δέν ἔχουν κάτι δικό τους, ἄλλα εἶναι τά πάντα κοινά, ὅπως μᾶς λέγει ὁ ὕμνογρα φός τοῦ Ἅγιου Νικολάου.«Ἴδιον οὐκ ἔκτησω ἐπί γής θεοφόρε».Ὅταν οἱ γονεῖς τοῦ Ἅγιου Νικολάου ἔφυγαν νωρίς ἀπό τόν παρόντα κόσμο, τόν ἄφησαν μοναδικό κληρονόμο τῆς περιουσίας τους.Ὅ Ἅγιος Νικόλαος ὕπηρξε γιά ὅλους πλούσια τράπεζα, ποταμός πού κυλοῦσε μέ ἥσυχο ρεῦμα γιά τό κρυφό της ἐλεημοσύνης, και τῆς ἄγαπής του γιά τόν ἄνθρωπο.Ὅταν ὅ Κύριος ὅμιλει γιά τήν ἄγαπη πρός τόν θεόν «ἕξ΄ ὅλης της καρδίας καί ἕξ΄ ὅλης της ἴσχυος, καί ἕξ΄ ὅλης της διανοίας, καί τόν πλησίον σου νά ἀγαπήσης ὅπως τόν ἑαυτόν σου ἔνοει, νά ἀγαπήσουμε τόν κάθε ἄνθρωπο, ὁποιασδήποτε ἔθνικης φυλετικῆς, θρησκευτικῆς, κοινωνικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς ἰδιαιτερότητος.Ή  άγάπη καί τά φιλάνθρωπα αἰσθήματά μας, γιά τόν πλησίον δέν πρέπει νά περιορίζονται μόνο σέ λόγια.Ὅπως ή  πίστη ἔτσι καί ἡ άγάπη, ἄν δέν συνοδεύεται ἀπό τά ἀνάλογα ἔργα, εἶναι νεκρά καί ἀνωφελῆ.Αύτήτήν ἔμπρακτη ἄγαπη ἀποζήτα ὅ πλησίον μας.Ὅ πεινασμένος θέλει ψωμί. Ὅ γυμνός  ἔνδυμα. Ὅ φυλακισμένος τήν ἔπισκεψη. Ό ἄρωστος νά σταθοῦμε κοντά του.Δέν ύπάρχει φυσικότερο πράγμα Σεβασμιώτατε, γιά ἕναν ἀληθινά πιστό ἄνθρωπο ἀπό τό νά ἀκολουθεί τόν δρόμο τῆς άγάπης.Ό  ἄλλος καί διπλανός μας εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς άγάπης  μας.Ό  πλησίον εἶναι ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου μας.Ό  Ἅγιος Νικόλαος ἦτο σφραγίς νοερᾶς ἐργασίας καί θεῖον οἰκητήριον καρδιακῆς προσευχῆς, ὅπως μᾶς λέγει ὅ ὑμνογράφος του. Ὅ Ἅγιος Νικόδημος ὅ Ἁγιορείτης ὅ κατεξοχήν Διδάσκαλος τῆς νοερᾶς καί καρδιακῆς προσευχῆς στό Βιβλίο Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο μᾶς λέγει.Σέ παρακαλῶ θερμά νά καταγίνεσαι καί μέ αὔτη τήν καρδιακή καί νοερά προσευχή καί νά τήν ἔχης ὡς ἔργο ἀδιάλειπτο καί πατοτεινό, λέγοντας στήν καρδιά σου μέσου του ἐνδιάθετου λόγου τό γλυκύ καί κοσμoπόθητο καί πολυπόθυτο ὄνομα τοῦ Ἴησου Tόν  Ἴησου νά νοῆς  μέ τόν νοῦ σου΄ τόν Ἴησού νά ποθῆς καί νά άγαπάς  μέ τήν θέλησί σου  στόν Ἴησού  νά ἐπιστρέφης ὅλες τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς σου καί ἀπό τόν Ἴησού  νά ζητᾶς ἔλεος μέ συντριβή καί ταπείνωσι.καί συνεχίζει νά ἐπιμένει λέγοντας,Σέ παρακαλῶ καί γιά Τρίτη φορά ό Ἴησούς ἄς εἶναι τό γλυκύ μελέτημα τῆς καρδιάς σου, ό  Ἴησούς ἄς εἶναι τό ἐντρύφημα τῆς γλώσσα σου ό Ἴησούς ἄς εἶναι ή συνεχής ἀσχολία καί ίδέα του νοός σου καί ἕν συντομία, ό Ἴησούς  ἄς εἶναι ἡ ἀναπνοή σου καί ποτέ νά μήν χορταίνης ἐπικαλούμενος τόν Ἴησού γιατί ἀπό αύτήν τήν συνεχῆ καί γλυκυτάτη μνημόνευση τοῦ Ἴησού, θά ἐμφυτευθοῦν καί θά ἀναπτυχθοῦν καί θά γίνουν δένδρα μεγάλα στήν καρδιά σου, έκείνες οἱ τρεῖς                                                                       
...  \\\ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥΘ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ  ΙΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ          Γάλακτι παμμάκαρ, εὐσεβείας τραφείς, καὶ εἰς ἄνδρα αὐξηθεὶς τελειότητος, προσηνέχθης ὡς θυσία τῷ θεῷ                                 Ἑναν  νέον ἀνθρώπον καὶ γιατρό τὴν ἱερά μνήμη ἑορτάζει Πανηγυρίζει καὶ τιμᾷ σήμερα ἡ Ἐκκλησίατόν  Αγιον μεγαλομάρτυρα καὶ ἰαματικόΠαντελεήμονα,Σεβασμιώτατε Πατερα καίΔέσποτα Σεβαστοί Πατέρες και Αγαπητοί εν Χω Ιησου Αδερφοί. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἐποχὴ ἡ Ἐκκλησία ἔχει σὲ μεγάλη τιμὴ ὅσους, ποὺ βαπτίζονται στο αἷμα τους, καὶ δίνουν τὴν καλὴ ὁμολογία καὶ τῇ μαρτυρίᾳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, τοὺς ἀσωμάτους Ἀγγέλους, τὸν προδρομο Ἰωάννη καὶ τοὺς πανευφήμους Ἀποστόλους, καθὼς ἀκοῦμε κάθε ἡμέρα στην Ἀπολύσῃ τῆς ἱεράς Ἀκολουθίας, ἡ Ἐκκλησία μνημονεύει τοὺς καλλινίκους Μάρτυρες καὶ ζητάει τὴν πρεσβεία τους, για να μας ἐλεήσει καὶ να μας σώσει ὁ Θεός. Ὁ ἅγιος Παντελεήμων εἲναι ἀπὸ τὰ ἔνδοξα θύματα τοῦ μεγάλου διωγμοῦ τοῦ Διοκλητιανού. Τὸ 303 ὁ γέρος πιὰ Διοκλητιανός, αὐτοκράτορας τοῦ ἀνατολικοῦ Ῥωμαϊκοῦ κράτους, ὑπέγραψε τὸ διάταγμα για τὴν ἐξόντωση τῶν χριστιανῶν. Πατρίδα τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος ἤταν ἡ Νικομήδεια, ὅπου ἦσαν καὶ τὰ ἀνάκτορα τοῦ Διοκλητιανού. Ὁ πατέρας του, Εὐστόργιος τὸ ὄνομα, ἤταν εἰδωλολάτρης, πλούσιος κι ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τοῦ κράτους. Ἡ μητέρα του, Εὐβούλη τὸ ὄνομα, ἤταν χριστιανὴ κι ἔσπειρε φυσικὰ τὰ πρῶτα σπέρματα τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐσεβείας στήν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ της· πέθανε ὅμως πρόωρα καὶ τὸ παιδὶ ἔμεινε στῇ φροντίδα τοῦ πατέρα του.                                              Διδαχαῖς ἐνθέοις, Ἐρμολάου πεισθείς, τὸν Χριστὸν Παντελεήμων προέκρινας, ὑπὲρ πάντων τῶν γηίνων καὶ φθαρτῶν.Τὸν ἴδιο καιρὸ ὁ γέροντας ἱερέας τῆς Νικομήδειας Ἐρμόλαος, φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κάλεσε στο σπίτι που κρυβόταν τὸν Παντολέοντα για να τὸν γνωρίσει. Ἀφοῦ συνομίλησαν για πολλὴ ὥρα, ὁ Ἐρμόλαος κατενθουσιάστηκε ἀπὸ τὶς ἀρετές που κοσμοῦσαν τὸν νέο καὶ ἀποφάσισε να τοῦ γνωρίσει τὴν πίστι στο Χριστό. Ἔτσι ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσα τους μία ἀρίστη πνευματικὴ σχέση. Ὁ Παντολέον ἐπισκεπτόταν καθημερινὰ τὸν Ἅγιο Ἐρμόλαο καὶ ἀπολαμβάνε τοὺς Χριστιανικοὺς του λόγους. Στερεωνόταν ἔτσι σιγὰ σιγὰ στην ἀληθινὴ πιστή..Ἕνα ἐντυπωσιακὸ γεγονὸς κάνει τὸν Παντολέοντα να πάρει τῇ σοβαρὴ καὶ γενναία ἀποφάσῃ να δεχθεῖ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, να γίνει Χριστιανός. Ἐνῶ περπατοῦσε στο δρόμο συνάντησε ἕνα παιδί που τὸ δάγκωσε μία ὀχιὰ καὶ πέθανε. Λέει λοιπὸν στον ἑαυτὸ του Θὰ προσευχηθῶ στο Χριστὸ να ἀναστήσει αὐτὸ τὸ παιδὶ καὶ ἂν πράγματι τὸ παιδὶ ἀναστηθεῖ, ἐγὼ πιὰ δεν ὑπάρχει λόγος να καθυστερῶ τῇ βάπτισή μου, θὰ γίνω Χριστιανός, θὰ πιστέψω ὅτι ὁ Χριστὸς εἲναι ὁ Θεὸς ὁ ἀληθινός, ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου. Αὐτὰ σκέφτηκε καὶ προσευχήθηκε θερμὰ στον Κύριο. Ἀμέσως τὸ παιδὶ ζωντάνεψε καὶ τὸ φίδι ἀπέθανε.Σεβασμιώτατε Πατέρα καὶ Δεσπότα πρὶν 80ηκοντα καὶ Τέσσαρα ἔτη ἀνήμερα  τῆς Ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεημονος  εἰδατε τὸ φῶς τῆς ζωῆς στο μεγάλο χωριο ὀνόματι Φαναρι τοῦ Νόμου ΚαρδίτσηςΟι ἀείμνηστοι καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς σᾶς  Στέφανος διδάσκαλος καὶ ἡ μητέρα σᾶς Σοφία ἔσπειραν φυσικὰ τὰ πρῶτα σπέρματα τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐσεβείας στὴν ψυχὴ σᾶς ·Σὲ μεγαλυτερη ἡλικία γνωρίσατε στην Καρδίτσα τὸν Ἱεροκήρυκα  Πατέρα Εὐσταθιό   που σᾶς χειραγώγησε εἰς τὴν ἐν Χω Ἰησοῦ πνευματικὴ ζωὴ Κατόπιν σπουδάσατε στην Ἀθῆνα τὴν Ἱερὰ Ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας   ἐργαζόμενος συνάμα διότι ἡ Οἰκογενεια σᾶς ἀδυνατουσε για τὴν οἰκονομικὴ Σᾶς ἐνίσχυση.Εὑρισκόμενος στην Τηνο  ὡς Καθηγητὴς  ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σᾶς ἐξέλεξε Μητροπολίτῃ Τρικκης καὶ Σταγών. Ἡ πρώτη σᾶς ἐρωτήσῃ ἠτο Μήπως κανατε ΛάθοςΚαι πήρατε τὴν ἀπαντήση ὄχι. Ὁ πνευματικὸς σᾶς Πατέρας σᾶς εἶπε θὰ κανετε ὑπακοὴ στην Ἐκκλησιακαι ἔτσι πράξατε                         Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, εἲναι ὁ πνευματικὸς μας πατέρας  σοφὸς καὶ ἀπλανὴς οἰακοστρόφος τοῦ σκάφους τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σταγὼν καὶ Μετεώρων, εἲναι ὁ πρῶτος Μητροπολίτης τῆς νεοσυστάτου μονίμου αὐτῆς Μητροπόλεως. Εἲναι ὁ ἀγωνιστὴς Ἱεράρχης, ὁ «τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματι βαστάζων» (Γαλ. στ΄ 17), ὡς ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος. Εἶσθε Σεβασμιώτατε  ὁ Κυρηναῖος ποῦ σηκώσατε ἀγόγγυστα τὸ σταυρὸ τοῦ ἐμπαιγμοὺ καὶ τῆς ἀδικίας καὶ δίκαια θὰ μπορέσετε, ὅταν ὁ Κύριος σᾶς καλέσει, νὰ ἀναφωνήσετε: «Τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρκα, λοιπόν, ἀποκεῖταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος» (Β΄ Τιμ. δ΄ 7-8).Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας Σταγὼν καὶ Μετεώρων Κ.κ Σεραφεὶμ εἲναι ὁ ὁμόζηλος τῶν παθημάτων τοῦ Ἰώβ, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ὑπομονὴ τοῦ στοὺς πειρασμοὺς ἀξιώθηκε νὰ τὸν ξεπεράσει στὰ χρόνιᾳ τῆς ἄρσεώς του, ἀφοῦ τὰ δεκαεπτὰ χρόνια τῶν πειρασμῶν διαδέχθηκαν τὰ μέχρι σήμερα εἴκοσι καὶ πέντε ἔτη θεοφιλοῦς ἀρχιερωσύνης τοῦ δεικνύοντας μας ὅτι ὁ Θεὸς σὲ αὐτοὺς ποῦ τὸν ἀγαποὺν «ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης ἰσχῦος καὶ ἐξ ὅλης διανοίας» (Μάρκ. Ἰβ΄ 30) δινεῖ «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» (Ἃ΄ Κορ. ἰ΄ 13).    Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας μόχθησε γιὰ τὰ Ἅγια Μετέωρα καὶ γιὰ τὸ Μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ Ἀναπαυσὰ καὶ τοῦ εἴμεθα εὐγνώμονες, τόσο κατὰ τὴν τετραετῆ ἀρχιερατεία τοῦ ὡς Μητροπολίτου Τρίκης καὶ Σταγών, ὄσο καὶ κατὰ τὰ δέκα καὶ ἑπτὰ χρόνια τῆς ἄρσεως τοῦ σταυροῦ τῆς ἀπομακρύνσεώς του ἐκ τῆς λογικῆς τοῦ ποίμνης, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰ τελευταῖα εἴκοσι καὶ πέντε ἔτη τῆς ἀποκαταστάσεώς του στῇ νεοπαγῆ Μητρόπολη Σταγὼν καὶ Μετεώρων. Μόχθησε καὶ μοχθεῖ γιὰ ὅλα τὰ Μοναστήρια τῆς Μητροπόλεώς του ὡς πραγματικὸς πατέρας καὶ μόχθησε καὶ μοχθεῖ γιὰ ὅλο τὸ χρεστεπώνυμο πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας τοῦ καὶ μάλιστα τῇ νεότητα καὶ τὰ γηρατειὰ θυμίζοντας μας τὸν Μέγαν Βασίλειον μὲ τὸ ἀξιομνημόνευτό του «τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον». Ἤδη στὴν ἀμέση προτεραιότητά του τίθεται τὸ «Κέντρο φροντίδας ἠλικιωμένων», τοῦ ὁποίου ἔχει τεθεῖ ὁ θεμέλιος λίθος, καὶ ὀσονουπω θὰ λειτουργήσει Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας εἲναι τῷ ὄντι σεβασμιώτατος, ἀφοῦ εἶναι τὸ πλέον σεβαστὸ προσωπο στὴν Μητρόπολη μας, στὴν Ἱεραρχία μας, στὴν Ὀρθοδόξῃ Ἐκκλησία μας, τὴν «μίαν, ἁγίαν καὶ καθολικήν». Τὴν παραδειγματικὴ καὶ χαρισματικὴ προσωπικότητά του μὲ τὸ ἰδιαίτερο γνώρισμα τῆς αὐταπαρνήσεως ἔξῃρε στὴν ἑορτὴ τῶν σεπτὼν τοῦ ὀνομαστηρίων ὁ Πανο/λογιώτατος Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως μας καὶ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου, Ἀρχιμ. Γέροντας Νήφων. Ἀναφερόμενος  ὁ Γέρον Νήφων στὴν πορεία τοῦ Σεβασμιωτάτου μας κ. κ. Σεραφεὶμ στὴν τοπικὴ κοινωνία τῆς Καλαμπάκας ὑπογράμμισε τὸ πολυσχιδὲς ἔργο τοῦ ὁραματιστοῦ Μητροπολίτου μας καὶ τὴν σπουδαία καὶ σημαντικὴ παρουσία καὶ προσφορὰ τοῦ στὴν πνευματικὴ κινήσῃ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας πέτυχε νὰ ἐμπνεύσει, νὰ δημιουργήσει καὶ νὰ καταστήσει τὴν μονίμη πλέον Μητρόπολη Σταγὼν καὶ Μετεώρων σὲ ἕνα πνευματικὸ κύτταρο καὶ ἕνα πραγματικὸ προτυπο λειτουργίας καὶ συγχρόνως ἕνα στολίδι τῆς Ἑλλαδικὴς Ἐκκλησίας. Ἐπέτυχε ὁ Σεβασμιώτατος στὴν ἀρχιερατικὴ τοῦ διακονία διότι δὲν θεώρησε τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο ὡς καθέδρα ἀναπαύσεως, ἀλλὰ ὡς σταυρό, τὸν ὁποῖο ἔπρεπε νὰ σηκώσει, ὄχι μέ τις δικὲς τοῦ δυνάμεις, ἀλλὰ μὲ τῇ βοήθειᾳ τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ, τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ μας, διδάσκοντας καὶ ὅλους μας αὐτὸ ποῦ καθημερινὼς στῇ Θεία Λειτουργία εὐχόμαστε: «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Ἔτσι ἡ πορεία τοῦ σταυροφόρου Ἱεράρχου ἔγινε σταυροαναστάσιμη γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τῇ λογικῇ ποίμνη τῆς Μητροπόλεως Σταγὼν καὶ Μετεώρων.Σεβασμιώτατε Πατέρα καὶ Δεσπότα  τὰ λόγιά που ἀκουστίκανε για τὸ προσωπὸ Σᾶς εἲναι βγαλμένα ἀπὸ τὴν καρδιάμου Δεν εἲναι  Λόγια ἐπαίνου ἀλλὰ ἡ πραγματικότητα εἰς Δόξαν Θεοῦ.Δεν εἲναι λόγια ἀπὸ Ἰδιοτέλεια ἀποβλέποντας σὲ κάποιο ἀξίωμα. Ἀλλωστε μὲ τιμήσατε μὲ τὸ Ἀξιίωμα τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Πνευματικοῦ καὶ τοῦ Καθηγουμένου  και μου είναι υπερ αρκετα ἀλλὰ λόγια ἀγάπης εὐγνομοσύνης καὶ συγνώμης ἀπὸ μέρους μου διότι πολλὲς φορες σᾶς ἐστεναχώρησα καὶ σᾶς ἐθλιψα, Ἔσεις ὡς φιλόστοργος Πατέρας  δείξατε κατανόησι καὶ ἐμπστοσύνη στο προσωπο μοῦ.Σᾶς Εὐχαριστοῦμε Σεβασμιώτατε για τὴν Ἀγάπη Σᾶς  καὶ τὴν αὐτοθυσία  καὶ τὸ Ἅγιο Παράδειγμά που μᾶς ἔχετε διδάξει. Ὁ  Ἅγιος Θεός δια πρεσβειων του Ἅγίου Παντελεήμωνος νάΣᾶς χαρίσῃ Ὑγεία  μακροημέρευση ορθοτομουντα τον λόγον της αληθείας Του δια τὸ καλο τῆς Ἐκκλησίας  και διὰ τὴν  Δόξαν τοῦ Τριαδικου μας θεου Ετη πολλά και ευλογημένα Σεβασμιωτατε Πατερα και Δέσποτα

                                                            

 

                               ΕΟΡΤΙΟΣ – ΛΟΓΟΣ

ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟ ΕΝΔΟΞΟ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ  ΑΓΙΟΝ  ΚΟΣΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟ 24/8/2016                                                                                    Ὑπάρχουν στήν ζωὴ τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν Σεβασμιώτατε Πατέρα καιΔέσποτα  Σεβαστέ Γέροντα  Δωρόθεε καὶ Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου Τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ  τοῦ σήμερα Ἐορταζομένου Ἁγίου Ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλου  τοῦ χωρίου Αὔρας Καλαμπάκας , καὶ ἀγαπητοὶ ἐν ΧῶἸησοῦ ἀδερφοὶ   φωτεινὰ ὀρόσημά που ἔντονα σημαδεύουν τὴν ἱστορικὴ τους πορεία. Συνήθως τέτοια ὀρόσημα, εἶναι σπάνια, ἀναφαίνονται ποῦ καὶ ποῦ, ἀλλὰ ἡ ἐπιδρασῆ τοὺς εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ ξεπερνάει τὰ στενὰ πλαίσια τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου, γίνεται διαχρονικὴ καὶ ὑπερόρια.Οἱ λαοί, ποὺ ἔχουν τὸ προνόμιο να διαθέτουν στην ἱστορία τους εἶτε φυσιογνωμίες, εἶτε συμβάντα που μποροὺν να παίξουν τὸ ῥόλο τέτοιων ὀροσήμων, λογίζονται εὐλογημένοι  καὶ τρισόλβιοι, γιατὶ μποροὺν μὲ αὐτὰ να προσδιορίζουν τὴν πορεία τους μέσα στην ἱστορικὴ κονίστρα, να διδάσκονται καὶ να πορεύονται σωστά, μακρυὰ ἀπὸ παρεκλίσεις καὶ ἐπικίνδυνες λοξοδρομήσεις, ποὺ κοστίζουν ἀκριβὰ καὶ πληρώνονται ἀδυσώπητα.Ἕνας τέτοιος λαὸς εἶμαστε καὶ ἐμεὶς οἱ Ἕλληνες, ποὺ κατοικοῦμε τούτη τὴν ὄμορφη καὶ χιλιοτραγουδισμένη γωνία τῆς γῆς. Στο στερέωμα μας τὸ ἐθνικὸ λάμπουν, κατὰ καιρούς, ἀστέρια πολύφωτα καὶ λαμπρά  που καταυγάζουν τὸν ὁρίζοντα τοῦ Γένους μας καὶ ὁριοθετοῦν τὴν πορεία του. Τὸ φῶς που τὰ πνευματικὰ αὐτὰ  ὁρόσημα διέχυναν στο διάβα του ἦταν                  πολυτιμο, για τὴν ὑπερβάσῃ τῶν σκοπέλων καὶ για τὴν ἀποφυγὴ τῶν παγίδων.Οἱ Ἕλληνες μπορεῖ να μὴν εἶμαστε λαὸς πλούσιος σὲ παραγωγικὰ ἀγαθά, οὔτε ἀπόλυτα αὐτάρκεις στην οἰκονομία μας. Εἴμαστε ὡστόσο ἰδιαίτερα εὐνοημένοι ἀπὸ τῇ Θείᾳ Πρόνοιᾳ στον πνευματικὸ μας τομέα, γιατὶ ἡ παραδοσὴ μας, αὐτὴ ἡ ζωντανὴ ἔκφραση τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἔντονα διαποτισμένη ἀπὸ τὴν παρουσία ὑπερόχων μορφῶν, κυριολεκτικὰ θείων καὶ ἐμπνευσμένων, ποὺ φανερώθηκαν στον τόπο σὲ χρόνια δύσκολα, καὶ μὲ τὸ φῶς που ξεπήδησε ἀπὸ τὴν ψυχὴ τους, σκόρπισαν στήν γῆ μας τήν δύναμη τῆς ἀγάπης καὶ τὴν κληρονομία τῆς ὀρθοφροσύνης.Ἔτσι οἱ μορφὲς αὐτές, στέκονται ἐπὶ αἰῶνες τώρα σωστοὶ ὀδοδεῖκτες πάνω στά βάθρα, ὅπου τις ἐτοποθέτησε ἡ συνείδηση τοῦ Γένους μας καὶ ἑξακολουθοῦν να διδάσκουν καὶ να παρακινοῦν κι’ ἐμᾶς σήμερα στο δικὸ μας ἀγῶνα.Μία τέτοια μορφή, σχεδὸν ἀνεπανάληπτη καὶ κορυφαία, ὕπηρξε ὁ Νέος -Ἱερομάρτυς καὶ ἐθναπόστολος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ποὺ ἔζησε στα χρόνια τῆς τουρκικὴς σκλαβιάς, πρὶν ἀπὸ 220 περίπου χρόνια (1714-1779).Ταπεινὸς καλογερὸς στην ἐξωτερικὴ του ἐμφάνιση ὁ Πατρο-Κοσμᾶς, φλογερὸς ὅμως στήν ψυχὴ καὶ ἀδούλωτος στό φρόνημα, ξεπετάχθηκε μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ λαοῦ μας στήν καταλληλη στιγμή, μὲ γονιμοποιημένη τῇ σκέψῃ ἀπὸ τὸ ἀσκητικὸ ἰδεῶδες τῆς Ὀρθοδοξίας μας.Τὰ πρῶτα γράμματα ἐδιδάχθει ἀπὸ τὸν ἱεροδιάκονον Ἀνανίαν, τὸν καλούμενον Δερβισάνον. Κατόπιν φοίτησε στην φημισμένη παλαιὰ Σχολὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους, Ἀθωνιάδα· ἐμαθήτευσε κοντὰ στόν μεγάλο  διδάσκαλο (Εὐγένιον Βούλγαρη), καὶ ὁλοκλήρωσε τήν μόρφωσή του στο ἀσκητικὸ του κελλί, στην Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου, ὅπου μπορεῖ κανεὶς να λάβει τῇ βαθυτέρῃ καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένη, ὄχι μόνο θεία ἀλλὰ καὶ κατὰ κόσμον παιδεία.Μὲ ἀλύγιστη δύναμη ψυχῆς, μὲ ἀγάπη στόν Χριστὸ καὶ στήν Ἑλλάδα καὶ μὲ τέσσερις κατὰ σειρὰν περιοδεῖες, ἔσπειρε αὐτὸς ὁ φτωχὸς καὶ καταφρονεμένος Ἅγιος τῆς Πίστεως μας, τὸ σπόρο τῆς Λευτεριὰς τόσο τῆς πνευματικῆς, ἀπὸ τὰ νύχια τῆς ἁμαρτίας, ὄσο καὶ τῆς ἐθνικῆς, ἀπὸ τὸ πέλμα τοῦ τυράννου, μέσα στίς καρδιὲς τῶν ῥαγιάδων.Στ’ ἀλήθεια· δεν ὑπάρχει στο στερέωμα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ἄλλο πνευματικὸ ἀστέρι μὲ τέτοια λάμψη καὶ τέτοια προσφορὰ στο λαό μας, ἀπὸ τὸν Πάτρο-Κοσμᾶ. "Ἡ φλογερὴ καὶ καυτερὴ γλῶσσα τοῦ Κοσμᾶ, ἐνῶ συγκινοῦσε καὶ συγκλόνιζε τὰ πλήθη, ἀπεναντίας στοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ἄρχοντές πού κατέκρινε, δέν ἄρεσε". Μιλώντας τὴν ἁπλῆ γλῶσσα τοῦ λαοῦ, ποὺ χειριζόταν θαυμάσια, συμβούλευε τὴν ἀγάπη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἀφιλοκέρδεια,τὴν νοερὰ καὶ καρδιακὴ προσευχὴ τὸ’ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ  τὴν παύσῃ τῆς κερδοσκοπίας τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν πλουσίων καὶ πρὸ πάντων στηλίτευε τοὺς ἐξισλαμισμούς. Μοίραζε ἐλεημοσύνες, ἵδρυε ἐκκλησίες καὶ κυρίως φρόντιζε τὸν κόσμο πού ΄βλεπε πεσμένο θρησκευτικὼς καὶ ἠθικώς. "Τοὺς ἀγρίους ἡμέρευε, τοὺς λῃστὰς κατεπράϋνε, τοὺς ἀνελεήμονας ἔδειχνε ἐλεήμονας, τοὺς ἀνευλαβεῖς εὐλαβεῖς, τοὺς ἀμαθεῖς ἐμαθήτευε".Ἀλλ’ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἅγιο μόνο του, να μας ἐκθέσει τοὺς σκοποὺς τοῦ:"Ἡ πατρίδα μου ἡ ψεύτικη, ἡ γήϊνη καὶ μάταιη, εἲναι ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Ἄρτης καὶ ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν Ἀπόκουρο. Ὁ πατέρας μου, ἡ μητέρα μου, εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Εἶμαι, λοιπόν, κι’ ἐγὼ ἀδελφοί μου, ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, χειρότερος ἀπ’ ὅλους. Εἶμαι ὅμως δοῦλος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἐσταυρωμένου, καὶ ὄχι πώς ἐγὼ εἶμαι ἄξιος να εἶμαι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ὁ Χριστός πού μὲ καταδέχεται διὰ τὴν εὐσπλαχνίαν Του. Τὸν Χριστὸ μας, λοιπόν, ἀδελφοί μου πιστεύω, δοξάζω καὶ προσκυνῶ. Τὸν Χριστὸν μας παρακαλῶ να μὲ καθαρίση, ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν ψυχικὴν καὶ σωματικήν. Τὸν Χριστὸ παρακαλῶ να μὲ δυναμώση να νικήσω τοὺς τρεῖς ἐχθρούς: τὸν κόσμον, τὴν σάρκα καὶ τὸν πειρασμόν. Τὸν Χριστόν μου παρακαλῶ να μὲ ἀξιώσῃ να χύσω καὶ ἐγὼ τὸ αἷμά μου, διὰ τὴν ἀγάπην Τοῦ.Ἀνίσως, ἀδελφοί μου, ἦτο δυνατὸν ν’ ἀνέβω εἰς τὸν οὐρανόν, να φωνάξω μίαν φωνὴν μεγάλη, να κηρύξω σ’ ὅλον τὸν κόσμον πώς μόνον ὁ Χριστὸς μας εἶναι Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἀληθινὸς καὶ ζωή τῶν πάντων, ἤθελα τὸ κάμει. Καὶ ἐπειδὴ δεν δύναμαι να πράξω ἐκεῖνο τὸ μέγα, κάμω τοῦτο τὸ μικρὸν καὶ περιπατῶ ἀπὸ τόπον εἰς τόπον καὶ διδάσκω τοὺς ἀδελφούς μου κατὰ δύναμιν, ὄχι ὡς διδάσκαλος, ἀλλ’ ὡς ἀδελφός. Διδάσκαλος μόνον ὁ Χριστὸς μας εἶναι"Καὶ μόνον ἡ ἀνάγνωση τῶν γραμμῶν αὐτῶν, δύναται να δείξῃ τὴν ὑψηλὴ διαθεση τοῦ Κοσμᾶ καὶ τῇ ῥωμαλέᾳ διατύπωση τῶν ἰδεῶν του. Ἴσως να μὴ κυριολεκτεῖ. Ἴσως νά μὴ βρίσκει τίς καταλληλες λέξεις.Ὁποῖος χείμαρρος μέσα στίς φράσεις! Ὁποία ταπείνωση, ἀλλὰ κι’ ἕξαρση μέσα στίς ἰδέες! Μέχρι τότε, κανένας Ῥωμηὸς δέν εἶχε μιλήσει μία τέτοια γλῶσσα ἁπλὴ καὶ βαθεῖα στοὺς σκλαβωμένους. Κανεὶς δέν τοὺς εἶχε συγκινήσει περισσότερο. Κανεὶς δεν δίδαξε τὸ Εὐαγγέλιο πιὸ ἁπλᾶ καὶ ζωηρά.Οἱ “Διδαχές” του μας δείχνουν, πὼς δέν ὕπηρξε μοναχὰ ἔνας ὑπέροχος ἑρμηνευτὴς τοῦ Εὐαγγελίου, μὰ κι’ ἔνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐκκλησιαστικοὺς μας ῥήτορες, ἔνας ἐμπνευσμένος καὶ παμφεγγὴς ἀστήρ, ἔνας γλυκύφθογγος καὶ ὑψιπετὴς ποιητής..Φύσῃ πλούσια, προικισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ ὀξυδέρκεια καὶ εὐφυΐα, ὁ Διδάχος αὐτὸς τοῦ Γένους, προσθέτοντας στά φυσικὰ του χαρίσματα, τὰ ἐπίκτητα, ποὺ μὲ κόπο καὶ ἀγῶνες κατώρθωσε νά ἀποκτήσει, ἔδωσε τὸν ἑαυτὸν του ὁλοκληρο στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καὶ στῇ διακονία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὶς "Διδαχὲς" τοῦ ἀποδεικνύεται βαθὺς γνώστης τῶν ἀνθρωπίνων προβλημάτων τῆς ἐποχῆς του, ψυχολόγος ἄριστος καὶ δεξιὸς ὁδηγὸς ψυχῶν. Ξέρει σὲ ποίους ἀπευθύνεται, γι’ αὐτὸ καὶ κάθε φορὰ ὁ λόγος τοῦ παραλλάσει. Ὄντως ὁ Πατροκοσμὰς ἀναδεικνύεται κληρικὸς μὲ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα.θὰ ἠθελα μὲ συντομία Σεβασμιώτατε, Πατέρα και Δέσποτα και αγαπητοί εν Χω Ιησου αδερφοί να παρουσιασω στην ἀγάπη σας καὶ στην ὑπομονὴ σας δυο σημαντικές διδασκαλίες του τὴν Νοερὰ καὶ καρδιακὴ προσευχὴ καὶ τήν ἐξήγησῃ πού δίδει  ο Αγιος πατροκοσμας  για τὸν Τιμιο Σταυρό Η εὐχὴ του Ιησου τό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ,ἐλέησον με” εἲναι τὸ ῥεῦμα ποῦ φορτίζει τὴν μπαταρία. Πηγὴ εἲναι  ὁ Χριστός, μπαταρία εἲναι ἢ καρδία τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τήν μικρή αὔτη εὐχὴ η καρδία φορτίζεται μὲ Χριστό, φορτίζεται συνεπὼς μὲ χριστιανικὲς ἀρετές, φορτίζεται μὲ ζῆλο, μὲ πόθο, μὲ ἐρωτα Χριστοῦ. Πολὺ φορτίζεται; Πολὺ γεμίζει, πολὺ χριστοποιείται. Μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ποῦ να ἀποκτᾷ, κατὰ τὸν ὄρο τῶν ἁγίων Πατέρων, τὸν “μανικὸν ἔνθεον ἔρωτα”.Ὅμως ο θεῖος αὐτὸς ἐρωτας, κατὰ τοὺς Πατέρες, ἔχει διπλὴ ἰδιότητα: ὃσο περισσότερο ἀγαπάμε τὸν Θεό, τόσο περισσότερο ἀγαπάμε καὶ τὴν εἰκόνα Του, δηλαδὴ τὸν ἀνθρωπο• καὶ  ὃσο περισσότερο συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν Δημιουργὸ μας, τόσο περισσότερο βοηθοῦμε καὶ τὸ δημιούργημα Του, τὸν συνάνθρωπο. Λέγοντας  τὴν εὐχή του Ιησου, στό “ἐλέησον με” περιλαμβάνει πολλά. “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Στήριξε με στην ὀδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ, ὅπου Ἐσὺ μὲ ὁδήγησες, μὴν τυχὸν καὶ πέσω», κατὰ τὸν Ἀποστολο. “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Φώτισε μέ, ὁδήγησε μέ». “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Βλέπεις τὴν ἀγάπη μου, την συμπόνιά μου ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου. Ὢ Κύριε, παρακαλῶ, μνήσθητι πεινώντων καὶ διψώντων, μνήσθητι ὅσων πάσχουν ψυχικὰ καὶ σωματικά, ἀπὸ καρκίνο, ἀπὸ ἐγκεφαλικά, ἀπὸ καρδιοπάθειες, ἀπὸ ψυχασθένειες, ἀπὸ διαφορες δαιμονικὲς ἐπιδράσεις. Μνήσθητι ὅσων κινδυνεύουν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀπὸ κάθε ἐνέδρα τοῦ ἐχθροῦ. Φύλαξε τούς οἰκείους, τοὺς συγγενεῖς, τοὺς ὁμοπίστους, τοὺς ὁμογενεῖς καὶ ὅλο τὸν κόσμο Σου ἀπὸ κάθε ἐπιβουλὴ τοῦ ἀντικειμένου». “ελέησον με”, ἐννοεῖ: «Μνήσθητι πάσης ἐπισκοπῆς Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων καὶ παντὸς τοῦ ἱεροῦ κλήρου καὶ φώτισε να ὀρθοτομουν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Ἀκόμη, «μνήσθητι πάντων τῶν ἐντειλαμένων εὔχεσθε ὑπὲρ αὐτῶν καὶ ἰδιαιτέρως ὅσων ἔχουν εἰδικὴ ἀνάγκην». «Πολλὲς φορές»,η μπαταρία γεμίζει καὶ ξεχειλάει». Τότε παύει αὐτὴ ἢ εὐχούλα καὶ ὡς ἄλλος ὁδηγὸς φωτίζει τὸν νοῦ Ἢ ψυχὴ αἰσθάνεται ἔντονα τῇ Θείᾳ Παρουσίᾳ, τὰ μέλη παραλύουν καί, πέφτοντας στα πόδια τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ, ἀναλύεται σὲ ἔναν ποταμὸ δακρύων. Ἄλλοτε πάλι, σιωπᾷ ἀπὸ δέος καὶ θαυμασμὸ ἢ ψελλίζει ἐρωτικὰ ὅ,τι τήν στιγμή ἐκείνῃ τήν διδάσκει ο ἔνθεος ἐρωτας, δηλαδὴ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα.Καὶ ἀφοῦ κορεσθεῖ η ψυχὴ ἀπὸ θεία ἀγάπη, τότε αὐτὴ η ἴδια ἀγάπη, μὲ τήν διπλή της ἰδιότητα, στρέφει τὸ βλέμμα πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς της. Τὶ εὐκαιρία! Εἲναι μοναδικὴ η εὐκαιρία τώρα ποῦ κρατὰ στα χέρια τὸν Ποθούμενο καὶ Παντοδύναμο. Καὶ λέει: «Ὢ γλυκύτατε Ἰησοῦ, φῶς τῆς ψυχῆς μου, ο μόνος πραγματικὸς ἔρως! Ἐγὼ μὲν αἰσθάνομαι αὐτὴ την στιγμή ἐλεημένος καὶ πανευτυχής, ὅμως ἕνα κέντρο μὲ κεντά. Μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη, ἔχω μέσα μου ἔναν ἄλλο τόσο πόνο. Βλέπω τοὺς ἀδελφούς μου, βλέπω τὴν Ἐκκλησία μας, βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ποῦ πάσχουν, καὶ δεν ἀντέχω. Συμπονῶ καὶ συμπάσχω. Γι’ αὐτὸ σὲ ἱκετεύω, ὡς Πανάγαθος καὶ Παντοδύναμος, βοήθησε τους. Φταῖνε; Τὸ παραδέχομαι. Καὶ ζητῶ συγγνώμη. Ὁμολογῶ τὸ “ημαρτον”. Μέλῃ τοῦ σώματός μου εἶναι. Συνυπεύθυνος εἶμαι. ‘Αλλά κρούω τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀπειρη φιλανθρωπία σου. Βοήθησε! Βοήθησε!»Ναί, ἀγαπητέ μου, πῶς η ἀγάπη μας ἐνώνει ἐν Χριστῷ μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ πῶς, μὲ τις προσευχὲς τῶν Ἁγίων καὶ ὅσων ἀγωνίζονται τὸν καλὸ ἀγῶνα, βοηθα ο Κύριος καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἀσθενῇ μέλη, για τὰ ὁποῖα ἀνέχεται, μακροθυμεῖ καὶ ἀναμένει ὅλων την μετάνοιᾳ για τῇ σωτηρίᾳ.Εἶδες, αὐτὲς μόνο οἱ πέντε λέξεις τῆς εὐχούλας, ποῦ μποροὺν να ἀνεβάσουν τὸν ἀνθρωπο; Εὐχηθήτε Σεβασμιώτατε καὶ για μένα τὸν ῥάθυμο, ἀλλὰ καὶ για ὅλους τοὺς ἐν Χριστῷ Ιησου ἀδελφοὺς μας, να χτυπάμε ἀσταμάτητα τὴν πόρτα τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου μας Ιησου, σίγουροι ὅτι θὰ τηρήσει τὴν ὑποσχεση Του, ὅταν εἶπε: «κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν» (Λουκ. ἰᾷ’ 9) O IHSOYS EINAI  ΠOY ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Και όταν αναφερουμε η επικαλουμεθα  μονον το ονομα Ιησους , όπως μας λεγει ο ουρανοβάμων θειος Παυλος διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων,   ενοουμε τον Σωτήρα μας Ιησου Χριστο, δεν ειναιναι λάθος ουτε είναι προτεσταντικό Σεβασμιώτατε και αγαπητοί εν Χω Ιησου Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: μας λέγει τὰ ἑξῆς για τὸ σημειο τοῦ Σταυρου“Ἀκούσατε, χριστιανοί μου, πῶς πρέπει να γίνεται ὁ σταυρὸς καὶ τὶ σημαίνει. Μας λέγει τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον πῶς η ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, δοξάζεται εἰς τὸν οὐρανὸν περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους. Τὶ πρέπει να κάμεις καὶ ἐσύ; Σμίγεις τὰ τρία σου δάκτυλα μὲ τὸ δεξιὸν τὸ χέρι σου καὶ μὴν ἠμπορώντας να ἀνεβεὶς εἰς τὸν οὐρανὸν να προσκυνήσῃς, βάνεις τὸ χέρι σου εἰς τὸ κεφάλι σου, διατὶ τὸ κεφάλι σου εἲναι στρογγυλὸ καὶ φανερώνει τὸν οὐρανὸν καὶ λέγεις μὲ τὸ στόμα: Καθὼς ἔσεις οἱ ἄγγελοι δοξάζετε τὴν Ἁγίαν Τριάδα εἰς τὸν οὐρανόν, ἔτσι καὶ ἐγώ, ὡς δοῦλος ἀνάξιος, δοξάζω καὶ προσκυνῶ τὴν Ἁγίαν Τριάδα. Καὶ καθὼς αὐτὰ τὰ δάκτυλα εἲναι τρία – εἲναι ξεχωριστά, εἲναι καὶ μαζὶ – ἔτσι εἲναι καὶ η ἁγία Τριάς, ὁ Θεός, τρία πρόσωπα καὶ ενας μόνος Θεός. Κατεβάζεις τὸ χέρι σου ἀπὸ τὸ κεφάλι σου καὶ τὸ βάνεις εἰς τὴν κοιλίαν σου καὶ λέγεις: Σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, Κύριέ μου, ὅτι κατεδέχθης καὶ ἐσαρκώθης εἰς τὴν κοιλίαν τῆς Θεοτόκου διὰ τάς ἁμαρτίας μας. Τὸ βάζεις πάλιν εἰς τὸν δεξιὸν σου ὦμον καὶ λέγεις: Σὲ παρακαλῶ, Θεέ μου, να μὲ συγχωρήσῃς καὶ να μὲ βάλειςς εἰς τὰ δεξιὰ σου μὲ τοὺς δικαίους. Βάνοντας τὸ πάλι εἰς τὸν ἀριστερὸν ὦμον λέγεις: Σὲ παρακαλῶ, Κύριέ μου, μὴ μὲ βαλεῖς εἰς τὰ ἀριστερὰ μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἔπειτα κύπτοντας κάτω εἰς τὴν γῆν: Σὲ δοξάζω, Θεέ μου, σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, ὅτι, καθὼς ἐβάλθηκες εἰς τὸν τάφον, ἔτσι θὰ βαλθῶ καὶ ἐγώ. Καὶ ὅταν σηκώνεσαι ὀρθός, φανερώνεις τὴν Ἀνάστασιν καὶ λέγεις: Σὲ δοξάζω, Κύριέ μου, σὲ προσκυνῶ καὶ σὲ λατρεύω, πῶς ἀναστήθηκες ἀπὸ τοὺς νεκροὺς διὰ να μας χαρίσεις τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον. Αὐτὸ σημαίνει ὁ πανάγιος σταυρός.Ἂς τὸ χρησιμοποιοῦμε λοιπὸν ὄσο μποροῦμε πιὸ συχνά, ἁγιάζοντας μ’ αὐτὸ κάθε πτυχὴ τῆς καθημερινῆς καὶ τῆς πνευματικῆς μας ζωῆςΚαι γιατί αραγε κανουμε το Σταυρό μαςΚανοντας τον σταυρό μας εκφραζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον Ιησου Χριστον.Ζηταμε την χαρι του και την ευλογία Του ,για να νικήσουμε τα πάθη  και να εκδιώξουμε τον πολυμήχανον εχθρόν .Σχηματίζουμε επάνω μας τον Σταυρο για να σταυρώσουμε τους κακούς λογισμούς  τις πονηρες επυθυμίες και την αχαλινωτη και διαστραμένη θέλησι Ευχηθειτε παρακαλω Σας  Σεμασμιώτατε Πατέρα και Δέσποτα στοὺς χαλεποὺς καὶ ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς, ποὺ ζῶμεν, να ἀναδείξει ὁ Θεὸς γνησίους ἱεραποστόλους μὲ τὴν θερμουργὸν πίστιν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Ευχηθειτε ὅτι αὐτοὶ θὰ φωτίσουν τὸν πλανηθέντα λαόν που ζῇ μέσα στην σῆψιν τῆς ἁμαρτίας καὶ κυλιέται στον βοῦρκον τῆς αἰσθησιακὴς ἀπολαύσεως καὶ ἡδονῆς, μέσα στον κόσμο τῆς ἀδικίας, τῆς πορνείας, τῆς ἀπάτης, τῆς κλοπῆς καὶ τοῦ ψεύδους. Ευχηθειτε τέλος, μέσῳ αὐτῶν να ἀνανήψωμεν, ἀφήνοντας τὸν παλαιὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας καὶ να ἔλθωμεν στον καινούριο κόσμο τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος, τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης καὶ να φωτισθῶμεν ὥστε να ἔλθωμεν εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας καὶ να γίνωμεν κοινωνοί καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.  

 

.ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΚΗΡΥΤΕΙ ΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΛΟΓΟΝ

Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΚΡΟΥΕΙ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ

 

Σε κάθε ιερό Μυστήριο βλέπουμε τον ιερέα να φορά το πετραχήλι.

Το ερώτημα είναι για ποιό λόγο το φορά ο ιερέας;

Όπως έχουμε τονίσει και σε άλλα μας άρθρα, είναι πολύ σημαντικό στον Χριστιανό Ορθόδοξο να γνωρίζει την πίστη του και όσα συμβαίνουν κυρίως κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Το να βρισκόμαστε απλώς μέσα στον ιερό ναό και να παρατηρούμε ως θεατές ένα ''έργο'' που δεν καταλαβαίνουμε, δεν έχει κανένα νόημα και φυσικά κάτι τέτοιο δεν οικοδομεί πνευματικά.

Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι καλούμαστε να γνωρίζουμε όλα όσα αφορούν στην πίστη μας αλλά και όσα αφορούν στον Ναό.

Στο παρόν άρθρο θα δούμε μερικά πράγματα για το πετραχήλι.

Το πετραχήλι είναι λειτουργικό άμφιο του Επισκόπου και του Πρεσβυτέρου.Είναι ένα στενόμακρο ύφασμα που ξεκινά από τον αυχένα και φτάνει μέχρι τα πόδια.Κοσμείται με χρυσοκέντητες και υφαντές παραστάσεις.

Συμβολίζει την χάρη του Αγίου Πνεύματος:

"Ευλογητός ο Θεός, ο εκχέων την χάριν επί τους Ιερείς Αυτού"

(Ευχή της ενδύσεως).

Συμβολίζει επίσης την υποταγή του κληρικού στο ζυγό του Χριστού.

(Πράξεις 15.10) -  (Ματθαίος 11. 30)

Όταν είναι σε δύο ταινίες, συμβολίζει την Θεία και την ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ όταν είναι μία ταινία συμβολίζει τη Θεότητα.

Τα κρόσσια που κρέμονται σε δύο σειρές παράλληλα, συμβολίζουν, τα πάνω τις ψυχές των ζώντων και τα κάτω τις ψυχές των κεκοιμημένων, για τις οποίες θα δώσει λόγο ο κληρικός στον Θεό.

 

Χωρίς το πετραχήλι καμία ιεροτελεστία δεν μπορεί να επιτελέσει ο Επίσκοπος ή ο Πρεσβύτερος.

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων.

 

Πηγή : ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΣΑΑΚ ΤΣΑΠΟΓΛΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ

Βιβλίο : Ηγάπησα, Κύριε, ευπρέπειαν οίκου σου..

 

Ποιὲς εἶναι οἱ χαρὲς τῆς ζωῆς;

Κανεὶς στὴ ζωή του δὲν βάζει στόχο τὴ θλίψη καὶ τὴ δυστυχία. Στόχος ὅλων μας εἶναι ἡ χαρά, καὶ μάλιστα ὄχι ἡ πρόσκαιρη, ἀλλὰ ἡ παντοτινή. Ἂν παίζαμε τυχερὰ παιχνίδια, ἀπαράδεκτο, βέβαια, γιὰ χριστιανούς, κανεὶς δὲν θὰ στοιχημάτιζε στὴ θλίψη. Ὅλοι θέλουμε τὴ χαρά. Τὴν θέλουμε καὶ τὴν ἐπιζητοῦμε χωρὶς νὰ τὴν γνωρίζουμε καὶ πολλὲς φορὲς ξοδεύουμε μεγάλα χρηματικὰ ποσὰ γιὰ νὰ τὴν κατακτήσουμε. Ποιά, ὅμως, εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά; Μήν εἶναι οἱ γάμοι, τὰ γλέντια, τὰ πανηγύρια, τὰ βαπτίσια, οἱ ἐπιτυχίες οἱ δικές μας καὶ τῶν παιδιῶν μας; Μὴν εἶναι τὰ ταξίδια, τὰ πλούσια τραπεζώματα, τὰ πολυτελῆ αὐτοκίνητα, οἱ κρουαζιέρες, οἱ θαλασσινὲς ἀπολαύσεις, οἱ χιονοδρομικὲς ἐμπειρίες, τὰ πεντάστερα ξενοδοχεῖα; Ὅλα αὐτὰ συνεισφέρουν στὴ φευγαλέα χαρὰ τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἀποτελοῦν, ὅμως, γνήσιες χαρὲς τῆς ζωῆς. Ὅλοι μας, ποὺ ἔχουμε ξεστρατήσει καὶ δὲν εἴμαστε καθόλου πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ἄσχετα ἂν αὐτὸ νομίζουμε, ἀλλὰ καθαρὰ σαρκικοί, αὐτὲς τὶς χαρὲς ἐπιδιώκουμε, γι’ αὐτὲς κοπιάζουμε. Θυμᾶμαι στὴν Ἀγγλία ποὺ σπούδαζα ὅτι οἱ κάτοικοι στόχο στὴν καθημερινή τους χείμερα εἶχαν μόνο τὴν μπυραρία τοῦ Σαββατοκύριακου καὶ τὶς θερινὲς διακοπές. Κέντρο τῆς ζωῆς μας ἄθελα μας βάζουμε τὴν ἀπρόσωπη χαρὰ καὶ ὄχι τὸ Χριστό μας, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς χαρᾶς.
Προσπάθησε κανείς μας νὰ ἐπενδύσει στὴ χαρὰ τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς προσφορᾶς ἀγάπης, τῆς καλωσύνης, τῆς περιθάλψεως τῶν ἀσθενῶν, τῆς ἐξεύρεσως ἐργασίας σὲ κάποιον ἄνεργο τῆς χειμαζόμενης κοινωνία μας; Προσπάθησε κανεὶς νὰ ἐπενδύσει στὴ χαρὰ τῆς ὄντως ζωῆς, αὐτῆς ποὺ δὲν πεθαίνει ποτέ, ἀλλὰ συνεχίζεται πιὸ όμορφη πέραν τοῦ τάφου; Σκεπτόμαστε ὅτι ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη εἶναι σὰν τὴν ἀνάσα μας, δηλαδή, εἰσπνέουμε τὴ μιὰ καὶ ἐκπνέουμε τὴν ἄλλη;
Συνήθως οἱ νέοι ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι ἡ ζωὴ θὰ εἶναι ρόδινη καὶ σκέπτονται μόνο τὴ θετικὴ πλευρὰ της. Αὐτὸ εἶναι καὶ θεμιτὸ καὶ σωστό, γιατὶ στὴ ζωή τους οἱ νέοι πρέπει νὰ βλέπουν μὲ αἰσιοδοξία τὸ μέλλον. Ὅμως, ἐπειδὴ ἡ ζωὴ ἐπιφυλάσσει καὶ τὶς δυσάρεστες ἐκπλήξεις της, πρέπει νὰ εἴμαστε ὅλοι ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε σωστὰ καὶ τὶς καταστάσεις μιᾶς ἀποτυχίας, ἑνὸς πόνου, μιᾶς ἀρρώστιας καὶ γενικά ὅ,τι δηλητηριάζει τὴ ζωή.
Ὁ Ντοστογιέφσκι πολὺ σωστὰ ἔγραφε ὅτι «πάσχω, ἄρα ζῶ» καὶ μὲ ἄλλα λόγια αὐτὴ τὴ φράση ἐπανέλαβε κσὶ ὁ Ὀρθόδοξος Ρῶσο φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάεφ «πονῶ ἄρα ὑπάρχω» «doleo ergo sum». Ἡ φιλοσοφικὴ αὐτὴ σκέψη ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Καρτεσιανὴ φιλοσοφία, «σκέπτομαι ἄρα ὑπάρχω» «cogito ergo sum». Ἡ πεμπτουσία, λοιπόν, τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ὕπαρξη τῆς θλίψεως καὶ τοῦ πόνου.
Χαρὰ εἶναι ἡ ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστό μας, ἐνῶ λύπη εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ὁ χωρισμός μας ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι δυστυχία, ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦμε νὰ τὸν ἐπενδύσουμε μὲ προσχήματα χαρᾶς. Στὸ τέλος γευόμαστε πάντα, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὸν Πατέρα μας, τὴ φρικτὴ ἀλήθεια τῆς ἀμαρτίας μας. Λένε πῶς ἡ κόλαση εἶναι τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι. Μακάρι νὰ μὴν μάθει ποτὲ κανείς μας τί εἶναι, γιατὶ τότε θὰ εἶναι πολὺ ἀργὰ καὶ ἡ γνώση της δὲν ὠφελεῖ. Σίγουρα, ὅμως, ὁ Ἅδης εἶναι μιὰ κατάσταση ἀπόλυτης, φρικτῆς μοναξιᾶς. Μιὰ κατάσταση γιὰ τὴν ὁποία δὲν πλασθήκαμε καὶ δὲν μᾶς ταιριάζει. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ θέλουμε τὴ συντροφικότητα. Χαρὰ νοιώθουμε στὴν ἀγκαλιὰ τῶν γονέων μας, ὅπου αἰσθανόμαστε καὶ ἀσφαλεῖς, καὶ ὅλοι μας, τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ ὡς τὰ γεράματά μας, χαρὰ νοιώθουμε μόνο στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ μοναξιὰ εἶναι ξένη πρὸς τὴ φύση μας καὶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς θάνατος, ἡ πραγματικὴ λύπη καὶ ἡ ἀδυσώπητη ἀπόγνωση.
Ἀφοῦ, λοιπόν, λύπη εἶναι ἡ μοναξιὰ καὶ χαρὰ ἡ πατρικὴ τοῦ Θεοῦ μας ἀγκάλη, γιατὶ φεύγουμε ἀπὸ αὐτὴν καὶ ψάχνουμε γιὰ ὑποκατάστα της;

 Γιατί δὲν τὸν ἐμπιστευόμασε γιὰ Κυρηναῖο μας, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μᾶς τὸ προτείνει, γιὰ νὰ τοῦ ἀποθέσουμε τὸ βαρὺ φορτίο τῶν θλίψεών μας ποὺ εἶναι ἀπὀρροια τῶν συνεχῶν ἀνομιῶν μας λέγοντάς μας «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28);
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διακατεχόμαστε ἀπὸ βαθὺ πόθο, τὸν πόθο τῆς χαρᾶς, τῆς μόνιμης καὶ πραγματικῆς χαρᾶς. Θὰ θέλαμε, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ εἶναι ἡ ζωή μας ἕνα συνεχὲς πανηγύρι. Χαρά, χαρά, χαρά, ἐπαναλαμβάνουμε πολλὲς φορὲς μικροὶ καὶ μεγάλοι. Ὑπάρχει, ὅμως, πραγματικὴ χαρὰ σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο; Τὸ κλάμα εἶναι ἡ πρώτη μας ἐκδήλωση, ὅταν εἰσερχόμαστε ὡς ζωντανὲς ὑπάρξεις σὲ αὐτόν. Καὶ ὅταν σταματάει ἡ καρδιά μας νὰ χτυπάει καὶ κλείνουν τὰ μάτια μας, μᾶς κατευοδώνουν στὴν τελευταία μας κατοικία μὲ θρήνους, κοπετοὺς καὶ δάκρυα. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο ὁροσήμων τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου, πόσοι πόνοι καὶ θλίψεις καὶ ποταμοὶ δὲν ἐκχύνονται δακρύων;
Λένε μερικοὶ ὅτι «χαρὰ εἶναι μιὰ ἀχτίδα ἥλιου ἀνάμεσα σὲ δυὸ σκοτεινὰ σύννεφα». Τὴν θεωροῦν κάτι σπάνιο καὶ φευγαλέο. Ἕνα παλιὸ τραγούδι ἔλεγε: «Μά, οι χαρὲς τῆς ζωῆς μὲ γελάσανε, ἀπὸ δίπλα μου μόνο περάσανε δίχως κὰν νὰ μ’ ἀγγίξουνε λίγο». Λένε ὅτι δὲν προλαβαίνουν νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν παρουσία της καὶ ἐκείνη ἔχει φύγει. Μετὰ τὴν ἡλιαχτίδα ἔρχονται οἱ καταιγίδες καὶ μάλιστα μὲ ἀστραπὲς καὶ βροντές.
Ὑπάρχει, λοιπόν, πραγματικὴ χαρὰ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ ἂν ναί, ποιὰ εἶναι αὐτή, πότε καὶ ἀπὸ ποὺ ἔρχεται καὶ ποιοὶ τὴν ἀπολαμβάνουν; Ἡ ἀληθινὴ χαρὰ εἶναι μόνο ὁ Χριστός μας, Αὐτὸς ποὺ κατὰ τὴν γέννησή Του Ἄγγελος εἶπε: «Ἰδού, εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ» (Λουκ. β΄ 10). Ἡ χαρὰ ποὺ φέρνει μόνιμα ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ χαρὰ τῆς σωτηρίας μας, εἶναι ὁ γλυκὸς καρπὸς τῆς μετανοίας μας ποὺ ἀλλάζει τὴ ζωή μας καὶ μεταποιεῖ τὴν ὁδὸν τοῦ αἰωνίου θανάτου σὲ ἀτελεύτητη μακαριότητα. Ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ὁ ἀμετανόητος, εἶναι ἀδύνατο, μᾶς λέει ὁ Προφήτης Ἡσαΐας, νὰ δοκιμάσει τὴν πραγματικὴ καὶ ἀληθινὴ χαρά. «Οὔκ ἐστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσι» (Ἡσ. μη΄ 22). Εἶναι πιθανόν αὐτὸς νὰ ἐμφανίζεται στὸ περιβάλλον του, συγγενικὸ καὶ φιλικό, χαρούμενος καὶ εὐτυχής. Περιγράφει τὴν ἔκνομη ζωή του σὰν μοναδικὸ κατόρθωμα ποὺ τὸν χαροποιεῖ, ἀλλὰ οἱ περιγραφὲς αὐτὲς δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο παρὰ παυσίπονα στὸ ἀνελέητο μαστίγωμα τῆς συνειδήσεώς του. Κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὰ ταξίδια, τὸ μεγάλο καὶ πλούσιο πορτοφόλι. Ὅμως, αὐτὰ δὲν δίνουν χαρὰ ἐσωτερική. Αὐτὴ ποὺ βλέπουμε στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὴν κυνηγοῦν μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο εἶναι ἐπίπλαστη. Ἡ χαρὰ τὴν ὁποία ὁ κόσμος τῆς παρανομίας καὶ τῆς ἁμαρτίας δίνει στὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι τόσο μεγάλη ὅσο ἐκείνη τὴν ὁποίαν τοῦ ἀφαιρεῖ. Γιατὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παράνομης χαρᾶς εἶναι ἡ νόμιμη λύπη. Θλίψη, στεναχώρια καὶ βάσανα θὰ ἐπιπέσουν στὸν Χριστιανό ποὺ ἐπιμένει νὰ ἐργάζεται τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, θὰ μᾶς βεβαιώσει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας: «Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» (Ῥωμ. β΄ 9). Ὁ Χριστός, ἂς μὴν τὸ ξεχνᾶμε, εἶναι Αὐτὸς ποὺ δίνει τὴν χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη.
Ὀρθὰ εἶπαν ὅτιμ τὸ ἀντίθετο τῆς χαρᾶς δὲν εἶναι ἡ λύπη ἀλλὰ ἡ ἀπιστία. Γι’ αὐτὸ ὅσοι ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔχουμε χαρὰ ἀληθινή, πραγματική, ἕνας καὶ μοναδικὸς δρόμος ὑπάρχει. Ὁ δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς μας πρὸς τὸν Χριστὸ μὲ ἀληθινὴ μετάνοια καὶ ἀπόφαση ἀλλαγῆς τρόπου ζωῆς.
Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος πολὺ ἐμφατικὰ ἔλεγε: «Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ χαρά, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἡ εὐτυχία. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη μας, αὐτὸς ὁ ἔρωτάς μας. Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.
Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι μιὰ χαρά, ποὺ σὲ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μιὰ πνευματικὴ τρέλλα, ἀλλὰ τρέλλα ἐν Χριστῷ. Σὲ μεθάει σὰν τὸ κρασὶ τὸ ἀνόθευτο, αὐτὸ τὸ κρασὶ τὸ πνευματικό.
Νὰ ἔχετε τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, συνέχιζε ὁ Ἅγιος γέροντας. Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ διαρκεῖ αἰώνια, ποὺ ἔχει αἰώνια εὐφροσύνη. Εἶναι ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας, ποὺ δίνει τὴν ἀσφαλῆ γαλήνη, τὴν γαλήνια τερπνότητα καὶ τὴν πάντερπνη εὐδαιμονία. Ἡ χαρὰ ἡ πασίχαρη, ποὺ ξεπερνᾶ κάθε χαρά. Ὁ Χριστὸς θέλει κι εὐχαριστεῖται νὰ σκορπάει τὴ χαρά, νὰ πλουτίζει τοὺς πιστούς Του μὲ χαρά. Μόνο μαζί Του «ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾗ πεπληρωμένη». (Α΄ Ἰωάν. α΄ 4).

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΕΤΕΩΡΑ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22-7-20216 ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΤΕΛΕΣΕΙ  ΣΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ -ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝΟ ΠΑΤΗΡ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΤΗΡ 8 ΤΕΚΝΩΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟΣ ΙΕΡΕΥΣ